Uzasadnienie
I. G. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego (dalej: "organ") w udostępnieniu informacji publicznej. Podała, że 14 stycznia 2026 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) kopii PZO/PSO wszystkich przedmiotów klasy 1 C, 2) kopii szczegółowych wymagań z filozofii i historii. W dniu 16 stycznia 2026 r. organ udzielił odpowiedzi, odsyłając ogólnie do statutu na stronie www (w pkt 1) oraz załączył dokumenty do pkt 2. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak udostępnienia pełnej informacji w terminie 14 dni. Podała, że dwukrotne wezwania wraz z uszczegółowieniem do uzupełnienia braków z tego samego dnia pozostały bez odpowiedzi. Organ nie wydał decyzji odmownej.
Według skarżącej organ bezprawnie odesłał do tekstu statutu. Wskazała, że w przepisach dotyczących Wewnątrzszkolnego Oceniania (WSO) zawartych w tymże statucie wprost wskazano (w szczególności w § 109 ust. 4), że: "Szczegółowe kryteria oceniania oraz wymagania edukacyjne określają nauczyciele poszczególnych przedmiotów w Przedmiotowych Zasadach Oceniania (PZO/PSO)". Skarżąca wskazała, że zgodnie z § 112 ust. 2 statutu "Szczegółowe formy sprawdzania wiedzy, ich częstotliwość, progi punktowe oraz wagi ocen cząstkowych stosowane przy obliczaniu średniej ważonej określa Przedmiotowy System Oceniania danego przedmiotu".; zgodnie z § 115 ust. 3 statutu (Warunki poprawiania ocen) "Uczeń ma prawo do poprawiania ocen bieżących na warunkach, w terminach i w sposób określony przez nauczyciela w Przedmiotowych Zasadach Oceniania".
W myśl § 84 ust. 1 pkt 3 statutu (Prawa Ucznia - rozdział organizacyjny) "Uczeń ma prawo do znajomości wymagań edukacyjnych oraz kryteriów oceniania z każdego przedmiotu, zgodnie z zasadami określonymi w Przedmiotowych Zasadach Oceniania". Skarżąca wywiodła, że skoro najwyższy dokument prawny szkoły wprost definiuje PZO/PSO jako akty odrębne i autonomiczne, i odsyła do tych dokumentów, to organ nie może twierdzić, że zrealizował wniosek poprzez odesłanie do tekstu statutu. Podniosła, że odesłanie do głównej strony www, bez podania bezpośrednich linków do plików nie znosi stanu bezczynności.
W zakresie pkt 2 wniosku skarżąca zarzuciła, że organ udostępnił informacje pozorne i niepełne. Podniosła, że przesłany dokument z filozofii zawiera wyłącznie ogólnikowe opisy, a progi procentowe są mechanicznym skopiowaniem ramowych zapisów ze statutu szkoły. Dokument ten nie zawiera realnych, szczegółowych wymagań edukacyjnych na poszczególne oceny dla konkretnych partii materiału. Zgodnie z art. 44b ust. 5 i ust. 8 pkt 1 ustawy o systemie oświaty ocenianie jest jawne, a uczeń i jego rodzic muszą znać konkretne kryteria wymagań. Skarżąca skonstatowała, że przesłanie dokumentu lakonicznego i pozornego jest traktowane jako bezczynność organu. Skarżąca zaznaczyła, że dowodem na to, jak powinien wyglądać żądany dokument, jest przesłany przez szkołę załącznik z przedmiotu historia. Według skarżącej stanowi on wzorcową, zindywidualizowaną tabelę, która przyporządkowuje konkretne umiejętności do każdej oceny (1-6) dla każdego tematu lekcji.
Dodatkowo skarżąca zarzuciła naruszenie art. 14 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieprawidłowe wykonanie wniosku w związku z przesłaniem edytowanego pliku Word zamiast wnioskowanego bezpiecznego, zamkniętego formatu PDF.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wskazał, że udzielił odpowiedzi na wniosek w terminie 2 dni od wpływu wniosku. Oświadczył, że szczegółowo została sprawdzona poczta przychodząca na adres e-mail szkoły i nie stwierdzono kolejnych wiadomości dotyczących udzielonej odpowiedzi. Wyjaśnił też, że błędne jest stanowisko skarżącej, że statut szkoły, w brzmieniu obowiązującym na dzień udzielania odpowiedzi oraz w chwili obecnej, odsyła do Przedmiotowych Zasad Oceniania (PZO/PSO) jako odrębnych dokumentów. Twierdzenie to nie znajduje potwierdzenia w treści samego statutu. Organ podał dokładny adres strony internetowej, na której umieszczono jednolity tekst statutu szkoły z uwzględnieniem zmian przyjętych uchwałą rady pedagogicznej 18 grudnia 2025 r. Podkreślił, że w chwili udzielania odpowiedzi statut szkoły nie przewidywał PZO/PSO jako odrębnych, samodzielnych aktów/dokumentów.
Zaznaczył, że skarżąca powołuje się na nie istniejące zapisy statutu szkoły. Organ wskazał, że § 113 ust. 1 statutu wprost stanowi: "ocenianie z poszczególnych zajęć edukacyjnych [...] odbywa się na podstawie oceniania przedmiotowego opracowanego przez nauczycieli tych zajęć, które musi być zgodne z przepisami zawartymi w ocenianiu wewnątrzszkolnym". Użyte w statucie pojęcie "ocenianie przedmiotowe" oznacza zatem praktykę oceniania prowadzoną przez nauczycieli zgodnie ze statutem, nie zaś odrębny dokument pisemny pn. PZO/PSO. Organ zauważył też, że § 112 ust. 8 statutu zawiera wprost progi procentowe dla ocen z prac pisemnych (niedostateczny: 0-39%, dopuszczający: 40-57%, dostateczny: 58-71%, dobry: 72-87%, bardzo dobry: 88-96%, celujący: 97-100%), a § 113 ust. 4 —jednolity system wag ocen cząstkowych obowiązujący w całej szkole. Zasady oceniania są zatem zawarte bezpośrednio w statucie. Powyższe również wskazuje na brak merytorycznej zasadności skargi.
Odnosząc się do zarzutu wadliwego wskazania sposobu zapoznania się ze statutem szkoły, organ stwierdził, iż jako akt prawa wewnętrznego — jest dokumentem publicznie dostępnym na stronie internetowej szkoły. Tym samym odesłanie wnioskodawczyni do tego dokumentu określającego zasady oceniania uczniów w szkole, w sytuacji gdy wnioskodawczyni domagała się udostępnienia dokumentów nie istniejących, należy uznać za prawidłowe działania szkoły. Organ zauważył, że przy tak zadanym pytaniu możliwe było udzielenie odpowiedzi wskazującej na nieistnienie żądanych dokumentów. Mimo wszystko wnioskodawcy wskazane zostało źródło - statut szkoły oraz miejsce jego publikacji.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego punktu 2 wniosku — wymagania edukacyjne z filozofii i historii, organ podniósł, że w postępowaniu ze skargi na bezczynność sąd bada wyłącznie czy organ udostępnił informację — nie zaś, czy jej treść odpowiada oczekiwaniom wnioskodawcy. Żądanie przez skarżącą dokumentów o konkretnej formie i treści stanowi w istocie kwestionowanie merytorycznej zawartości dokumentów będących w dyspozycji szkoły, nie zaś bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej. Organ udostępnił dokumenty dotyczące wymagań edukacyjnych z filozofii i historii niezwłocznie po wpłynięciu wniosku. Fakt, że dokumenty te różnią się szczegółowością, wynika ze sposobu ich opracowania przez poszczególnych nauczycieli — co jest okolicznością merytoryczną, niepodlegającą kontroli sądu administracyjnego w niniejszym postępowaniu.
Według organu, nie uzasadnia skargi na bezczynność również zarzut dotyczący przesłania pliku w formacie edytowalnym (.docx) zamiast PDF. Przyznał, że skarżąca we wniosku wskazała, że treść informacji należy przesłać w formacie PDF. Plik PDF z wymaganiami edukacyjnymi z filozofii został przesłany. Dokument dotyczący historii przesłano w formacie.docx. Jednakże wnioskodawczyni w terminie uzyskała dostęp do pliku w wersji elektronicznej, a wysłanie go w innej wersji, na skutek pomyłki pracownika wysyłającego odpowiedź, nie może być utożsamiane z bezczynnością organu, skutkującą uwzględnieniem skargi.
W replice z 3 lipca 2026 r. skarżąca podtrzymała skargę w całości. Zakwestionowała stanowisko organu o nieistnieniu dokumentacji PZO/PSO. Udokumentowała, że 11 stycznia 2026 r. w odpowiedzi na zapytanie skierowane przez system teleinformatyczny Librus, nauczyciel filozofii pisemnie poinformował skarżącą, iż: "PZO z przedmiotu jest do wglądu w pokoju wicedyrektorów". Według skarżącej powyższe stanowi bezsporny dowód na to, że odrębne dokumenty Przedmiotowych Zasad Oceniania (PZO) fizycznie istnieją i są w posiadaniu organu. Skarżąca przedłożyła też wydruk z systemu Gmail, wskazujący, iż w dniu 16 stycznia 2026 r. z adresu wnioskodawczyni na oficjalny adres szkoły zostały nadane o godzinie 15:01 i 15:35 dwie wiadomości wzywające do uzupełnienia braków odpowiedzi, o treści: "W nawiązaniu do otrzymanej odpowiedzi informuję, że udostępnione dane są niepełne i nie wyczerpują zakresu mojego wniosku w pkt 1 w całości i w pkt 2 przedmiotu Filozofia (kopia treści wymagań edukacyjnych na poszczególną ocenę). Proszę o niezwłoczne przesłanie brakujących informacji w terminie 7 dni".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.), dalej w skrócie: "u.d.i.p". Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy jak i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.
Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.
Należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).
Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Mianowicie wynika z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno- technicznej - udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").
Reasumując, w orzecznictwie przyjmuje się, że na gruncie u.d.i.p. może dojść do bezczynności organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 12 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 84/22, publ. CBOSA).
Organ ma obowiązek udostępnienia informacji tylko, gdy jest w jej posiadaniu. Nie ma natomiast takiego obowiązku, jeśli wnioskowanej informacji nie posiada i to także wówczas, gdy powinien ją posiadać (por. np. wyroki NSA z: 23 września 2003 r., sygn. akt II SA 1852/03; 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2235/12; 14 września 2023 r., sygn. akt III OSK 1209/22, publ. w CBOSA). Podmiot informujący o nieposiadaniu wnioskowanej informacji publicznej powinien wyraźnie i stanowczo powiadomić wnioskodawcę o nieposiadaniu owej informacji. W tym celu powinien złożyć wobec wnioskodawcy jasne oświadczenie o nieposiadaniu informacji, a twierdzenie takie uwiarygodnić (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 4072/21, CBOSA). Przedstawione informacje winny być na takim poziomie szczegółowości, który pozwoli sądowi dokonać oceny czy prawdopodobne jest, że podmiot zobowiązany rzeczywiście nie posiada żądanej informacji publicznej, mimo że powinien taką informację posiadać (por. wyroki NSA z 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 851/09; z 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12, publ. w CBOSA).
Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy, stwierdzić należy, że nie jest sporne, że dyrektor szkoły – adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Nie było też w sprawie kwestionowane, że wnioskowane informacje dotyczyły co do zasady informacji publicznej. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., "sprawa publiczna" to sprawa ogółu, to przejaw działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponuje element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie (por. wyrok NSA z 4 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 5207/21 oraz z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, CBOSA).
Przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej – Państwa (por. też wyroki NSA z: 7 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3461/21; z 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3195/21; z 21 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 1059/22, publ. w CBOSA).
Uznanie, że wniosek obejmował informacje publiczne, obligowało organ do jego załatwienia w sposób określony w u.d.i.p. W ocenie Sądu w rozpatrywanym przypadku organ nie naruszył przepisów u.d.i.p. w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. W szczególności nie można uznać, że organ pozostaje w bezczynności, gdyż załatwił wniosek w ustawowym terminie i udzielił odpowiedzi odpowiadającej treści wniosku.
Zgodnie z pkt 1. wniosku żądane informacje miały obejmować kopie treści obowiązujących w roku szkolnym 2025/2026 PZO/PSO (Przedmiotowych Zasad Oceniania). Organ w tym zakresie poinformował, że zasady oceniania są zgodne z zasadami ujętymi w statucie szkoły (dostępnym na stronie internetowej szkoły). Organ wskazał zatem na odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej odpowiadający treści art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. na wniosek udostępniana jest informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Na zasadzie tych przepisów organ mógł odesłać do oficjalnego publikatora. Wbrew twierdzeniu skarżącej organ nie skierował skarżącej do jakiejś nieokreślonej strony "www", ale ogólnie dostępnej strony internetowej szkoły, prowadzonej też w systemie teleinformatycznym BIP.
Na stronie tej w prosty sposób można zlokalizować statut szkoły i się z nim zapoznać. Skarżąca nie zgłaszała organowi, jak również w skardze, żadnych trudności z dotarciem do statutu szkoły. Rozbieżność dotyczy natomiast tego, że skarżąca cytuje w skardze nieobowiązujące zapisy statutu i domagała się udostępnienia przedmiotowych zasad oceniania, kiedy nie istniał wymóg określania tych kwestii przez nauczycieli poszczególnych przedmiotów w odrębnym dokumencie nazywanym Przedmiotowy System Oceniania, czy Przedmiotowe Zasady Oceniania. Organ odczytał zaś wniosek w ten sposób, że zapytanie dotyczy aktualnych zasad oceniania w danym roku szkolnym, dlatego skierował skarżącą do wiążących w tym względzie, powszechnie dostępnych zapisów statutu, który bezpośrednio określał m.in. progi procentowe dla ocen oraz jednolity system wag obowiązujący w szkole, czy ogólne kryteria oceniania dotyczące wszystkich przedmiotów. Rozumowanie organu nie było pozbawione podstaw. Z pism strony nie wynikało, że wie o zmianie statutu i nieobowiązywaniu PZO/PSO.
Istotnym jest w sprawie, że skarżąca nie wyjaśniła organowi, że interesują ją nieobowiązujące już PZO/PSO. W dniu otrzymania odpowiedzi wysłała organowi lakoniczne żądanie jej uzupełnienia, bez podania dlaczego uważa odpowiedź za niewyczerpującą, o jakie dane organ powinien uzupełnić odpowiedź. Takie wezwanie nic nie wnosiło do sprawy. Z nieznanych powodów organ nie odnotował wpływu wiadomości z żądaniem uzupełnienia odpowiedzi. Jednak otrzymanie takiej wiadomości, nie obligowałoby organu do ustalania rzeczywistych intencji wnioskodawcy. W wyroku z 6 lutego 2026 r., sygn. akt III OSK 632/25, publ.
w CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że prawo dostępu do informacji publicznej jest prawem politycznym obywatela, mającym na celu realizację jego konstytucyjnego uprawnienia do kontroli władz publicznych. Charakter tego uprawnienia powoduje, że to wnioskodawca jest gospodarzem postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, wyznaczając zakres swojego żądania. Wnioskodawca musi sprecyzować jakie informacje chce otrzymać.
W ocenie Sądu organ mógł odczytać wniosek z pkt 1 w sposób przyjęty do realizacji. W takiej sytuacji skoro organ zareagował na wniosek i udzielił odpowiedzi adekwatnej do wniosku, to niesłusznym jest zarzucanie mu bezczynności. Tym bardziej, gdy wnioskodawczyni nie wytłumaczyła organowi w jakim zakresie uzyskane dane są niewystarczające. Dopiero brak reakcji organu na wyraźnie sprecyzowane żądanie co do oczekiwanej informacji uzupełniającej można byłoby rozważać w kategorii nieuzasadnionej zwłoki w rozpatrzeniu wniosku.
Dopiero argumenty skargi ukazały organowi rzeczywistą intencję skarżącej i w odniesieniu do przedstawionego w skardze stanowiska organ stwierdził, że skarżąca domagała się dokumentów nieistniejących. Okoliczność ta jednak nie może wpływać na ocenę kontrolowanego działania organu, gdyż nie stanowiła podstawy załatwienia wniosku. Na dzień załatwienia wniosku nie było oczywiste, że strona domaga się nieobowiązujących dokumentów. Nie zamyka to drogi skarżącej do zwrócenia się do organu jeszcze raz ze sprecyzowanym wnioskiem. Na marginesie można zauważyć, że organ nie uprawdopodobnił, że wnioskowanych PZO/PSO już fizycznie nie posiada. Nie można utożsamiać ich nieobowiązywania z ich nieistnieniem.
Nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty skarżącej podnoszone względem sposobu realizacji pkt 2 wniosku, w którym skarżąca domagała się kopii treści szczegółowych wymagań edukacyjnych przedmiotów: filozofia, historia. Organ przesłał żądane dokumenty w czytelnej, posiadanej formie. Tym samym wypełnił obowiązek.
Skarżąca przyznała, że przesłany jej dokument dotyczący przedmiotu historia jest wzorcowy, ale zgłosiła w skardze pretensje, że nie został jej przesłany w żądanym formacie PDF, tylko w formie edytowalnego pliku. Okoliczność ta jest bez znaczenia dla istoty i celu realizacji prawa do informacji publicznej, a tym samym nie uzasadnia uznania, że organ dopuścił się bezczynności. Wnioskodawczyni przede wszystkim nie zasygnalizowała organowi, że dane zostały jej przesłane w innym formacie niż wnosiła. Poza tym nie sposób uznać, aby otrzymany format dokumentu w jakikolwiek sposób ograniczył, czy uniemożliwił skarżącej zapoznanie się z żądanymi informacjami. Cel wniosku został osiągnięty, skarżąca dysponuje wnioskowanymi informacjami, a nawet uznaje je za wzorcowe. Nie zrozumiałe jest więc co mogłoby zmienić przesłanie tych samych danych tylko w pliku PDF.
Odnośnie do zarzutu otrzymania pozornej i niepełnej informacji w zakresie szczegółowych wymagań z przedmiotu fizyka, to skarżąca niezasadnie na tym etapie kwestionuje spełnienie obowiązujących standardów przez ten dokument.
Wyjaśnić należy, że informacja ma charakter informacji publicznej, jeżeli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu (zob. wyroki NSA: z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 452/16 i z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1177/12, dostępne w CBOSA). Dopóki określona informacja nie została utrwalona w jakiejkolwiek formie, tak aby można było w sposób nie budzący wątpliwości odczytać jej treść, dopóty informacja taka nie ma waloru informacji publicznej (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2019 r. sygn. I OSK 2881/17, dostępny w CBOSA).
W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu zwraca się uwagę na konieczność istnienia informacji w formie zmaterializowanej, tj. w postaci zapisu na nośniku informacji (M. Pawełczyk, Zmaterializowana forma informacji jako jeden z podstawowych elementów definicji informacji publicznej, Radca Prawny 2012/12/2-5). W konsekwencji, uwzględniając przedstawione rozumienie informacji publicznej, nie jest możliwe domaganie się od organu w trybie dostępu do informacji publicznej poprawy ani uzupełnienia danych w istniejących i obowiązujących dokumentach. Uzyskane informacje publiczne mogą posłużyć następnie do zgłaszania organowi nieprawidłowości, ale samo prawo do informacji publicznej obejmuje wyłącznie prawo do danych w postaci istniejącej, a nie oczekiwanej przez wnioskodawcę. W trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest możliwe również domaganie się od organu wytłumaczenia podjętych działań czy zaniechań. Informacja taka nie dotyczy co do zasady sfery faktów, nie stanowi więc informacji publicznej.
Z podanych przyczyn Sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.