Uzasadnienie
W dniu 15 listopada 2009 r. I.Ż. wystąpił do Burmistrza G. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej poprzez udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta G. zakresu obowiązków asystenta burmistrza.
W dniu 6 grudnia 2009 r. I.Ż. wezwał organ administracji do usunięcia naruszenia prawa, a następnie w dniu 11 grudnia 2009 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Burmistrza G. Zarzucił temu organowi, że pomimo wezwania do usunięcia naruszenia prawa, do dnia wniesienia skargi nie udostępnił on żądanej informacji ani nie wydał stosownej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz G. wniósł o jej odrzucenie. Podał w uzasadnieniu, że w dniu 6 grudnia 2009 r. wydał decyzję w sprawie umorzenia postępowania z przedmiotowego wniosku. Od tej decyzji skarżący wniósł dnia 11 grudnia 2009 r. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. Ponieważ postępowanie odwoławcze jest w toku to, zdaniem Burmistrza, skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.).
Pismem procesowym z dnia 18 grudnia 2009 r. skarżący cofnął skargę, z uwagi na przerwanie bezczynności i wydanie przez Burmistrza decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie natomiast do art. 161 §1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
W niniejszej sprawie skarżący cofnął wniesioną w dniu 18 grudnia 2009 r., skargę gdyż organ administracji wydał decyzję w sprawie, przerywając tym samym stan bezczynności.
Sąd kontrolując sprawę nie stwierdził istnienia w sprawie okoliczności, o których mowa w cytowanym art. 60 p.p.s.a.
Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.