Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2014 r. odrzucona została skarga M. K. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w G. w przedmiocie informacji publicznej. Przy doręczeniu postanowienia pouczono skarżącego, iż zgodnie z art. 173 § 1, art. 175 § 1 oraz art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., na postanowienie o odrzuceniu skargi przysługuje skarżącemu skarga kasacyjna (jest to postanowienie kończące sprawę) do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem tutejszego Sądu oraz że skarga kasacyjna, pod rygorem jej odrzucenia, powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.
Postanowienie powyższe zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 lutego 2014 r. Pismem z dnia 14 lutego 2014 r., sporządzonym przez skarżącego osobiście, skarżący zaskarżył postanowienie z dnia 30 stycznia 2014 r., wnosząc na nie "zażalenie". Sąd zakwalifikował powyższe pismo jako skargę kasacyjną, a nie jako zażalenie, gdyż zgodnie w ww. przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, taki środek zaskarżenia przysługiwał skarżącemu od postanowienia o odrzuceniu skargi.
Stwierdzić należy, iż skarga kasacyjna M. K. z dnia 14 lutego 2014 r., pomimo pouczenia sporządzona osobiście przez skarżącego, nie odpowiada wymogom określonym w art. 175 § 1 P.p.s.a., bowiem zgodnie z tym przepisem skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.
W tej sytuacji skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 30 stycznia 2014 r., sporządzoną osobiście przez M. K., a nie przez profesjonalnego pełnomocnika, należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 P.p.s.a.
/-/ B.Drzazga