Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 maja 2015 r. (k. 635) tutejszy Sąd odrzucił kolejno następujące zażalenia C. K.:
- 1) zażalenie na postanowienie z dnia 5 marca 2015 r. o odmowie zmiany postanowienia z dnia 24 lipca 2014 r. w przedmiocie prawa pomocy,
- 2) zażalenie na postanowienie z dnia 5 marca 2015 r. o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 listopada 2014 r. w przedmiocie wpisu od zażalenia,
- 3) zażalenie na postanowienie z dnia 5 marca 2015 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 24 lipca 2014 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia.
Odpis postanowienia tutejszego Sądu z dnia 14 maja 2015 r. został doręczony skarżącej w dniu 1 czerwca 2015 r. (k. 647).
W dniu 9 czerwca 2015 r. (godz. 0:04) skarżąca za pośrednictwem poczty elektronicznej (e-mail) wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 14 maja 2015 r. (zażalenie datowane było na 8 czerwca 2015 r.). Tożsame zażalenie strona wniosła za pomocą platformy ePUAP również w dniu 9 czerwca 2015 r. (godz. 0:07). Pismo to datowane było z kolei na 9 czerwca 2015 r. (k. 651).
Następnie w piśmie procesowym z dnia 23 czerwca 2015 r. strona zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 14 maja 2015 r. (k. 690v, 738, 742).
Postanowieniem z dnia 23 października 2015 r. tutejszy Sąd odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 14 maja 2015 r. o odrzuceniu trzech zażaleń skarżącej.
W piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2015 r. (data nadania drogą elektroniczną – k. 801, 802) strona wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 23 października 2015 r. (k. 783 i nast.), do którego dołączyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy k. 789, 799 i nast.).
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 lutego 2016 r. sygn. akt II OZ 183/16 oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 23 października 2015 r. sygn. akt II SAB/Po 21/13 w przedmijcie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Ponadto postanowieniem z tego samego dnia sygn. akt II OZ 182/16 Sąd II instancji oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 23 października 2015 r. sygn. akt II SAB/Po 21/13 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 8 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. – dalej: P.p.s.a.) zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia kwestionowanego postanowienia. Czynność procesowa podjęta po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.). Zażalenie wniesione po upływie terminu podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.
Okoliczności sprawy w sposób oczywisty wskazują na przekroczenie przez stronę siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia (art. 194 § 2 P.p.s.a.) na postanowienie z dnia 14 maja 2015 r., który upłynął z dniem 8 czerwca 2015 r., co wynika z faktu, że odpis zaskarżonego postanowienia został doręczony stronie w dniu 1 czerwca 2015 r. Zarazem termin do wniesienia zażalenia nie został stronie przywrócony. Wobec tego, z uwagi na wniesienie zażalenia z dnia 9 czerwca 2015 r. po upływie ustawowego terminu, należało ten środek odwoławczy odrzucić.
Ponadto wyjaśnić należy, iż w piśmie z dnia 4 stycznia 2016 r. skarżąca nie wskazała aby w jej sytuacji majątkowej zaszły nowe okoliczności uzasadniające zmianę, w oparciu o przepis art. 165 P.p.s.a., postanowienia z dnia 3 września 2015 r. o odmowie przyznania praw pomocy. W konsekwencji pisma tego nie można uznać za wniosek o zmianę tego prawomocnego postanowienia, albowiem ogranicza się ono jedynie do polemiki z tym rozstrzygnięciem oraz utrzymującym je w mocy orzeczeniem sądu II instancji.
Ponadto wyjaśnić należy, że w piśmie z dnia 19 listopada 2015 r. (na urzędowym formularzu PPF) skarżąca nie wskazała, aby w jej sytuacji majątkowej zaszły jakiekolwiek nowe okoliczności uzasadniające zmianę na podstawie art. 165 P.p.s.a. wcześniejszego rozstrzygnięcia wydanego w przedmiocie prawa pomocy. Pisma tego nie można uznać za wniosek o zmianę wcześniejszego postanowienia w tym przedmiocie, albowiem ogranicza się ono jedynie do polemiki z wcześniejszymi rozstrzygnięciami Sądu I instancji z dnia 24 lipca 2014 r. i 5 marca 2015 r. wydanych w przedmiocie prawa pomocy. Dodać należy, że pierwsze z tych postanowień zostało utrzymane w mocy przez Sąd II instancji, zaś drugie uzyskało przymiot prawomocności wskutek braku skutecznego prawnie – bo poczynionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony – zaskarżenia tego rozstrzygnięcia.
Tym bardziej pisma strony z dnia 19 listopada 2015 r. nie można uznać za wniosek, który mógłby skutecznie wszcząć kolejne postępowanie wpadkowe w przedmiocie prawa pomocy, skoro pismo to zostało złożone wraz z żaleniem na ówcześnie nieprawomocne postanowienie tutejszego Sądu z dnia 22 października 2015 r. wydane właśnie w przedmiocie prawa pomocy.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie powołanych przepisów orzekł, jak w sentencji.
/-/ Jakub Zieliński