Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu z 21 września 2015r. odmówiono skarżącemu T. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 19 listopada 2015r. odmówiono skarżącemu T. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 17 marca 2016r. oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie. Po ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego w przedmiocie prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 18 sierpnia 2016r. odmówił zmiany postanowienia Sądu z 19 listopada 2015r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 08 listopada 2016r. oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie.
Po kolejnym rozpoznaniu wniosku o prawo pomocy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu postanowieniem z 16 lutego 2017r. umorzył postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 20 marca 2017r. umorzył postępowanie w przedmiocie zmiany postanowienia w sprawie przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowienie z 4 sierpnia 2017r. oddalił zażalenie T. K. na powyższe postanowienie WSA w Poznaniu z 20 marca 2017r.
Skarżący T. K. w dniu 13 czerwca 2017r. po raz kolejny złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Domagał się zwolnienia od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
W uzasadnieniu wniosku na urzędowym formularzu PPF skarżący wskazał na "brak środków na opłacenie kosztów sądowych i pełnomocnika z wyboru, brak dochodu, brak majątku, brak oszczędności". W dalszej części wniosku skarżący wskazał na brak prowadzenia własnego gospodarstwa domowego. A tym bardziej z tego powodu: brak osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym. Podał, że brak nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych, wierzytelności oraz brak przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, nadto brak majątku. Skarżący wskazał na brak tytułu do uzyskiwania dochodów oraz na wysokość tego dochodu w kwocie [...]zł oraz na brak zobowiązań i stałych wydatków.
W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym zapadły już rozstrzygnięcia w przedmiocie żądań skarżącego T. K., w których domagał się on przyznania mu prawa pomocy w całości. Na żadnym etapie toczących się postępowań w przedmiocie przyznania prawa pomocy skarżący nie złożył oświadczenia majątkowego o treści pozwalającej dokonać rzeczowej i całościowej oceny jego zdolności płatniczych mimo skierowanego do niego wezwania w tym przedmiocie.
W aktualnie złożonym wniosku skarżący dokładnie powielił dotychczasową jego treść. W okolicznościach niniejszej sprawy, nie może zatem budzić wątpliwości, że wnioskodawca nie przedstawił rzetelnie swojej realnej sytuacji rodzinnej, finansowej i majątkowej, świadomie uchylając się od złożenia pełnego oświadczenia majątkowego. Skarżący w aktualnie złożonym wniosku konsekwentnie nie przedstawiał żadnych okoliczności pozwalających ustalić rzeczywistą sytuację finansową i rodzinna. Wnioskodawca mając przy tym świadomość braków składanych oświadczeń majątkowych, nadal nie dokłada należytej staranności w wykazaniu, że nie może ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Na obecnym etapie postępowania kolejne, ogólnikowe oraz nieudokumentowane zapewnienia o braku jakiegokolwiek dochodu nie pozwalają jednoznacznie wnioskować o zdolnościach płatniczych skarżącego. Skarżący ma przy tym świadomość tego, że podnoszonym przez niego dotychczasowym żądaniom w zakresie przyznania prawa pomocy, nie towarzyszyły niezbędne elementy wniosku o przyznanie prawa pomocy, obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i finansowym oraz oświadczenie osoby fizycznej o jej stanie rodzinnym.
Złożenie ponownego żądania przyznania prawa pomocy o takiej samej treści, jak dotychczas ma ten skutek, że zbędne jest prowadzenie postępowania wyjaśniającego na okoliczność sytuacji majątkowej wnioskodawcy w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy ponowne żądanie przyznania prawa pomocy nie aktualizuje obowiązku w zakresie ponownego wzywania skarżącego do uzupełniania informacji dotyczących jego bieżącej sytuacji. Skoro skarżący, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie przedstawia informacji dotyczących jego rzeczywistej sytuacji majątkowej i osobistej, zatem uniemożliwia poczynienie ustaleń faktycznych, które mogłyby stanowić tło dla weryfikacji kondycji finansowej oraz stanu rodziny wnioskodawcy w niniejszej sprawie.
W tych okolicznościach rozpoznanie kolejnego wniosku skarżącego stało się zbędne, co skutkuje umorzeniem postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy.
Wobec powyższego na podstawie art. 249a oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 P.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), orzeczono jak w postanowieniu.
/-/ K. Witkowicz-Grochowska