Uzasadnienie
Wnioskiem z 28 grudnia 2022 r. J. W. (skarżący) skierował do Burmistrza Miasta (organ) następujące pytania w trybie dostępu do informacji publicznej:
"1. Jakie numery posiadają drogi gminne zlokalizowane na terenie miejscowości L. i A. gm. S.? Proszę o podanie danych na dzień 28.12.2022 r.
- 2. Jakie są numery działek przypisane do numerów dróg gminnych opisanych w punkcie nr 1? Proszę o podanie danych na dzień 28.12.2022 r.
- 3. Po przypisaniu numeru działek do numeru wyszczególnionej drogi gminnej, proszę przy każdej wymienionej drodze z numerem o podanie numeru działki, od której droga ta się zaczyna oraz numeru działki, na której droga ta się kończy.
- 4. Jakie numery posiadały wymienione w punkcie numer 1 drogi w przeszłości? Jeśli w skład drogi o danym numerze w przeszłości wchodziły inne działki, proszę o ich wyszczególnienie, z określeniem od której działki droga ta się rozpoczynała a na której kończyła?
- 5. Proszę o podanie numerów uchwał i dat ich uchwalenia o zaliczeniu dróg wymienionych w punkcie numer 1 (jeden) do kategorii dróg gminnych.
- 6. Proszę o podanie numerów uchwał i dat ich uchwalenia o zaliczeniu dróg wymienionych w punkcie numer 4 (cztery) do kategorii dróg gminnych".
Skarżący wniósł o udostępnienie powyższych informacji pocztą tradycyjną na wskazany we wniosku adres.
Wniosek został doręczony organowi w dniu 29 grudnia 2022 r.
Pismem z dnia 11 stycznia 2023 r. (data nadania – k. 106) Burmistrz Miasta odpowiedział na pytanie nr 1, wskazując w formie tabeli numery dróg gminnych, zaś odnośnie do pytań zamieszczonych w punktach 2-6 wyjaśnił, że kwestie objęte pytaniami nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto, informacje których dotyczy zapytanie, są już dostępne dla każdego bez jakichkolwiek ograniczeń. Wskazał, że numery działek składających się na drogi gminne są wskazane w uchwale Rady Gminy, która jest opublikowana zgodnie z konstytucyjnymi i ustawowymi wymaganiami we właściwym publikatorze — Dzienniku Urzędowym Województwa L.. Uchwały te stanowią źródło prawa miejscowego w rozumieniu Konstytucji.
Co więcej, informacje o numerach działek, a także ich przebiegu, granicach, dokładnym położeniu, powierzchni itp. są w całości udostępnione przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii na prowadzonym przez niego Geoportalu Infrastruktury Informacji Przestrzennej, pod adresem geoportalgov.pl. Za jego pośrednictwem każdy może uzyskać informacje o położeniu działek, ich numeracji, a także dowiedzieć się "od jakiej działki droga zaczyna się, a jakiej kończy".
Niemniej jednak wskazać należy, że przebieg drogi wraz z informacją co do działek składających się na drogę wynika z aktu prawa miejscowego. W takiej sytuacji organ nie miał podstawy do wydania decyzji w sprawie, lecz powinien wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej bądź dotyczy takiej informacji, w stosunku do której istnieje odmienny tryb dostępu.
W dniu 8 kwietnia 2026 r. J. W. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w zakresie rozpoznania jego wniosku z 28 grudnia 2022 r. i zażądał stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia organowi grzywny, zobowiązania organu do rozpatrzenia w całości wniesionego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy po uprawomocnieniu się wyroku, przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł, a także zasądzenia od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym opłaty sądowej w kwocie 100 zł.
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do szczegółowego wyjaśnienia następujących kwestii dotyczących tabeli stanowiącej część odpowiedzi z dnia 11 stycznia 2023 r.:
- a) przyczyn wielokrotnego powielenia w tabeli tych samych numerów ewidencyjnych dróg gminnych wraz z identycznymi opisami ich przebiegu;
- b) przyczyn przypisania tym samym numerom dróg różnych klas drogi ("D" oraz
GGL,9);
- c) oznaczenia użytych w tabeli symboli literowych "D" i "L" w kontekście klasyfikacji dróg gminnych (brak jest opisu użytych w tabeli liter);
- d) źródła pozyskania danych zamieszczonych w tabeli, a w szczególności opisowych danych zawartych w kolumnie "Przebieg", a w przypadku, gdy dane te pochodzą z aktów normatywnych (w tym uchwał Rady Miejskiej w S. lub Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego) — wskazanie ich sygnatur, dat uchwalenia oraz numerów publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa L..
- e) przyczyn posługiwania się w tabeli mieszaną numeracją dróg gminnych (oznaczeniami czterocyfrowymi, np. 4567L, 0807, 0810 obok sześciocyfrowych, np. 104562L, 115453L) oraz wskazania przez organ podstawy prawnej dopuszczalności stosowania starych oznaczeń czterocyfrowych na dzień 11 stycznia 2023 r.; w szczególności organ winien wskazać, na jakiej podstawie prawnej uznał, że stosowanie mieszanej numeracji jest zgodne z 5 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych oraz z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a także dlaczego w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie zastosował wyłącznie obowiązującej sześciocyfrowej numeracji dróg gminnych.
- f) kto z urzędników Urzędu Miejskiego w S. (imię i nazwisko, stanowisko) opracował treść odpowiedzi z dnia 11 stycznia 2023 r., w tym sporządził tabelę i sformułował uzasadnienie odmowy w zakresie punktów 2-6 wniosku, oraz kto opracował treść odpowiedzi z dn. [...] stycznia 2026 r., na wniosek z dn. 23 grudnia 2022 r. (znak [...]).
Skarżący wyjaśnił, że w piśmie z dnia 11 stycznia 2023 r. organ udzielił częściowej i wadliwej odpowiedzi wyłącznie na pytanie nr 1, przedstawiając tabelę z numerami ewidencyjnymi dróg, kategorią, klasą oraz ogólnymi, nieprecyzyjnymi opisami ich przebiegów w miejscowościach [...]. Opisy przebiegu drogi w tabeli z odpowiedzi organu w kolumnie "Przebieg" są niejasne, logicznie sprzeczne, bez możliwości precyzyjnego ustalenia: przebiegu, początku i końca drogi, z możliwością dowolnej interpretacji. Informacje zawarte w tabeli były nieprecyzyjne, chaotyczne i ze sobą sprzeczne. Wielokrotnie powielono te same dane. Nie pozwalały one na jednoznaczne określenie przebiegu drogi, przypisanego jej numeru działki/działek, jej początku, końca oraz kategorii. Nie wyjaśniono znaczenia użytych symboli literowych "D" i "L".
Odnośnie do ustosunkowania się przez Burmistrza do pytań nr 2-6 skarżący wyjaśnił, że organ odesłał go do Dziennika Urzędowego Województwa L., uchwały Rady Gminy, Geoportalu Infrastruktury Informacji Przestrzennej, bez sprecyzowania - wskazania konkretnego aktu i rodzaju informacji, jakie z nich mają wynikać.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o oddalenie jej w całości, a także o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ wskazał, że skarga jest całkowicie bezzasadna, a jej rzeczywistym celem nie jest uzyskanie informacji publicznej, lecz ponowne kwestionowanie treści odpowiedzi udzielonej już ponad trzy lata temu w związku z budową drogi w L. i toczącymi się w związku z tym czynnościami. Tym samym wnioski J. W. stanowią realizację jego prywatnego interesu, zaś w żaden sposób nie są związane z interesem publicznym. Organ podkreślił, że postępowanie w przedmiocie bezczynności nie służy wieloletniemu kwestionowaniu satysfakcji strony z otrzymanej odpowiedzi ani prowadzeniu nieograniczonego w czasie sporu co do stopnia szczegółowości przekazanych informacji. Instytucja skargi na bezczynność ma na celu przeciwdziałanie sytuacjom, w których organ w ogóle nie podejmuje działania lub nie udziela odpowiedzi.
Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Skarżący w obszernej skardze dokonuje szczegółowej analizy poszczególnych fragmentów odpowiedzi z dnia 11 stycznia 2023 r., podnosząc zarzuty dotyczące między innymi sposobu opisu dróg, numeracji czy zakresu informacji. Okoliczność ta sama w sobie potwierdza jednak, że odpowiedź została udzielona i że skarżący dysponował jej treścią od ponad trzech lat. Nie można utożsamiać niezadowolenia strony z treści odpowiedzi z pozostawaniem organu w bezczynności. Organ wskazał, że od kilku lat J. W. blokuje przebudowę drogi we wsi L.. W tym celu składa liczne wnioski oraz środki zaskarżenia. Celem wniosków J. W. jest wyłącznie zalanie organu wnioskami i środkami odwoławczymi, przy czym (co jasno wynika ze sprawy niniejszej) jest mu już obojętne, jaką odpowiedź uzyska. Chodzi bowiem wyłącznie o działanie mające na celu odstraszenie urzędników od prób przebudowania drogi poprzez bombardowanie urzędu wnioskami i odwołaniami przy każdej czynności (przy równoczesnym zaprzestawaniu aktywności w czasie, kiedy czynności, zdaniem skarżącego nie są prowadzone).
Wskazać bowiem należy, że tylko jeden ze złożonych równolegle z niniejszą skargą wniosków obejmuje żądanie pana [...] przekazania pełnej, bardzo rozległej informacji co do ponad 120 działek na terenie L. oraz A. — indywidualnie co do każdej z nich. Tym samym działania skarżącego stanowią jawne nadużycie prawa, a wniesienie skargi po upływie prawie czterech lat dobitnie wskazuje, że udzielone wcześniej odpowiedzi były w pełni satysfakcjonujące. Co jednak najistotniejsze, wszystkie pytania (w tym objęte skargą w sprawie niniejszej) dotyczą w istocie wyłącznie interesu skarżącego. J. W. blokuje przebudowę drogi w Lipówkach, gdzie posiada nieruchomość, przez której teren miałaby (zgodnie z uchwalonym ponad 20 lat temu - a więc na wiele lat przez zakupem przez niego nieruchomości) przebiegać droga.
Niezależnie od kwestii opisanych poniżej, nie ma tu więc mowy istnieniu substratu publicznego, nie są tu spełnione cele ustawy o dostępie do informacji publicznej, jakimi jest np. kontrola społeczna nad sprawami publicznymi.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest częściowo zasadna.
W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.). Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.
Należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).
Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Mianowicie wynika z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno-technicznej, tj. udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy.
Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2016 r., I OSK 127/15 i powołane w nim orzecznictwo, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że na gruncie u.d.i.p. może dojść do bezczynność organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej lub że nie posiada wnioskowanej informacji (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 62 – 63; S. Szuster [w:] M. Kłaczyński, S. Szuster, Dostęp do informacji publicznej. Komentarz, Lex/el 2003 r.).
Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd w pierwszej kolejności weryfikuje, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Bezspornie Burmistrz Miasta jako organ władzy publicznej należy do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), zaś treść pytań zawartych we wniosku z 28 grudnia 2022 r. mieściła się też w zakresie pojęcia informacji publicznej. Obejmowała bowiem dane dotyczące numerów dróg gminnych i przypisanych do nich numerów działek. Żądania te nie tylko odpowiadały więc szerokiemu rozumieniu pojęcia informacji publicznej określonej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jako odnoszące się do spraw publicznych, ale wręcz dotyczyły kwestii stanowiących informacje publiczne expressis verbis wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c/ u.d.i.p. jako informacje o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że organ udzielił w terminie odpowiedzi na pytanie pierwsze dotyczące numerów dróg gminnych w miejscowościach L. i A.. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że dane te są błędne i nierzetelne, należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje rozwiązania prawnego, przy pomocy którego sąd administracyjny mógłby prowadzić postępowanie wyjaśniające zmierzające do weryfikacji prawdziwości, czy też rzetelności informacji udostępnionej wnioskodawcy. Stąd też, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, brak jest podstaw do zakwestionowania odpowiedzi udzielonej skarżącemu przez organ w tym zakresie.
Zauważyć też należy, że pytanie pierwsze zawarte we wniosku z 28 grudnia 2022 r. dotyczyło wyłącznie podania numerów dróg gminnych, zatem poza kontrolą Sądu pozostają kwestie podniesione w punkcie III. podpunktach od a/ do f/ skargi. Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę na bezczynność organu w zakresie obejmującym punkt 1 przedmiotowego wniosku (pkt III sentencji wyroku).
Jeżeli zaś chodzi o zarzut bezczynności odnosząc się do pytań zawartych w punktach od 2 do 6 wniosku, należy uznać go za zasadny. Nie ma przy tym znaczenia, w jakim celu bądź z jakich pobudek skarżący chce wnioskowane informacje otrzymać, ponieważ w związku z tym, że objęte wnioskiem z 28 grudnia 2022 r. informacje są informacjami prostymi, nie wymagającymi przetworzenia, nie ma podstaw do oceny przyczyn żądania udostępnienia tych informacji. Natomiast, jeżeli organ uznał żądanie skarżącego za przejaw nadużycia prawa do informacji publicznej, jego obowiązkiem było wydanie w tym przedmiocie decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czego organ nie uczynił.
Organ ma wprawdzie rację, że jeżeli informacja jest zamieszczona w oficjalnym publikatorze czy w Biuletynie Informacji Publicznej, to jej treści nie ma obowiązku udostępniać w trybie wnioskowym, jednak – wbrew twierdzeniu organu – nie wystarczy samo ogólnikowe powołanie się na bliżej nieokreślony dziennik urzędowy albo – jak w niniejszej sprawie – geoportal. Z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. A contrario, informacja, która została udostępniona w BIP, a taką informację stanowi treść aktów prawa miejscowego, nie jest udostępniana na wniosek, a więc organ nie ma również podstaw do wydawania decyzji administracyjnej rozpatrującej odmownie taki wniosek. W takim przypadku podmiot, do którego wniosek ten został skierowany, zobowiązany jest zawiadomić wnioskodawcę o braku stosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP (co organ w niniejszej sprawie uczynił) wraz z podaniem daty i numeru publikatora lub adresu internetowego, pod którym się ona znajduje.
W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że tryb wnioskowy jest wyłączony tylko wtedy, gdy informacje zawarte w BIP odnoszą się bezpośrednio (wprost) do przedmiotu i zakresu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a więc gdy zawierają wszystkie dane istotne z punktu widzenia pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności (tak: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 listopada 2025 r., III SAB/Gd 329/25). Odesłanie do Biuletynu Informacji Publicznej zwalnia podmiot zobowiązany z udostępnienia informacji na wniosek, tylko wówczas, gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio i konkretnie do meritum żądania, a zatem zwierają dane istotne z punktu widzenia pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności. (zob. wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2013 r., I OSK 2244/12).
W niniejszej sprawie organ, powołując się na zamieszczenie żądanych informacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym i geoportalu, powinien był podać daty i numery dzienników urzędowych uchwał, na które się powołał w odpowiedzi na wniosek, ewentualnie adres internetowy ich publikacji w BIP oraz konkretne strony internetowe geoportalu, z których wynikałyby żądane dane. Wskazanie jedynie ogólnikowo na dziennik urzędowy oraz geoportal jest niewystarczające, stąd zarzut bezczynności w zakresie pytań 2-6 wniosku skarżącego z 28 grudnia 2022 r. należało uwzględnić (zob. zamiast wielu: wyrok NSA z 21 listopada 2024 r., III OSK 833/23; wyrok NSA z 27 marca 2026 r.; III OSK 1047/25; wyrok WSA w Olsztynie z 5 października 2023 r., II SAB/Lu 65/23; wyrok WSA w Szczecinie z 10 kwietnia 2025 r., I SAB/Sz 22/25).
Podsumowując, treść uchwalonych i ogłoszonych uchwał rady gminy jako aktów prawa miejscowego nie podlega udostępnieniu w trybie wnioskowym z u.d.i.p. Jeśli informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona, organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora, wskazując konkretnie dzienniki urzędowe województwa, w których uchwały zostały ogłoszone, czego organ w niniejsze sprawie nie uczynił.
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia punktów 2,3,4,5 i 6 wniosku skarżącego z 28 grudnia 2022 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy po uprawomocnieniu się wyroku (pkt I sentencji wyroku).
Jednocześnie Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł, że bezczynność organu w zakresie objętym punktami 2-6 wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku).
Sąd uwzględnił, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne (por. m.in. wyroki WSA: w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r., II SAB/Bk 38/17; w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r., II SAB/Kr 35/17). Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez wątpliwości, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać, mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r., II OSK 652/15), co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację, w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony.
Kierując się przedstawionymi kryteriami, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W tym zakresie uwzględniono, że organ zareagował na wniosek z zachowaniem ustawowego terminu, a niepełna odpowiedź na pytania 2-6 wniosku nie wynikała z celowego zaniechania organu, lecz błędnej interpretacji przepisów prawa. Zaistniała w sprawie bezczynność organu z całą pewnością nie była spowodowana lekceważeniem wnioskującego, czy też obowiązujących terminów załatwiania wniosków ani celowym przedłużaniem postępowania.
W zaniechaniu organu nie można dostrzec takich cech, które mogłyby stać się podstawą do oceny, że w sprawie doszło do celowego lub uporczywego naruszania praw podmiotowych skarżącego, który dopiero kilka lat po złożeniu wniosku wniósł skargę na bezczynność organu w tym zakresie. Bezczynność organu jest wynikiem błędu, nie zaś jej złej woli czy lekceważącego traktowania skarżącego.
Z uwagi na brak znamion rażącego naruszenia prawa w zachowaniu organu Sąd nie znalazł podstaw do nałożenia na organ grzywny oraz przyznania skarżącemu sumy pieniężnej, zgodnie z żądaniem zawartym w skardze (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu nie ma racjonalnych powodów, aby piętnować błędy organu nie mające charakteru rażącego. Takie instrumenty powinny być stosowane wyłącznie w przypadku rażącego naruszenia prawa przejawiającego się w istotnym lekceważeniu obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Takiego zachowania nie można przypisać organowi w rozpoznawanej sprawie. Zatem w zakresie tych żądań skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).
O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 zł Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.