Uzasadnienie
Skarżąca C. K. pismem z 22 listopada 2014r. przesłanym drogą elektroniczną do Sądu Apelacyjnego wniosła skargę na bezczynność w zakresie realizacji przez Sąd Apelacyjny nakazu rozpoznania i rozpatrzenia skarg, wniosków i wezwań ponawianych od 6 maja 2014r. Skarżąca wskazała na ponowny brak pouczenia o możliwości wniesienia środka zaskarżenia od postanowienia I ACz 511/14 z 29 października 2014r. oraz że wnosi zażalenie, o uzasadnienie i uchylenie powyższego postanowienia, tak jak i innych wskazanych w skardze postanowień Sądu Apelacyjnego.
Jednocześnie w trybie ustawy o dostępnie do informacji publicznej wniosła o udostępnienie informacji o trybie rozpoznawania przez Sąd Apelacyjny zawartej w zażaleniu z 6 maja 2014 r. skargi.
W uzasadnieniu skarżąca podjęła polemikę z orzeczeniami Sądu Apelacyjnego w przedmiocie prawa pomocy.
W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego wniósł o odrzucenie skargi, gdyż nie jest ona skargą na bezczynność, a skargą w rozumieniu kpa., do której w niniejszej sprawie stosuje się przepisy ustawy o Ustroju sądów powszechnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie dotyczy aktu lub czynności, których zaskarżenie do sądu administracyjnego byłoby dopuszczalne. Co więcej, skarga ta jest w sposób oczywisty bezzasadna. Wniosek taki wynika już z samej analizy treści pisma skarżącej z dnia 25 listopada 2014r.
Wyjaśnić należy, że przedmiot skargi do sądu administracyjnego jest ściśle określony przepisami prawa, sąd administracyjny kontroluje bowiem legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej "p.p.s.a", takich jak decyzje administracyjne, określone postanowienia, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, akty prawa miejscowego i inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru.
Sąd administracyjny jest również właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek wydać decyzję, postanowienie lub inny indywidualny akt, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).
Właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje natomiast spraw zainicjowanych skargami na działalność organów, a więc takich, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg zawierających zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, czyli przede wszystkim skarg tzw. powszechnych (obywatelskich) wymienionych w art. 227 k.p.a., wnoszonych na podstawie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego "Skargi i wnioski".
Również w zakresie właściwości sądów administracyjnych nie pozostaje sposób załatwienia skargi powszechnej przez uprawniony organ (art. 237 § 1 i § 3 k.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że brak jest możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu w razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 2692/11, LEX nr 1110181 i postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 318/13, Lex nr 1305299). Zasadą jest, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Odnosząc powyżej przedstawione uwagi do realiów niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że skarżąca nie może skutecznie przed sądem administracyjnym zwalczać ewentualnej bezczynności Prezesa Sądu Apelacyjnego w sprawie zaskarżenia postanowienia tego Sądu z dnia [...] października 2014r., sygn. akt I ACz 511/14., bowiem pismo to, stanowiące protest wobec rozstrzygnięć wydanych przez ten Sąd oraz polemikę z argumentacją Sądu Apelacyjnego, nie stanowiło poddania, które wszczynałoby jakiekolwiek postępowanie administracyjne. Pismo to, jak podnosi pełnomocnik organu, mogło co najwyżej być rozważane na płaszczyźnie skargi powszechnej w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego, do której w tej sprawie stosuje się przypisy ustawy z 27 lipca 2001r. o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2013r., poz. 427 ze zm.), lecz postępowanie ze skarg i wniosków nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
Pismo skarżącej nie było wnioskiem w konkretnej sprawie administracyjnej, nie zawierało również żadnych danych, które pozwalałyby uznać je za podanie, którego załatwienie należałoby do drogi administracyjnej.
Z tych wszystkich powodów nie sposób uznać, aby skarga wniesiona przez skarżącą w niniejszej sprawie mieściła się w granicach kognicji sądu administracyjnego, o której mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Wobec tego, uznając skargę wniesioną w niniejszej sprawie za niedopuszczalną, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a orzekł, jak w postanowieniu.
/-/ E. Brychcy