Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W złożonym na urzędowym formularzu oświadczeniu podał, że jego dochód z umowy o pracę wynosi 1413,98 zł, przy czym ciąży na nim określony sądownie obowiązek alimentacyjny wobec syna w wysokości 750 zł. Jest właścicielem domu o pow. 180 m2 na działce o pow. 45 ar oraz współwłaścicielem budynku magazynowo-biurowego w R. na działce o pow. 27 ar, na których to składnikach w 2002 r. prokurator ustanowił zabezpieczenia majątkowe w sprawie [.]. Posiadane oszczędności wynoszą 0,16 zł. Innego wartościowego majątku nie posada. W związku z wydanym wobec niego wyrokiem skazującym Komornik zajął jego majątek i prowadzi wobec niego egzekucję. Funkcjonuje tylko dzięki pomocy brata.
W dniu 23 stycznia 2018 r. referendarz sądowy wezwała wnioskodawcę do złożenia dodatkowego oświadczenia o stanie majątkowym i rodzinnym oraz dokumentów. Na doręczone mu w dniu 2 lutego 2018 r. wezwanie odpowiedzi w przepisanym terminie 7 dni nie udzielił.
Mając na względzie powyższe uznałem, że wnioskodawca nie wykazał przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej określanej skrótem "Ppsa". Zgodnie z nim, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nie wykazał też, aby nie był w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, co uprawniałoby go do uzyskania prawa pomocy w zakresie częściowym.
W celu wykazania ziszczenia się ww. przesłanek wnioskodawca, stosownie do art. 252 § 1 Ppsa, ma obowiązek złożenia oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach oraz o stanie rodzinnym. Jeżeli złożone oświadczenie okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi ono wątpliwości, wnioskodawca ma - wynikający z art. 255 Ppsa, obowiązek złożenia na wezwanie dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jego stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. To bowiem obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania albo że ich poniesienie nie może odbyć się bez uszczerbku koniecznego utrzymania (czyli zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych). Brak współdziałania w wyjaśnieniu jego rzeczywistej sytuacji materialno-bytowej, przejawiający się np. nieudzieleniem odpowiedzi na skierowane w trybie art. 255 Ppsa wezwanie, jeżeli uniemożliwia w oparciu o wypełnioną treść formularza PPF ocenę ziszczenia się przesłanek określonych w art. 246 § 1 Ppsa, stanowi przyczynę odmowy przyznania prawa pomocy.
Instytucja ta ma bowiem charakter wyjątkowy i powinna być stosowana tylko w przypadkach osób, które w wiarygodny sposób wykażą, że znajdują się w realnie trudnej sytuacji materialnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2017 r. II FZ 989/16; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skarżący nie wykazał, aby jego sytuacja materialna uzasadniała przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie, a na skierowane wezwanie nie udzielił odpowiedzi. Nie podjął nawet próby ujawnienia jakichkolwiek dodatkowych informacji, w tym formy i wartości wsparcia uzyskiwanego od brata oraz dochodu uzyskiwanego z faktu bycia wspólnikiem P.[.] sp. j. w [.]. Nie przedłożył też oczekiwanych przez referendarza dokumentów, choćby związanych z utrzymaniem domu oraz nie złożył oświadczenia o wydatkach na wyżywienie, utrzymanie domu oraz na multimedia (telefon, Internet). Na podstawie zaś zawartego w formularzu PPF oświadczenia nie było możliwe ustalenie jego rzeczywistej sytuacji materialno-bytowej. Fakt, że w innych sprawach korzystał ze wsparcia ze środków publicznych nie zwalniał go od wywiązania się z ww. obowiązków.
Z podanych względów, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 255 oraz art. 258 § 2 pkt 7 Ppsa, odmówiłem przyznania wnioskodawcy prawa pomocy.