Uzasadnienie
Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga K. C. (zwanej dalej "skarżącą") na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (zwanego dalej "PPIS" lub "organem") w sprawie udostępnienia skarżącej informacji publicznej.
Zaskarżona bezczynność miała powstać w oparciu o poniżej przedstawione okoliczności faktyczne i prawne.
Pismem z dnia 8 kwietnia 2026 r. skarżąca, działając na podstawie art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, zwanej dalej "k.p.a."), wystąpiła do PPIS z wnioskiem o udostępnienie informacji zgodnie z żądanym zakresem, tj.:
- 1) "Na jakiej konkretnej podstawie ustawowej nasze dany trafiły na listę osób »uchylających się«, skoro od 2023 r. czekamy na dokumentację niezbędną dla nas jako osób odpowiedzialnych za życie i zdrowie naszych dzieci, przygotowującą nas do spotkania z lekarzem do przeprowadzenia rzetelnego badania kwalifikacyjnego (zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy)?
- 2) Kto w Polsce ustala wiążącą listę przeciwwskazań do szczepień i czy jest ona zamknięta? Proszę o wskazanie instytucji biorącej pełną odpowiedzialność prawną (cywilną i karną) za sytuację, w której u dziecka wystąpi odczyn niewymieniony na liście, a wynikający ze składu preparatu, o który prosiliśmy w piśmie z 2023 r.
- 3) Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. kwalifikuje NOP jako łagodne, poważne i ciężkie. Czy w ocenie Organu przymuszanie rodziców drogą administracyjną do poddania dzieci zabiegowi obarczonemu ryzkiem wystąpienia »ciężkich« odczynów nie stoi w sprzeczności z art. 47 Konstytucji RP, gwarantującym prawo do ochrony życia prywatnego i decydowania o swoim życiu osobistym? Prosimy o wskazanie, czy Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zaleca przymus wobec rodziców domagających się informacji, skoro fundamentem wytycznych międzynarodowych jest budowanie zaufania, a nie represja.
- 4) Prosimy o pisemną informację za ostatnie 5 lat z terenu działania Państwa urzędu:
- a) ile odnotowano przypadków zgonów osób do 19. roku życia w okresie 4 tygodni od szczepienia?
- b) ile zarejestrowano ciężkich NOP na Państwa terenie w tym okresie i jakie były to schorzenia?
- c) w ilu przypadkach wystąpienia ciężkich NOP na Państwa terenie wypłacono świadczenia z Funduszu Kompensacyjnego?
- d) w jaki sposób rodzice mogą ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek NOP wymienionych w Rozporządzeniu MZ?"
Pismem z dnia 22 kwietnia 2026 r., nr [...], PPIS udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej wskazując:
- 1) ad. 1 – PPIS wskazał, że nie jest on organem właściwym do rozstrzygania sporów między pacjentami a podmiotem leczniczym, ani do zobowiązywania lekarza do prowadzenia korespondencji w określonej formie; ponadto PPIS wskazał, że długotrwałość wymiany korespondencji nie wpływa na istnienie ani na zakres obowiązku szczepień; w kontekście składu szczepionek, wszelkie informacje są zawarte w Charakterystyce Produktu Leczniczego, a ona jest zatwierdzana przez Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych oraz Europejską Agencję Leków;
- 2) ad. 2 – PPIS pozyskuje dane dotyczące niewykonywania obowiązkowych szczepień ochronnych na podstawie obowiązujących przepisów prawa – art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 416), bowiem sprawuje nadzór w zakresie szczepień ochronnych; raportowanie o niewykonywaniu obowiązku szczepiennego należy z kolei do lekarzy sprawujących profilaktyczną opiekę zdrowotną, co wynika z ustawy; lekarze przekazują takie informacje PPIS drogą elektroniczną; przeciwwskazania do szczepień wskazuje Charakterystyka Produkty Leczniczego zatwierdzania przez Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych oraz Europejska Agencja Leków, natomiast ostateczna kwalifikacja dziecka do szczepienia spoczywa na lekarzu; odpowiedzialność, w zależności od przypadków, może spoczywać na producencie leków, lekarzu, czy podmiocie medycznym; PPIS nie jest od rozstrzygania tego, kto ponosi odpowiedzialność karną lub cywilną;
- 3) ad. 3 – PPIS nie jest organem właściwym do oceniania zgodności przepisów ustawowych z Konstytucją RP; obowiązek szczepień jest obowiązkiem ustawowym, a harmonogram szczepień wynika ze stosownego rozporządzenia Ministra Zdrowia; co do WHO – organizacja ta nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego w Polsce, a opracowywane przez nią rekomendacje mają charakter wytycznych w zakresie zdrowia publicznego; WHO uważa, że szczepienia ochronne są sposobem skutecznej walki z chorobami;
- 4) ad. 4a – nie zarejestrowano zgonu czasowo powiązanego ze szczepieniem ochronnym do 4 tygodni od szczepienia u dzieci i dorosłych do 19. roku życia;
- 5) ad. 4b – w 2021 r. zarejestrowano 5 NOP o charakterze ciężkim po szczepionkach przeciwko wirusowi SARS-CoV-2 i opisano dolegliwości z tym związane; w latach 2022-2024 nie zarejestrowano NOP o charakterze ciężkim; w 2025 r. zarejestrowano 1 NOP o charakterze ciężkim po szczepionce przeciwko błonicy, krztuścowi i opisano dolegliwości; w 2026 r., tj. w okresie 01.01.-21.04. nie odnotowano NOP o charakterze ciężkim;
- 6) ad. 4c – PPIS nie prowadzi postępowań odszkodowawczych ani nie dysponuje danymi co do wypłacanych odszkodowań; o to należy zapytać Rzecznika Praw Pacjenta w zakresie świadczeń z Funduszu Kompensacyjnego;
- 7) ad. 4d – PPIS wskazał podstawę prawną do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych z tytułu hospitalizacji lub wystąpienia wstrząsu anafilaktycznego związanego ze szczepieniem ochronnym; szczegóły można znaleźć u Rzecznika Praw Pacjenta.
Organ wskazał dodatkowo, że kieruje korespondencję na właściwy adres skarżącej i nie ma on możliwości zobowiązania lekarza do udzielenia odpowiedzi jakiej skarżąca oczekuje. Jednocześnie PPIS przypomniał skarżącej o obowiązku zaszczepienia małoletniego syna.
W reakcji na ww. odpowiedź PPIS, skarżąca wystosowała replikę, w której neguje odpowiedzi organu. Do pisma ustosunkował się PPIS wskazując na całkowitą bezzasadność podnoszonych twierdzeń szczególnie związanych z umorzeniem postępowania związanego z zaszczepieniem małoletniego syna skarżącej.
Pismem z dnia 20 maja 2026 r. skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność PPIS w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwanej dalej "u.d.i.p.") poprzez nieudostępnienie informacji publicznej. W związku z tym zarzutem skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku i udzielenia informacji publicznej, orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że w piśmie z dnia 22 kwietnia 2026 r. organ jedynie w nikłym stopniu udzielił odpowiedzi na pytania. Przesłane przez organ odpowiedzi nie są wystarczające, podobnie jak odesłanie do publikacji, aby można było mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącej informacji publicznej. Udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej wyczerpuje znamiona bezczynności w udzielaniu informacji uzasadniającej i uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę PPIS wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej również jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Równocześnie, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 powyższej ustawy kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekania w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie pozostaje bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w postępowaniu wszczętym na wniosek skarżącej z dnia 8 kwietnia 2026 r., który wpłynął do organu tego samego dnia.
W myśl art. 21 u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie jednak z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (a więc nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.), ani też wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. (a w ślad za tym także do art. 52 § 2 p.p.s.a.), z dniem 1 czerwca 2017 r. – mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) – nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanych w takich przypadkach: zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa).
Poza tym do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia: 11 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 716/11 oraz 26 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 857/11). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 249/10). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie dodany z dniem 1 czerwca 2017 r. przepis art. 53 § 2b ab initio p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie".
Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania.
W tym kontekście wyjaśnienia wymaga, że w przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia.
Należy w tym miejscu od razu podkreślić, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej – także takiej, której organ nie posiada – podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (zob. wyrok NSA z dnia: 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12 i 22 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 414/17).
Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności można więc mówić wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżąca była zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie nie ulega także wątpliwości, że PPIS mający, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r., poz. 416, ze zm.; zwanej dalej "u.P.I.S."), status organu rządowej administracji zespolonej w województwie – jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a więc podmiotem zobowiązanym do udostępniania posiadanych informacji publicznych.
Rozważając z kolei przedmiotowy aspekt sprawy zawierający się w pytaniu, czy żądana informacja stanowi informację publiczną, należy wyjść od stwierdzenia, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP).
Aktem prawnym regulującym tę problematykę jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która normuje podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła swoistą definicję legalną "informacji publicznej", wskazaną w treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., którą jest "każda informacja o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że zawarte we wniosku skarżącej pytania można podzielić na trzy zasadnicze grupy. Przedmiotowy wniosek obejmował zarówno żądania udostępnienia danych statystycznych i informacji pozostających w dyspozycji organu, jak również pytania dotyczące zagadnień medycznych, a także pytania zmierzające do uzyskania wykładni przepisów prawa, oceny obowiązujących regulacji oraz wyjaśnienia działań innych organów administracji publicznej.
I tak, do pierwszej grupy należą pytania dotyczące konkretnych danych pozostających w dyspozycji organu, a więc informacji publicznych sensu stricto. Dotyczy to pytania nr 4, odnoszącego się do liczby zgonów związanych ze szczepieniami, liczby zgłoszonych ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych i objawów z tym związanych oraz liczby odszkodowań wypłaconych z Funduszu Kompensacyjnego. W tym zakresie organ udzielił odpowiedzi wprost, przekazując posiadane dane statystyczne oraz informacje wynikające z prowadzonych rejestrów i wykonywanych czynności nadzorczych.
Do drugiej grupy należą z kolei pytania odnoszące się wprawdzie do sfery publicznej, jednak dotyczące informacji, których organ nie posiada i których posiadanie nie wynika z zakresu jego ustawowych kompetencji. Dotyczy to pytań nr 1, 2 i 3. W odniesieniu do tych zagadnień organ wyjaśnił, że nie ma kompetencji zobowiązujących lekarza, czy podmioty leczniczego do prowadzenia określonej korespondencji, nie jest podmiotem rozstrzygającym o odpowiedzialności czy to karnej, czy to cywilnej za wszelkiego rodzaju roszczenia związane z realizacją obowiązku szczepień. PPIS podał także informacje, które można znaleźć co do składu preparatów przeznaczonych do szczepienia. W kwestii uzyskiwania odszkodowań i sposobu ich dochodzenia PPIS wskazał, że należy skontaktować się z Rzecznikiem Praw Pacjenta. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu.
Przypomnieć należy, że obowiązek wynikający z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obejmuje wyłącznie informacje znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Przepis ten nie nakłada na organ obowiązku pozyskiwania danych od innych podmiotów ani tworzenia nowych informacji na potrzeby konkretnego wniosku. Skoro żądana informacja nie znajduje się w dyspozycji organu, to nie można przypisać mu bezczynności. Tym samym organ nie pozostawał bezczynny, wyjaśnił bowiem przyczyny braku możliwości udostępnienia żądanej informacji w powyższym zakresie.
Ostatnią grupę stanowiły natomiast pytania, które nie dotyczyły informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., lecz zmierzały do uzyskania wyjaśnień, ocen, porad lub stanowiska albo wiedzy specjalistycznej. Dotyczy to pytań z pkt 1-4 w zakresie pozostałym. Zaznaczenia wymaga ubocznie to, że pytania zadane PPIS przez skarżącą były wielowątkowe. Pytania dotyczące zagadnień z zakresu wiedzy medycznej (specjalistycznej), metod postępowania leczniczego, farmakologii dotyczącej szczepień ochronnych nie stanowią informacji publicznej. Informacji publicznej nie stanowią bowiem dane dotyczące listy przeciwskazań do szczepień i tego, kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia. Pytanie jest dość niejasne, ale sprowadza się do wiedzy medycznej, a częściowo także prawniczej – ale niewątpliwie są to informacje z zakresu wiedzy specjalistycznej. Wypada także zauważyć, że przeciwskazania do podania leku są wskazywane w Charakterystyce Produktu Leczniczego, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2026 r., poz. 612).
Organ w trybie informacji publicznej nie jest także zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do udzielania porady prawnej lub dokonania przez organ wykładni przepisów. Nie stanowią one informacji publicznej. Taki charakter mają zapytania o zgodność obowiązku poddania się szczepieniu z Konstytucją RP (pytanie nr 3), a także o tryb dochodzenia odszkodowania w związku z negatywnymi następstwami szczepienia (ostatnie pytanie) [por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 9 kwietnia 2024 r., II SAB/Bd 16/24]. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że nie jest także informacją publiczną zagadnienie dotyczące działalności Światowej Organizacji Zdrowia - pytanie nr 3 (por. m. in. wyrok WSA w Lublinie z dnia: 16 marca 2023 r., sygn. akt II SAB/Lu 9/23 oraz II SAB/Lu 10/23, 24 stycznia 2023r., sygn. akt II SAB/Lu 161/22 oraz powołane tam orzecznictwo). Działalność organizacji międzynarodowej nie dotyczy polskich władz i gospodarowania mieniem publicznym.
Aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi odnosić się do sfery faktów (czyli do istniejącego już stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ władzy publicznej), a nie do sfery przypuszczeń, bądź podejrzeń podmiotu domagającego się udostępnienia informacji, względnie przekonań tego podmiotu co do potencjalnej szkodliwości szczepień i niezgodności regulacji dotyczących szczepień obowiązkowych z innymi przepisami (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia: 14 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 99/17, 13 lutego 2020 r. sygn. akt II SAB/Po 132/19). Informacje dotyczące polityki szczepień ochronnych, prawidłowości zasad funkcjonowania organów inspekcji sanitarnej, ochrony zdrowia, metod postępowania leczniczego nie są uważane za informację publiczną w rozumieniu ustawy, skutkiem czego organ nie jest zobowiązany do ich udzielenia.
Po wnikliwym zapoznaniu się z treścią udzielonej odpowiedzi Sąd uznał, że organ w sposób prawidłowy udzielił odpowiedzi na pytania, które dotyczyły będącej w jego posiadaniu informacji publicznej. Ponadto poinformował skarżącą o tym, że pewnych kategorii informacji nie posiada lub że sprawami takimi się nie zajmuje, czy że zagadnienia, o które pyta wnioskodawczyni nie należą do jego kompetencji, zatem informacji publicznej w takim zakresie nie może udzielić. Ponadto poinformował skarżącą w kwestiach, które nie dotyczyły bezpośrednio jego działań, zgodnie z posiadaną wiedzą i w zakresie, w jakim dysponuje daną informacją.
Natomiast w skardze pełnomocnik strony wyraził jedynie ogólnikowe niezadowolenie z udzielonych przez organ odpowiedzi. Odnosząc się zatem do głównego zarzutu skargi, że przesłane odpowiedzi są niewystarczające dla uznania zrealizowania obowiązku udzielenia informacji publicznej, Sąd podkreśla, że skuteczne postawienie zarzutu dotyczącego udzielenia niewyczerpujących odpowiedzi na pytania postawione we wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga precyzyjnego wskazania, które odpowiedzi są niejasne (niepełne) oraz w jakim zakresie organ powinien je uzupełnić. Ogólne wskazanie, że organ udzielił "w nikłym stopniu odpowiedzi na pytania" jest niewystarczające.
W ocenie Sądu organ prawidłowo i w możliwie pełny sposób wywiązał się z obowiązku udostępnienia posiadanej informacji publicznej. Podkreślenia wymaga, że organ udzielił odpowiedzi na wszystkie zadane pytania. Nawet jeżeli któreś z pytań nie dotyczyło informacji publicznej, skutkiem czego organ nie był zobowiązany do udostępnienia takich informacji, to i tak udzielił wnioskodawczyni wyczerpującej odpowiedzi zgodnie z posiadanym stanem wiedzy i w zakresie dysponowania taką informacją. W przekonaniu Sądu organ podjął zatem ponadstandardowe działania celem wyjaśnienia skarżącej zagadnień, które były dla niej szczególnie istotne, gdyż dotyczyły kwestii związanych z obowiązkowymi szczepieniami jej dziecka.
Podkreślenia wymaga, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może służyć jako środek zastępczy wobec postępowań wyjaśniających, kontrolnych lub nadzorczych. Organ w niniejszej sprawie do każdego pytania odniósł się indywidualnie – przekazując dane, wskazując brak wiedzy lub podstaw do odpowiedzi w trybie ustawy. Działanie to odpowiada standardom należytej staranności w realizacji obowiązku informacyjnego. Uznać należy za uzasadnione stanowisko organu, że w pewnej mierze wskazane we wniosku o udzielenie informacji publicznej pytania dotyczyły kwestii prawnych, medycznych, danych, którymi organ nie dysponuje, zdarzeń hipotetycznych oraz działań podmiotów trzecich. Kwestie te – zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych – nie mieszczą się w katalogu informacji publicznej, o którym mowa w art. 6 ust. 1 u.d.i.p.
Nie budzi również wątpliwości Sądu, że udzielenie odpowiedzi na wniosek nastąpiło terminowo. W rozpoznawanej sprawie podstawowy termin 14 dni na rozpoznanie wniosku w związku z jego wpływem do organu w dniu 8 kwietnia 2026 r. upływał z dniem 22 kwietnia 2026 r. Przed upływem tego terminu ostatniego dnia organ udzielił odpowiedzi na wniosek. W związku z tym całkowicie chybiony okazał się zarzut naruszenia przepisów art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy pozwalają stwierdzić, że organ wypełnił obowiązek określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., który przewiduje, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.
Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., albowiem organ nie przyjął, że żądanie wniosku dotyczy informacji przetworzonej i na żadnym etapie załatwiania wniosku nie oczekiwał od wnioskodawcy wykazania interesu faktycznego, czy prawnego w uzyskaniu informacji.
Podsumowując stwierdzić należy, że organ udzielił odpowiedzi na pytania skarżącej w ustawowym terminie, w miarę posiadanych informacji, w sposób możliwie pełny i konkretny. Uczynił to udzielając wystarczająco szczegółowych odpowiedzi na wszystkie zadane pytania. Stąd też brak podstaw do zarzucenia organowi bezczynności w udostępnieniu żądanej informacji publicznej. Brak jest też dokładnego wskazania przez skarżącą, w jakim zakresie – jej zdaniem – odpowiedzi były "nikłe", co nie pozwala na szersze ustosunkowanie się do tego zarzutu. Skoro natomiast organ udzielił odpowiedzi na każde pytanie zawarte we wniosku skarżącej, na które zobowiązany był odpowiedzieć, jak też nie pominął wyjaśniania tych kwestii, które nie stanowiły informacji publicznej, to nie można zasadnie zarzucać organowi naruszenia prawa, w szczególności zaś powołanych w skardze przepisów art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.
W konsekwencji należało uznać, że wniosek skarżącej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej został, wbrew ogólnikowym twierdzeniom skargi, załatwiony prawidłowo i w ustawowo określonym terminie.
W konsekwencji, skoro organ nie dopuścił się bezczynności, to brak było podstaw do orzekania o rażącym naruszeniu prawa w tym zakresie (art. 149 §1a p.p.s.a.). Skutkiem powyższego brak także było podstaw do wymierzenia organowi grzywny, jak tego domagała się skarżąca (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
Na mocy art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.