Uzasadnienie
J. K. w dniu 8 kwietnia 2026 r. wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Kurator Oświaty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Podniósł, że 23 marca br. złożył do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej przez wskazanie liczby wniosków otrzymanych przez Kuratora z adresu [email protected].
Pismem z 1 kwietnia 2026 r. Kurator wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej poprzez złożenie podpisu własnoręcznego, kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu zaufanego albo podpisu osobistego wnioskodawcy i o przekazanie do Kuratora na wskazany adres do doręczeń elektronicznych albo na adres Kuratorium.
Jak wskazano na wstępie dnia 8 kwietnia 2026 r. skarżący wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Kuratora, domagając się stwierdzenia bezczynności organu, zobowiązania do udostępnienia informacji publicznej oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jak skarżący podniósł, organ na udzielenie odpowiedzi na wniosek organ miał 14 dni. Do dnia wniesienia skargi odpowiedzi nie udzielił.
Pismem z 16 kwietnia 2026 r. Kurator pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Kurator wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że prawidłowo wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. O ile procedura jest w tej sprawie odformalizowana, o tyle przy zamiarze wydania decyzji administracyjnej, organ powinien uzyskać dane identyfikujące wnioskodawcę.
Pismem z 14 lipca 2026 r. skarżący cofnął w całości wniesioną skargę.
Sąd zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Skarżący jest dysponentem skargi, który inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne, a Sąd jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi, o ile nie stwierdzi wystąpienia przesłanek negatywnych wskazanych w art. 60 P.p.s.a.
Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdził wystąpienia przesłanek czyniących cofnięcie skargi niedopuszczalnym. Oświadczenie skarżącego nie zmierza do obejścia prawa, w związku z czym uznać należy cofnięcie skargi za skuteczne.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., Sąd umorzył postępowanie w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd zwrócił skarżącemu, który cofnął skargę, uiszczony przezeń wpis od skargi w kwocie 100 zł.