Uzasadnienie
W związku z przebywaniem na trwającym powyżej 30 dni zwolnieniu lekarskim, A. Z. skierowany został na kontrolne badania lekarskie w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na stanowisku starszego strażnika w Służbie Więziennej.
W związku z tym wystąpił on w piśmie z dnia 29 grudnia 2008 r. do Dyrektora Aresztu Śledczego z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej lub zaświadczenia w sprawie stwierdzenia faktu utraty mocy prawnej zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na wskazanym stanowisku.
Wskazując na bezskuteczność ponaglenia, A. Z. w skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie zarzucił organowi bezczynność w dokonywaniu czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 104, art. 123 lub 217 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Aresztu Śledczego wniósł o jej odrzucenie, wskazując na treść art. 229 § 2 oraz art. 229 § 2 Kodeksu pracy w związku z wytycznymi "Metodyki Badań Psychologicznych wykonywanych w ramach badań profilaktycznych funkcjonariuszy SW."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a., wymienia enumeratywnie sprawy poddane kontroli sądowi administracyjnemu. Do takich spraw należą także skargi na bezczynność organów administracji publicznej, lecz jedynie w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 - 4a powołanego artykułu, tj. w przypadku gdy organ orzeka w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w określonych wyżej sprawach, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.)
Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na to, iż zakres stosowania środków określonych w ustawie p.p.s.a. jest dopuszczalny tylko w sprawach skarg objętych właściwością sądów administracyjnych. Sądy administracyjne mogą rozważać zastosowanie lub odmowę zastosowania wobec działalności administracji publicznej określonych ustawą środków wyłącznie w zakresie objętym właściwością sądów. Zastosowanie danego rodzaju środka następuje po rozpoznaniu sprawy zgodności z prawem zaskarżonego działania wykonującego administrację publiczną, a brak właściwości sądu administracyjnego wyłącza zastosowanie lub odmowę zastosowania środków przewidzianych omawianą ustawą. Wynika to expressis verbis z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (por. B. Adamiak w glosie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2004 r. sygn. OSK 547/04 - OSP 2006r., nr 5 poz. 62).
Wprawdzie badany spór zaistniał na początku 2009 r., jednak sprawy ze stosunku służbowego, niezakończone przed 13 sierpnia 2010 r., czyli dniem wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. (Dz. U. Nr 79, poz. 523) o Służbie Więziennej, podlegają rozpoznaniu w oparciu o jej przepisy.
Wynika z nich, iż nie wszystkie z tych spraw podlegają załatwieniu w trybie postępowania administracyjnego i ewentualnej kontroli sądu administracyjnego. Część z nich, mimo iż dotyczą stosunku służbowego, poddane zostały orzekaniu przez sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy, zaś niektóre w ogóle zostały wyłączone z możliwości ich zaskarżania w jakimkolwiek trybie.
Jak wynika z treści art. 217 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. Zgodnie z ustępem 1 tego artykułu sprawy takie rozstrzyga przełożony w formie pisemnej (art. 217 ust. 1 cytowanej ustawy). Jednakże wskazać należy, iż w ramach formy pisemnej ustawodawca przewidział różny tryb załatwiania spraw służbowych, a w związku z tym także różny tryb zaskarżania rozstrzygnięć w tych sprawach.
I tak art. 218 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej stanowi, iż sprawy dotyczące zwolnienia ze służby, przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oraz zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji, od których służy prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jedynie w tych sprawach stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 218 ust. 4). Z kolei sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, nadawania stopni Służby Więziennej, delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa oraz powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego, od którego odwołanie nie przysługuje (art. 219 ust. 1 i 3 ustawy o Służbie Więziennej).
Zgodnie zaś z art. 220 ustawy o Służbie Więziennej spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.
W świetle tych unormowań należy stwierdzić, iż jakiekolwiek czynności w zakresie dokumentowania zdolności do wykonywania pracy nie podlegają procedurze administracyjnej, gdyż nie dotyczą żadnej ze spraw wymienionych art. 218 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Tym samym nie podlega kontroli sądu administracyjnego, lecz została poddana kognicji sądu właściwego w sprawach z zakresu prawa pracy.
Stwierdzając zatem, iż przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.