Uzasadnienie
Wnioskiem z 4 maja 2026 r. Stowarzyszenie A (dalej: "skarżący" lub "stowarzyszenie") zwróciło się drogą mailową do Prezydenta Olsztyna (dalej: "organ") o udostępnienie informacji publicznej na temat wysokości środków pieniężnych oraz rodzaju i wartości świadczeń niepieniężnych przekazanych jakiemukolwiek podmiotowi na jakiejkolwiek podstawie w związku z organizacją Kortowiady w latach 2000-2026, z podziałem na poszczególne lata.
W dniu 5 maja 2026 r. organ poinformował stowarzyszenie, że wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej w skrócie: "u.d.i.p", i wezwał skarżącego do wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodatkowo wezwano skarżącego do podpisania wniosku i skonkretyzowania podmiotów, których dotyczy zapytanie o przekazanie środków niepieniężnych.
W odpowiedzi z 10 maja 2026 r. stowarzyszenie sprzeciwiło się stanowisku, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej. Stwierdziło, że niezależnie od tego, nawet przy przyjęciu, że żądana informacja ma taki charakter, to jej udostępnienie pozostaje szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżący wyjaśnił, że Kortowiada jest jednym z największych wydarzeń studenckich i masowych w regionie oraz wydarzeniem mającym znaczący wpływ na życie społeczne i gospodarcze miasta Olsztyna. Sama skala wydarzenia oraz jego wieloletnie finansowanie z udziałem środków publicznych powodują, że istnieje uzasadnione i istotne społecznie zainteresowanie źródłami oraz skalą finansowania tego przedsięwzięcia. W debacie publicznej pojawiają się liczne głosy dotyczące postępującej komercjalizacji Kortowiady oraz zasadności angażowania środków publicznych w organizację wydarzenia. Kwestia ta pozostaje przedmiotem społecznej dyskusji, a uzyskanie informacji objętych wnioskiem ma umożliwić opinii publicznej ocenę:
- • skali wsparcia udzielanego przez Miasto Olsztyn i podmioty od niego zależne,
- • zmian modelu finansowania Kortowiady na przestrzeni lat,
- • proporcji pomiędzy środkami publicznymi a finansowaniem komercyjnym,
- • zasadności dalszego zaangażowania środków publicznych w organizację wydarzenia.
Skarżący podkreślił, że transparentność wydatkowania środków publicznych stanowi jedną z podstawowych zasad demokratycznego państwa prawa, zaś kontrola społeczna nad finansowaniem dużych wydarzeń publicznych realizuje konstytucyjną funkcję prawa do informacji publicznej. Wniosek został złożony przez organizację społeczną, której celem jest działalność informacyjna i społeczna dotycząca spraw życia akademickiego oraz funkcjonowania instytucji publicznych. Pozyskane informacje mają służyć przedstawieniu opinii publicznej rzeczywistego modelu finansowania Kortowiady oraz umożliwić merytoryczną debatę publiczną w tym zakresie. Skarżący wyjaśnił też, że wniosek dotyczy "podmiotów zależnych" i podpisał wniosek kwalifikowanym podpisem elektronicznym.
W dniu 29 maja 2026 r. stowarzyszenie wywiodło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność organu, zarzucając pozbawienie go prawa do informacji publicznej. Skarżący podał, że 14-dniowy termin upłynął bezskutecznie 18 maja 2026 r., a przyjmując hipotetycznie rozpoczęcie jego biegu na nowo od udzielenia odpowiedzi na wezwanie, to z dniem 25 maja 2026 r. Wniósł o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku; przyznanie od organu skarżącemu sumy pieniężnej w wysokości 1000 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu do złożonych wniosków skarżący argumentował, że bezczynność organu z pewnością nosi znamiona rażącego naruszenia prawa. Postawa Prezydenta, jako gospodarza prowadzonego postępowania w sprawie o dostęp do informacji publicznej, wykazuje kwalifikowany brak poszanowania obowiązującego porządku prawnego - Prezydent, będąc organem administracji publicznej nie tylko w znaczeniu funkcjonalnym (jako podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej), ale również ustrojowym, świadomy procedury udostępniania informacji publicznej, w tym obowiązujących terminów, celowo i świadomie nie udostępnia informacji publicznej, ani nie podejmuje innych dopuszczalnych prawem działań.
Zachowanie takie jest niedopuszczalne, bowiem w sposób elementarny godzi w uregulowane ustrojowo, ustawodawstwem międzynarodowym oraz ustawodawstwem krajowym, prawem do informacji, przynależnym każdemu obywatelowi polskiemu, a także ich zrzeszeniom i organizacjom (np. stowarzyszeniom). Według skarżącego w podobny sposób można uzasadnić wniosek o przyznanie od organu sumy pieniężnej. Oświadczył, że proponowana suma, choć symboliczna, z pewnością w zupełności wypełni prewencyjno-represyjno-kompensacyjny charakter tego środka, w szczególności aspekt prewencji szczególnej. Uzyskane w ten sposób środki stowarzyszenie przeznaczy na realizowaną działalność ze sfery zadań publicznych.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o: 1. umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania do udzielenia informacji, wobec przesłania informacji wnioskodawcy w dniu 12 czerwca 2026 r.;
- 2. oddalenie skargi w pozostałym zakresie;
- 3. zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego;
- 4. z ostrożności procesowej, w przypadku uznania, że organ dopuścił się bezczynności, stwierdzenie, że nie miało to miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wyjaśniono, że po uzyskaniu odpowiedzi skarżącego na wezwanie, pracownik organu uznał, że uzasadnienie wnioskodawcy przekonuje do udzielenia informacji. Jednak z uwagi na zakres i wysoce prawdopodobną ilość żądanych danych, konieczne jest przedłużenie terminu dzielenia odpowiedzi. W tym celu sporządził nawet pismo z dnia 17 maja 2026 r. informujące o powyższym wnioskodawcę i zarejestrował je w dniu 19 maja 2026 r. w elektronicznym systemie dokumentacji (Mdok), a następnie rozpoczął pozyskiwanie danych, by móc udzielić wnioskodawcy odpowiedzi. Niestety pismo z przedłużeniem terminu do załatwienia sprawy omyłkowo nie zostało wysłane do skarżącego. Podczas kompletowania ww. informacji (organ nie posiadał bowiem pełnej wiedzy w zakresie żądanych informacji na dzień złożenia wniosku), w dniu 29 maja 2026 r. (piątek) skarżący przesłał niniejszą skargę. Odpowiedź została udzielona skarżącemu 12 czerwca 2026 r. Poinformowano nadto, że zgodnie z urzędowym systemem klasyfikacji akt JARWA dokumenty finansowe, o które wniósł, przypisane są do kategorii B5, co oznacza, że przechowywane są nie dłużej niż 5 lat. Po dokonaniu ich analizy ustalono, że w latach 2020-2025 Urząd Miasta Olsztyna nie przekazywał środków pieniężnych oraz świadczeń niepieniężnych na rzecz Kortowiady. W archiwach nie znaleziono dokumentów dotyczących podpisania umów świadczących o wsparciu Kortowiady. Jedynie w 2026 r. Urząd Miasta Olsztyna podpisał umowę na organizację "Kortowiady na Mieście" 30 maja 2026 na Targu Rybnym na kwotę 20 000,00 zł netto oraz udzielił świadczeń niepieniężnych związanych z obsługą techniczną wydarzenia. Jednocześnie wskazano, że za lata wcześniejsze (2000-2019) organ nie dysponuje informacjami z uwagi na zarchiwizowane i zniszczone dokumenty księgowe za ten czas. Ponadto przy rozpatrywaniu innej bieżącej sprawy, pozyskano od spółek miejskich informacje, którymi organ nie dysponował w dniu wpływu wniosku skarżącego, a które posiadał na dzień udzielania odpowiedzi, tj. 12 czerwca 2026 r. w zakresie finansowania Kortowiady przez spółki i także przekazano je wnioskodawcy w odpowiedzi. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że nie pozostaje w bezczynności, bowiem udzielił odpowiedzi wnioskodawcy, a tym samym wykonał swoje obowiązki wynikające z przepisów prawa, postępowanie w tym zakresie winno zostać umorzone. Pełnomocnik zaznaczył, że opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi było niewielkie, nie wynikało także z niechęci wobec skarżącego, czy odmowy lub lekceważącego traktowania obowiązków ustawowych, lecz ze zbyt ogólnego przedmiotu, szerokiego zakresu żądanych we wniosku informacji i konieczności - w ramach dostępnych środków - ich weryfikacji w 26-letnim czasokresie. W ocenie pełnomocnika nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Wskazał, że nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków. Przekroczenie musi być znaczne, niezaprzeczalne i w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia, co z całą pewnością w tej sprawie nie miało miejsca. Odnosząc się do wniosku z pkt 3 skargi, radca prawny podniósł, że art. 149 § 2 p.p.s.a. nie obliguje sądu do przyznania sumy pieniężnej, a jedynie ustanawia taką możliwość. Przyznanie sumy pieniężnej winno być zastrzeżone jedynie do wyjątkowych przypadków, uzasadnionych szczególnie drastycznymi i zawinionymi uchybieniami zasad efektywnego i terminowego działania organu w załatwieniu sprawy. Uwzględniając kompensacyjną funkcję środka, czyli zrekompensowania uszczerbku wynikającego z nieterminowego działania organu, nie może budzić wątpliwości, że strona skarżąca powinna uzasadnić swoje żądanie w tej materii. Tymczasem skarżący nie wykazuje poniesionego uszczerbku, którego przyznanie sumy pieniężnej miałoby zrekompensować. Stąd, wobec braku rażącego naruszenia prawa oraz braku argumentacji skarżącego w zakresie wyimaginowanej krzywdy, wniosek w tym zakresie winien być oddalony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm. dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny czy sprawa podlegała załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku.
W rzeczonej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.
Należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Na zasadzie zaś art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).
Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Mianowicie wynika z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno- technicznej - udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").
Reasumując, w orzecznictwie przyjmuje się, że na gruncie u.d.i.p. może dojść do bezczynność organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdy organ zobowiązany nie udostępnia informacji publicznej i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 12 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 84/22, publ. CBOSA).
W niniejszej sprawie nie było sporne, że adresatem wniosku był organ władzy publicznej zobowiązany do udostępnienia posiadanej informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Żądane dane bezspornie też stanowiły informację publiczną, skoro dotyczyły wydatkowania środków publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 5 lit. h u.d.i.p.). Tym samym wniosek podlegał rozpatrzeniu w trybie u.d.i.p. i zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. organ powinien był najpóźniej w terminie 14 dni od daty doręczenia mu wniosku udostępnić wnioskowane informacje lub wydać decyzję odmowną. W tym samym terminie organ powinien był ewentualnie poinformować skarżącego, stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim załatwi wniosek. Oczywistym pozostaje w sprawie, że organ zaniechał tego obowiązku. Wprawdzie wyjaśniono, że zawiadomienie o przedłużeniu terminu na załatwienie wniosku zostało sporządzone i przygotowane do wysłania, jednak jak wskazał pełnomocnik organu nie wysłano go.
Okoliczność ta potwierdza, że do przedłużenia terminu nie doszło, gdyż wnioskodawca nie został o tym zawiadomiony i termin do załatwienia wniosku upłynął bezskutecznie w dniu 18 maja 2026 r. Dlatego zasadne jest stanowisko skarżącego, że organ dopuścił się bezczynności. Bezczynność to stan niezałatwienia sprawy w terminie określonym przepisami.
Dopiero po wniesieniu skargi, w dniu 12 czerwca 2026 r., organ przesłał skarżącemu posiadane informacje. Logicznie i spójnie wyjaśniono skarżącemu przyczyny braku informacji za lata 2000-2019. Z przedłożonych przez organ akt sprawy wynika, że korespondencja na temat żądanych informacji doręczona została skarżącemu 14 czerwca 2026 r.
Istotnym w sprawie pozostaje więc, że organ po wniesieniu skargi załatwił wniosek. W sytuacji ustania bezczynności przed rozpatrzeniem skargi Sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, to oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie zarzucanej bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16 i wyrok NSA z 7 maja 2026 r., sygn. akt III OSK 2058/25, publ. w CBOSA). W takich przypadkach, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, o czym orzeczono w pkt I. wyroku.
Podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność, co jest równoznaczne z uwzględnieniem skargi przez organ, nie zwalania sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie stwierdzenia czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W ocenie Sądu, omówiona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt II. wyroku. W sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W orzecznictwie wskazuje się, że kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie bezczynności organu do naruszającej prawo w sposób rażący, jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 26.05.2020 r., sygn. II OSK 4016/19, CBOSA).
Mając powyższe na uwadze, Sąd uwzględnił, że na skutek skargi organ w stosunkowo krótkim czasie zaniechał bezczynności i załatwił wniosek, udzielając informacji w żądanym zakresie. Przekroczenie terminu nie było znaczne. Ponadto organ usprawiedliwił i uwiarygodnił, że opóźnienie spowodowane było omyłką pracownika. Uzasadniało to przyjęcie, że zaniechanie terminowej realizacji wniosku nie było celowym działaniem.
Wskazane okoliczności uzasadniały też rozstrzygnięcie zawarte w pkt III. wyroku. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepis ten nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny lub przyznania stronie sumy pieniężnej w związku ze stwierdzeniem bezczynności, lecz daje mu takie uprawnienie. Kwestia ta pozostawiana jest do uznania sądu orzekającego w sprawie. Grzywnie przypisuje się funkcję represyjną i prewencyjną - ma ona na celu zdyscyplinowanie organu do terminowego załatwiania spraw.
Natomiast suma pieniężna ma charakter przede wszystkim prewencyjny i kompensacyjny, służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 1662/16, publ w CBOSA). W wyroku z 24 lutego 2026 r., sygn. akt III OSK 379/25, publ. w CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że: "fakt bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, nawet w stopniu rażącym, sam w sobie nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania sumy pieniężnej od organu na rzecz skarżącego. Gdyby bowiem był taki zamiar ustawodawcy, wówczas brzmienie przepisu miałoby treść odmienną, obligując wprost sąd do przyznania sumy pieniężnej, a nie jedynie ustanawiając taką możliwość. Obowiązujące w tej kwestii fakultatywne jedynie działanie sądu - bez jednoczesnego sprecyzowania przesłanek w ustawie - oznacza, że wybór co do zastosowania tego środka należy do oceny sądu, a przesądzające są w istocie konkretne, szczególne okoliczności faktyczne całokształtu danej sprawy".
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zaniechanie organu choć oczywiste, nie wymagało dyscyplinowania organu. Organ w stosunkowo krótkim czasie sam podjął działanie przepisane prawem, usprawiedliwiając opóźnienie w załatwieniu wniosku. W ocenie Sądu wniosek skarżącego o przyznanie sumy pieniężnej w kwocie 1000 zł nie zasługiwał na uwzględnienie również z tej przyczyny, że skarżący nie podniósł żadnych negatywnych skutków zarzucanej zwłoki w załatwieniu wniosku. W tej części Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a.
O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu od skargi (100 zł) rozstrzygnięto na zasadzie art. 201 § 1 p.p.s.a.