Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013r., II SAB/Ol 92/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę A. Z. na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. postępowania w sprawie wykonania zbiornika bezodpływowego na ścieki sanitarne, instalacji centralnego ogrzewania oraz instalacji wodno-kanalizacyjnej.
W dniu 22 lipca 2013 r. A. Z. wniósł do Sądu sporządzoną osobiście i przez siebie podpisaną skargę kasacyjną (opatrzoną nazwą zażalenie) od ww. postanowienia Sądu, a także wniosek o przyznanie mu w przedmiotowej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2013r. tut. Sąd odmówił przyznania wnioskodawcy prawa pomocy. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014r., II OZ 24/14.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że pismo A. Z. z dnia 17 lipca 2013r., które wpłynęło do Sądu w dniu 22 lipca 2013r., określone jako zażalenie na postanowienie z dnia 21 czerwca 2013r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (sygn. akt II SAB/Ol 92/12) odrzucające skargę na bezczynność organu, zostało zakwalifikowane jako skarga kasacyjna na wspomniane postanowienie Sądu. Strona skarżąca została bowiem pouczona przy doręczeniu odpisu ww. postanowienia o odrzuceniu skargi m.in. o tym, że od tego postanowienia przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która musi być sporządzona przez wymieniony w tym pouczeniu uprawniony podmiot (odpis postanowienia wraz z pouczeniem, akta sądowe, k. – 104). Odpis postanowienia Sądu z dnia 21 czerwca 2013r. wraz ze stosownym pouczeniem został doręczony skutecznie skarżącemu w dniu 11 lipca 2013r. (akta sądowe, k. – 107).
Stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Może ją sporządzić także sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem (§ 2). Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 p.p.s.a.).
Zgodnie natomiast z art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie brak jest okoliczności, pozwalających stwierdzić, iż strona skarżąca jest jedną z osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a., przy czym odmówiono jej prawomocnym postanowieniem prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, skarga kasacyjna sporządzona osobiście przez A. Z. jest niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną odrzucił, jako niedopuszczalną.