Uzasadnienie
Maria K. - po doręczeniu jej w dniu 1 lipca 2005 r. odpisu postanowienia z dnia 9 czerwca 2005 r. o odrzuceniu skargi na bezczynność Wójta Gminy D. oraz po wniesieniu dnia 7 lipca 2005 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie czekając na załatwienie tego wniosku - dnia 13 lipca 2005 r. osobiście wniosła skargę kasacyjną.
Postanowieniem z dnia 1 września 2005 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną, ponieważ Maria K. nie była osobą uprawnioną do jej sporządzenia. Skarżąca osobiście wniosła zażalenie na to postanowienie. Zażalenie to Sąd odrzucił postanowieniem z dnia 17 listopada 2005 r.
Jeśli chodzi o postępowanie incydentalne w przedmiocie udzielenia skarżącej prawa pomocy z przedmiotowej sprawie, to postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2005 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy, na to postanowienie skarżąca wniosła sprzeciw, a Wojewódzki Sąd Administracyjny - po rozpoznaniu wniosku -postanowieniem z dnia 27 października 2005 r. zwolnił skarżącą od kosztów sądowych i ustanowił dla skarżącej pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Pismem z dnia 3 listopada 2005 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła na pełnomocnika radcę prawnego Dorotę G. Dnia 30 listopada 2005 r. pełnomocnik skarżącej nadał listem poleconym skargę kasacyjną na opisane na wstępie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2005 r. w przedmiocie odrzucenia skargi oraz złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od tej skargi. W uzasadnieniu stwierdził między innymi, że "wszystkie pisma procesowe kierowane przez skarżącą po złożeniu wniosku z dnia 6 lipca 2005 r. o przyznanie pomocy prawnej, nie wywołują żadnych skutków prawnych". Dopiero po uwzględnieniu jej wniosku postanowieniem z dnia 27 października 2005 r. - "skarżąca mogła skutecznie za pośrednictwem radcy prawnego wnieść skargą kasacyjną".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącej, pismo skarżącej z dnia 7 lipca 2005 r. skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którym zaskarża w całości postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2005 r. o odrzuceniu skargi, musiało być potraktowane jako skarga kasacyjna. Ta skarga kasacyjna podlegała zatem ocenie dopuszczalności. Wyrazem tej oceny było odrzucenie skargi kasacyjnej sporządzonej przez samą skarżącą.
Nie jest dopuszczalne wniesienie w imieniu strony drugiej skargi kasacyjnej, jeżeli została już wniesiona skarga kasacyjna przez samą stronę, nawet gdyby ta druga kasacja została wniesiona w terminie /patrz: postanowienie SN z dnia 14 grudnia 1999r., II CZ 139/99 - OSP 2001 z. 2 poz. 25/. Niedopuszczalność wniesienia w tych okolicznościach w imieniu strony drugiej skargi kasacyjnej zachodzi nawet wówczas, gdy równocześnie z osobiście sporządzoną skargą kasacyjną strona ta wniosła o ustanowienie pełnomocnika. Te dwie czynności wyłączają się /patrz: uzasadnienie do ostatnio powołanego postanowienia SN z dnia 14 grudnia 1999 r./. Skargę kasacyjną wniesioną przez pełnomocnika skarżącej należało zatem odrzucić na podstawie art. 178 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skoro zaś z uwagi na wcześniejsze wniesienie skargi kasacyjnej przez samą stronę - wniesienie drugiej skargi kasacyjnej, sporządzonej przez zawodowego pełnomocnika, nie jest dopuszczalne, to bezprzedmiotowe staje się merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia drugiej skargi kasacyjnej i wniosek ten podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.