Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztyniez 4 sierpnia 2026 r., sygn. akt II SAB/Ol 158/26

Uzasadnienie

Wnioskiem z 2 maja 2026 r. Stowarzyszenie (...) z siedzibą w D. (dalej jako: Stowarzyszenie lub strona skarżąca), powołując się na art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: u.d.i.p.), zwróciło się do Fundacji Samorządu Studentów Uniwersytetu (...) (dalej jako: Fundacja lub organ) o udostępnienie w formie elektronicznej następującej informacji publicznej:

1. 1. Cen karnetów ulgowych (dla studentów (...)) w latach 2019-2026, z podziałem na ceny w pierwszej oraz ostatniej puli sprzedaży;
2. 2. Całkowitego przychodu brutto ze sprzedaży biletów i karnetów w poszczególnych edycjach K. (2019-2026);
3. 3. Procentowego udziału przychodów ze sprzedaży biletów w stosunku do całkowitego budżetu imprezy (kosztów całkowitych) w poszczególnych latach;
4. 4. Łącznej kwoty wydatków na honoraria artystów występujących na Scenie Głównej K. w latach 2019-2026;
5. 5. Łącznego kosztu wynajmu, transportu i montażu infrastruktury ogrodzeniowej (ogrodzenia panelowe, płoty zaporowe) oraz systemów kontroli dostępu (bramki, skanery) w podziale na lata;
6. 6. Wykazu sponsorów strategicznych i głównych K. (2019-2026) wraz z łączną sumą darowizn lub opłat sponsoringowych przekazanych organizatorowi, z podziałem na edycje;
7. 7. Wykazu umów na wyłączność sprzedaży asortymentu (piwo, napoje bezalkoholowe, gastronomia) w kontekście K.;
8. 8. Informacji o łącznej kwocie opłat wniesionych przez najemców stoisk handlowych i gastronomicznych za możliwość prowadzenia działalności na terenie K.;
9. 9. Czy organizator K. dysponuje pisemną analizą bezpieczeństwa, opinią Służb Porządkowych lub wytycznymi Straży Pożarnej, które uzasadniają zakaz wnoszenia własnej wody (powyżej 0.5 I) na teren darmowej Strefy? Jeśli tak, prosimy o jej udostępnienie.
10. 10. Liczby darmowych punktów z wodą pitną (poidełek/zdrojów) udostępnionych przez organizatora na terenie Sceny Głównej oraz Strefy Studenckiej K.
11. 11. Czy w umowach z kontrahentami gastronomicznymi organizator K. zastrzegł ceny maksymalne za 0,5 I wody butelkowanej? Jeśli tak, jaka jest to kwota?
12. 12. Czy na terenie namiotu Silent Party na K. zapewniony jest dostęp do darmowej wody pitnej?;
13. 13. Jaka jest założona przez organizatora K. przepustowość Punktu Wymiany Opasek (liczba osób na godzinę)?;
14. 14. Ile biletów/kametów na K. w 2025 roku zostało uznanych za nieważne z powodu niezgodności danych z dokumentem tożsamości podczas próby wymiany na opaskę?;
15. 15. Czy organizator K. posiada procedurę reklamacyjną lub przewiduje zwrot kosztów dla osób, które nie weszły na wydarzenie z powodu czasu oczekiwania w kolejce przekraczającego 3 godziny?;
16. 16. Jaki był łączny koszt wynajęcia Służb Porządkowych i Informacyjnych na K. w 2025 roku?;
17. 17. Ile osób z personelu ochrony na K. w 2025 roku posiadało uprawnienia kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej (uprawniające do kontroli bagażu i odzieży)?;
18. 18. Informacji o całkowitym przychodzie z opłat za wstęp na Silent Party na K. w 2025 roku oraz wskazanie celów, na jakie te środki zostały rozdysponowane;
19. 19. Informacji o nazwie podwykonawcy dostarczającego system słuchawek na Silent Party, oraz informacji, czy cena wstępu dla studenta zawiera marżę narzuconą przez Organizatora K. (jeśli tak, w jakiej wysokości na 1 szt. słuchawek?);
20. 20. Informacji o łącznym koszcie wynagrodzeń wypłaconych członkom Media Teamu K. (fotografowie, operatorzy wideo, operatorzy dronów, montażyści) w podziale na poszczególne edycje 2024, 2025 oraz planowany budżet na 2026;
21. 21. Ile osób wchodzących w skład Media Teamu K. w 2025 roku świadczyło pracę lub usługi na podstawie odpłatnych umów (zlecenie, o dzieło, B2B), a ile osób pracowało na zasadzie wolontariatu lub bezumownie?;
22. 22. Jaka była najwyższa, a jaka najniższa jednostkowa kwota wynagrodzenia wypłacona za pełną obsługę medialną K. w 2025 roku?;
23. 23. Na jakiej podstawie prawnej (rodzaj umowy) osoby nieotrzymujące wynagrodzenia finansowego (wolontariusze/studenci) przekazują organizatorowi K. autorskie prawa majątkowe do wykonanych zdjęć i filmów wykorzystywanych w celach promocyjnych?

W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z 16 maja 2026 r., Fundacja poinformowała, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. i w związku z tym, przedmiotowy wniosek nie może zostać rozpatrzony w trybie powołanej ustawy.

Stowarzyszenie wniosło do tut. Sądu skargę na bezczynność Fundacji w rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia z 2 maja 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając naruszenie:

1. 1. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieudostępnienie na zasadach i w trybie określonym w u.d.i.p.;
2. 2. art. 2 ust. 1 u.d.i.p., poprzez jego niezastosowanie, polegające na niezasadnym i bezprawnym pozbawieniu Stowarzyszenia przysługującego mu prawa do informacji publicznej;
3. 3. art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieudostępnieniu na wniosek Stowarzyszenia informacji publicznej, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych;
4. 4. art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

W związku z powyższymi zarzutami strona skarżąca wniosła o stwierdzenie, że Fundacja dopuściła się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie Fundacji do rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia z 2 maja 2026 r. w terminie 7 dni, przyznanie od Fundacji na rzecz Stowarzyszenia sumy pieniężnej w wysokości 1 000 zł oraz zasądzenie kwoty 107,80 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na które złożyły się wpis sądowy od niniejszej skargi i opłata pocztowa uiszczona za przesłanie skargi. Ponadto strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie, na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodu uzupełniającego z dokumentu - treści statutu Fundacji pobranego z jej strony internetowej - na fakt osoby fundatora Fundacji, celów statutowych Fundacji, ewentualnie o zobowiązanie Fundacji do złożenia treści jej statutu lub wskazania osoby fundatora Fundacji i jej celów statutowych.

W uzasadnieniu wniesionej skargi podniesiono, że podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym (art. 4 ust. 5 u.d.i.p.). Wskazano, że ze statutu Fundacji wynika, że jej fundatorem jest Uniwersytet (...) - uczelnia państwowa, utworzona na podstawie ustawy z dnia 9 lipca 1999 r. Podano, że przepis § 11 statutu Fundacji wskazuje, że jej majątkiem jest wniesiony fundusz założycielski w wysokości 4 000 zł, co oznacza, że Fundacja dysponuje majątkiem publicznym.

Ponadto podniesiono, że Fundacja wykonuje zadania publiczne, określone w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, a mianowicie pomoc w znalezieniu zatrudnienia, pośrednictwo pracy dla studentów i absolwentów Uniwersytetu, inspirowanie, organizowanie oraz promowanie kultury, organizowanie studenckiego ruchu naukowego, kulturalnego i rozwój naukowych kontaktów studentów z innymi środowiskami akademickimi w kraju, wspieranie działalności turystycznej środowiska akademickiego, rozwijanie akademickiej bazy sportowej, promowanie w kraju i za granicą osiągnięć studentów Uniwersytetu, działania polegające na wspieraniu różnorodnych form aktywności społecznej studentów, wspieranie studentów znajdujących się w trudnej sytuacji związanej z długotrwałą lub nagłą chorobą lub z powodu nieszczęśliwego zdarzenia losowego. Podano, że także sam rodzaj informacji, którego udostępnienia domaga się Stowarzyszenie, jest informacją publiczną, gdyż jest ściśle związany z działalnością Fundacji.

Zarzucono, że bezczynność Fundacji nosi znamiona rażącego naruszenia prawa, gdyż będąc świadoma posiadania statusu podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, Fundacja celowo i świadomie usiłowała wprowadzić Stowarzyszenie w błąd co do braku takiego statusu, co godzi w uregulowane ustrojowo, ustawodawstwem międzynarodowym oraz ustawodawstwem krajowym prawem do informacji, przynależnym każdemu obywatelowi polskiemu, a także ich zrzeszeniom i organizacjom (np. stowarzyszeniom). Odnośnie do wniosku o przyznanie od Fundacji na rzecz Stowarzyszenia sumy pieniężnej podano, że proponowana suma, choć symboliczna, z pewnością w zupełności wypełni prewencyjno-represyjno-kompensacyjny charakter tego środka, w szczególności aspekt prewencji szczególnej, a uzyskane w ten sposób środki Stowarzyszenie przeznaczy na realizowaną przez siebie działalność ze sfery zadań publicznych.

W odpowiedzi na skargę Fundacja wniosła o jej oddalenie, a w przypadku uznania skargi za zasadną, nieorzekanie, że bezczynność Fundacji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz nieprzyznawanie skarżącej sumy pieniężnej ani niewymierzanie grzywny. Podano, że nie zachodzi stan bezczynności Fundacji, gdyż skarga na bezczynność nie służy kontroli trafności stanowiska strony lub podmiotu, lecz przeciwdziałaniu sytuacjom, w których podmiot nie reaguje na skierowany do niego wniosek. Wyjaśniono, że po otrzymaniu wniosku Stowarzyszenia z 2 maja 2026 r. Fundacja podjęła wymagane działania i udzieliła wnioskodawcy odpowiedzi, a zatem wniosek nie został pozostawiony bez rozpoznania. Podniesiono, że skoro strona skarżąca szczegółowo analizuje i kwestionuje stanowisko przedstawione przez Fundację oraz polemizuje z jej treścią, to nie może jednocześnie twierdzić, że odpowiedź nie została udzielona.

Wyjaśniono także, że stanowisko Fundacji przedstawione w odpowiedzi na wniosek było prawidłowe, gdyż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach fundacja jest odrębną osobą prawną i uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, funkcjonuje jako samodzielny podmiot prawa wyposażony we własne organy, majątek oraz zdolność do czynności prawnych. W ocenie organu nie jest zatem dopuszczalne automatyczne utożsamianie Fundacji z jej fundatorem ani wyprowadzanie obowiązków wynikających z u.d.i.p. wyłącznie z faktu istnienia określonych powiązań organizacyjnych lub środowiskowych z Uniwersytetem. Podano, że sam fakt prowadzenia działalności społecznej, edukacyjnej, kulturalnej czy wspierającej środowisko akademickie nie przesądza jeszcze o wykonywaniu zadań publicznych w rozumieniu przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Podniesiono, że strona skarżąca nie wykazała, aby Fundacja otrzymywała środki publiczne przeznaczone na realizację zadań publicznych, gospodarowała majątkiem publicznym lub wykonywała zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Ponadto wskazano, że nie zachodzą przesłanki do uznania, że działania Fundacji miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Fundacja nie zignorowała wniosku, lecz udzieliła odpowiedzi, przedstawiając własne stanowisko prawne co do braku statusu podmiotu zobowiązanego. W konsekwencji wskazano na brak podstaw do zastosowania jakichkolwiek środków przewidzianych w art. 149 p.p.s.a., w szczególności do stwierdzenia bezczynności, stwierdzenia bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, przyznania sumy pieniężnej lub wymierzenia grzywny. W ocenie Fundacji brak jest również podstaw do obciążania jej kosztami postępowania, skoro zarzut bezczynności jest oczywiście bezzasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że strona skarżąca domagała się udostępnienia informacji w trybie u.d.i.p. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przy czym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).

Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15, dostępny w CBOSA).

Zatem w sprawach ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego, a także czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Poza tym zobowiązany jest ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku i czy zostały one dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Fundacji, która w odpowiedzi na wniosek Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej stwierdziła, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Stanowisko to nie znajduje uzasadnienia.

Należy zauważyć, że podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej określa art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej;

1. 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
2. 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
3. 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
4. 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Konstrukcja powołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są podmioty wykonujące zadania publiczne, przy czym - mając na uwadze użyty w treści przepisu zwrot: "w szczególności" – stwierdzić należy, że podmiotami wykonującymi zadania publiczne są podmioty wskazane w otwartym katalogu podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 1-5 u.d.i.p. Zatem ustalenie, że określony podmiot nie jest wymieniony w otwartym katalogu zawartym w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie oznacza jeszcze, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, gdyż nie oznacza to, że podmiot taki nie wykonuje zadań publicznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowana jest bowiem teza, zgodnie z którą wykonywanie zadań publicznych, jako wyznacznik katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, nie jest wyłącznym atrybutem władzy publicznej. Zadania takie mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy, a cechuje je powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, dostępny w CBOSA).

Należy podnieść, że z art. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (Dz.U. z 2023 r., poz. 166, dalej jako: u.o.f.) wynika, że fundacja może być ustanowiona dla realizacji zgodnych z podstawowymi interesami Rzeczypospolitej Polskiej celów społecznie lub gospodarczo użytecznych, w szczególności takich, jak: ochrona zdrowia, rozwój gospodarki i nauki, oświata i wychowanie, kultura i sztuka, opieka i pomoc społeczna, ochrona środowiska oraz opieka nad zabytkami. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2022 r. (sygn. akt III OSK 4468/21, dostępny w CBOSA) "(...) normą prawną dającą podstawę do przyjęcia, że fundacje realizują zadania publiczne jest art. 1 u.o.f. Ustawa używa wprawdzie ogólnego określenia "zgodne z podstawowymi interesami Rzeczypospolitej Polskiej cele społecznie lub gospodarczo użyteczne", jednakże jednocześnie wskazuje przykłady tych celów, jakimi są "ochrona zdrowia, rozwój gospodarki i nauki, oświata i wychowanie, kultura i sztuka, opieka i pomoc społeczna, ochrona środowiska oraz opieka nad zabytkami".

W doktrynie podkreśla się, że są to cele, do których realizacji została powołana również administracja publiczna (zob. Z. Leoński, Zarys prawa administracyjnego, Warszawa 2004, s. 85). Są to w istocie podstawowe cele państwa, co wynika z przepisów Konstytucji (np. art. 5 – "Rzeczpospolita Polska (...) strzeże dziedzictwa narodowego oraz zapewnia ochronę środowiska (...)"; art. 6 – "Rzeczpospolita Polska stwarza warunki upowszechniania i równego dostępu do dóbr kultury, będącej źródłem tożsamości narodu polskiego, jego trwania i rozwoju"; art. 68 ust. 3-4 – "Władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (...), władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom, kobietom ciężarnym, osobom niepełnosprawnym i osobom w podeszłym wieku; władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych i zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska; art. 70 ust. 4 i 5 – "Władze publiczne zapewniają obywatelom powszechny i równy dostęp do wykształcenia"; "Zapewnia się autonomię szkół wyższych na zasadach określonych w ustawie".

Z art. 1 ustawy o fundacjach wynika zatem, że określa on normatywne zobowiązania fundacji do realizacji wytyczonych celów państwa, a aktywność taka odpowiada wyżej wskazanym określeniom zadań publicznych." Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 kwietnia 2023 r. (sygn. akt III OSK 3841/21, dostępny w CBOSA) oraz w orzeczeniach w wyroku tym przywołanych.

W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, że adresatem wniosku strona skarżąca uczyniła podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. To z kolei nakłada na Fundację określone obowiązki. Jak bowiem wskazano wyżej, przepisy u.d.i.p. ściśle określają formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Wbrew zatem twierdzeniem Fundacji należy stwierdzić, że bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. ma miejsce wtedy, gdy organ nie załatwia wniosku stosownie do przepisów u.d.i.p., a nie wyłącznie wtedy, kiedy nie udziela jakiejkolwiek odpowiedzi na złożony wniosek.

Zatem Fundacja winna przeanalizować złożony wniosek i ocenić, czy wszystkie pytania dotyczą informacji publicznej, a następnie udzielić informacji, bądź odmówić jej udzielenia w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub też umorzyć postępowania o udostępnienie informacji w drodze decyzji (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Organ może natomiast poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.

Z powyższych względów Sąd uznał, że Fundacja pozostaje w bezczynności w zakresie wniosku Stowarzyszenia z 2 maja 2026 r. W związku z tym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku.

Stosownie do obowiązku wynikającego z treści art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Nie każde bowiem naruszenie prawa wskutek bezczynności organu będzie naruszeniem rażącym. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12, dostępny w CBOSA). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy.

Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W ocenie Sądu okoliczności faktyczne stwierdzonej w niniejszej sprawie bezczynności organu nie przejawiają cech naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji. Zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie świadczyło o błędnej interpretacji prawa, jednak nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą u.d.i.p, jaskrawego braku woli załatwienia sprawy, czy ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Organ pozostawał w mylnym przekonaniu, że podejmowane przez niego czynności są zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

Z tych samych względów Sąd oddalił wniosek o przyznanie skarżącej sumy pieniężnej (pkt III sentencji wyroku), uznając, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające uwzględnienie tego wniosku. Jak wynika bowiem z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim.

Sąd może więc orzec jeden z tych środków represyjnych albo oba łącznie (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2017r., sygn. akt I OSK 1314/16, dostępny w CBOSA). Zasądzenie zatem sumy pieniężnej od organu na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017r., sygn. akt II GSK 1695/16, dostępny w CBOSA), a zatem możliwością, z której sąd może skorzystać, jeżeli realia sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. Środki wskazane w art. 149 § 2 p.p.s.a. są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Taki przypadek nie ma miejsca w niniejszej sprawie i dlatego Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie sumy pieniężnej.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi.