Uzasadnienie
II SAB/Rz 59/10
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę P. B. na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Skarga kasacyjna wniesiona od tego wyroku przez reprezentującego skarżącego pełnomocnika (ustanowionego w ramach prawa pomocy) r. pr. A. B. została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 647/11. W jego uzasadnieniu Sąd wskazał, że nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy /mimo zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przyznanie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu/, gdyż przepisy art. 209 i 210 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – określanej dalej jako P.p.s.a., mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami. NSA wskazał, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 P.p.s.a.
Rozpoznając opisany powyżej wniosek radcy prawnego stwierdzono, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku radców prawnych reguluje je rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.), które w § 15 stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 i 4 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego (pkt 2).
Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiłaby 240 zł. W drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej – o ile sprawy nie prowadził ten sam radca co w pierwszej instancji - jest to 75 % tej stawki, nie mniej jednak niż 120 zł. (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b w/w rozporządzenia).
Uwzględniając charakter sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika związany z zapoznaniem się z jej aktami i sporządzeniem skargi kasacyjnej, przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 180 zł. W oparciu o wskazane kryteria uznano, że jest ona adekwatna do wykonanych przez pełnomocnika czynności. Na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia opłata ta ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. 23 %, co od kwoty 180 zł. daje 41,40 zł.
Pełnomocnik skarżącego nie wykazała żadnych poniesionych przez siebie a związanych z udzieloną pomocą prawną wydatków.
Ubocznie należy podkreślić, iż objęty skargą kasacyjną wniosek wyznaczonego pełnomocnika o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu spełniał warunek formalny określony w § 16 rozporządzenia, zawierając oświadczenie, że koszty tej pomocy nie zostały opłacone w całości ani w części.
W związku z powyższym na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.