Uzasadnienie
P. K. (dalej jako: "strona", "skarżący") zwrócił się drogą elektroniczną do Starosty [...] (dalej jako: "organ") z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
- 1. Podanie imion i nazwisk członków zarządu powiatu (z wyłączeniem starosty/ wicestarosty), którzy są zatrudnieni na podstawie umowy o pracę. Proszę o udostępnienie informacji dotyczących warunków zatrudnienia, w szczególności: stanowiska, wymiaru czasu pracy, wynagrodzenia oraz zakresu obowiązków.
- 2. Godzin pracy wskazanych członków zarządu powiatu.
- 3. Informacji dotyczącej wykształcenia tych osób (członkowie zarządu zatrudnieni na umowę o prace poza starostą i wicestarostą).
- 4. Informacje dotyczące doświadczenia zawodowego tych osób (członkowie zarządu zatrudnieni na umowę o prace poza starostą i wicestarostą).
- 5. Informację, czy w latach 2024-2026 wskazani członkowie zarządu otrzymali nagrody finansowe (w tym premie, nagrody jubileuszowe lub inne). W przypadku odpowiedzi twierdzącej proszę o wskazanie: podstawy przyznania, wysokości oraz uzasadnienia przyznania tych świadczeń, a także o udostępnienie dokumentów w tym zakresie.
- 6. Informację, czy w latach 2024-2026 wskazani członkowie zarządu otrzymali dodatki specjalne. W przypadku odpowiedzi twierdzącej proszę o wskazanie: tytułu przyznania, wysokości oraz uzasadnienia, a także o udostępnienie dokumentów w tym zakresie.
- 7. Informację, czy w latach 2024-2026 wskazani członkowie zarządu otrzymali ekwiwalent za niewykorzystany urlop. W przypadku odpowiedzi twierdzącej proszę o wskazanie okresu oraz wysokości wypłaconego świadczenia.
- 8. Informację, czy powiat finansował wskazanym członkom zarządu jakiekolwiek formy doskonalenia zawodowego. W przypadku odpowiedzi twierdzącej proszę o wskazanie rodzaju tych form oraz ich kosztów, a także o udostępnienie dokumentów potwierdzających finansowanie.
- 9. Przypadku, gdy żądane informacje znajdują się w dokumentach urzędowych, proszę o ich udostępnienie w formie skanów.
Pismem z dnia 27 marca 2026 r. organ udzielił częściowej odpowiedzi na wniosek oraz przekazał dokumenty dotyczące dodatków specjalnych przyznawanych J. P. Pismem z 11 maja 2026 r. skarżący wywiódł skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej
Skarżący wniósł o:
- 1. stwierdzenie bezczynności Starosty [...] w zakresie nierozpoznanej części wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 21 marca 2026 r.,
- 2. zobowiązanie organu do rozpoznania nierozpoznanej części wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi,
- 3. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych,
- 4. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.
Skarżący podniósł, że pomimo udzielenia częściowej odpowiedzi organ nie rozpoznał jednak wniosku w całości. W odniesieniu do J. P. organ całkowicie pominął bowiem kwestię jego wynagrodzenia, pomimo jednoznacznego żądania zawartego w pkt 1 wniosku. Przekazane dokumenty dotyczące dodatków specjalnych nie stanowią realizacji obowiązku udostępnienia informacji o wynagrodzeniu, albowiem odnoszą się wyłącznie do okresowych dodatków specjalnych, a nie do całkowitego wynagrodzenia pracownika zatrudnionego w starostwie powiatowym. Jednocześnie w zakresie punktu A wniosku organ wskazał jedynie: "Pan J. P. posiada 29 letnie doświadczenie zawodowe". Organ nie udostępnił bowiem informacji dotyczących przebiegu doświadczenia zawodowego, zajmowanych stanowisk, charakteru wykonywanej pracy, podmiotów, w których doświadczenie zawodowe zostało zdobyte. Organ ograniczył się wyłącznie do wskazania długości doświadczenia zawodowego, całkowicie pomijając jego rzeczywistą treść. Jednocześnie organ wskazał, że członkami zarządu powiatu zatrudnionymi przez urząd są zarówno J. P., jak i R. K. Pomimo tego dalsza część odpowiedzi odnosi się niemal wyłącznie do J.P.
W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że uwzględnia skargę strony w całości dotyczącą niepełnego udostępnienia wnioskowanej informacji. Ponadto wskazał, że przekazuje uzupełnioną informację publiczną. Wniósł przy tym o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jako bezprzedmiotowego i oddalenie wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. sądowa kontrola administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa.
Przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przechodząc do meritum sprawy należy podnieść, że skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy jak i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.
Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej w skrócie: "u.d.i.p.") informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przez "informację publiczną" rozumie się każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Informacją publiczną jest więc informacja o aktywności podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie celów publicznych (por. wyroki NSA: z 22 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 218/18, z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14, dostępne w CBOSA). Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. podmioty wykonujące zadania publiczne lub dysponujące majątkiem publicznym, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.
Nie ulega wątpliwości, że adresat wniosku, jako organ administracji jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Stosownie bowiem do art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.).
Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Stwierdzić także należy, że żądana informacja stanowi informację publiczną. Nie jest to zresztą kwestionowane w niniejszej sprawie.
Uznać należy, że skarga na dzień jej wniesienia była zasadna. Jednakże bezczynność organu ustała przed rozpatrzeniem skargi przez Sąd, ponieważ organ stwierdził, że uwzględnia skargę strony w całości dotyczącą niepełnego udostępnienia wnioskowanej informacji. Ponadto wskazał, że przekazuje uzupełnioną informację publiczną. Stroma zaś tego nie kwestionuje. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest zaś stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, dostępna w CBOSA).
Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został termin przewidziany do jej wykonania (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2017r., sygn. akt I OSK 1789/16, CBOSA). Sąd umorzył zatem postępowanie w co do bezczynności organu, o czym orzeczono w pkt I wyroku.
Stosownie do obowiązku wynikającego z treści art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Nie każde bowiem naruszenie prawa wskutek bezczynności organu będzie naruszeniem rażącym. Jak wskazuje się w orzecznictwie rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12, CBOSA). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812).
Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W ocenie Sądu okoliczności faktyczne stwierdzonej w niniejszej sprawie bezczynności organu nie przejawiają cech naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt III wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł) oraz opłatę za pełnomocnictwo i wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego, będącego adwokatem (480 zł), stosownie do § 14 ust.1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.).