Uzasadnienie
[...] z siedzibą w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego – L. S.. z o.o. (dalej jako "Spółka"/"MPK") polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku z 8 stycznia 2026r. o udostępnienie informacji publicznej.
W skardze wyjaśniła, że wnioskiem z 18 grudnia 2024 r. zwróciła się do MPK m.in. o informację czy w spółce prowadzony jest rejestr umów, jeśli tak to w jakim zakresie.
W piśmie z 22 stycznia 2026r. MPK odpowiedziała, że posiada rejestr umów zawieranych w poszczególnych latach, ale rejestr nie obejmuje wszystkich zawieranych umów (m.in. aktów notarialnych, umów o pracę, umów zleceń).
W związku z tym, Fundacja wnioskiem z 8 stycznia 2025 r. zwróciła się o udostępnienie tego rejestru.
MPK odnosząc się do wniosku w piśmie z 22 stycznia 2026r. stwierdziła, że tak ogólnie i nieprecyzyjnie skonstruowany wniosek nie jest wnioskiem w trybie informacji publicznej, wobec czego pozostawia go bez rozpoznania.
Zdaniem skarżącej, nie powinno budzić wątpliwości, że chodziło jej o pełny zakres tego rejestru, dlatego rejestr powinien zostać skarżącej udostępniony.
Skarżąca domaga się zatem od Sądu zobowiązania MPK do udostępnienia informacji publicznej zakresie rejestru umów, stwierdzenia rażącego naruszenia prawa i zasądzenia kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie, podnosząc, że nie było możliwości realizacji wniosku z uwagi na jego nieprecyzyjność – skarżąca nie określiła "zakresu czasowego żądania, ani zakresu przedmiotowego (jakie umowy miałyby zostać objęte)", a więc wniosek "w istocie zmierzał do uzyskania zbioru danych o nieokreślonym zakresie".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako "p.p.s.a.").
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r., poz.902, dalej jako: u.d.i.p.) informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.), zaś z danych powszechnie dostępnych wynika, że MPK jest osobą prawną, w której Gmina L. posiada pozycję dominującą w rozumieniu przepisów ustawy z 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2020 r., poz. 1076). Spółka MPK należy zatem do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej.
Bezczynność takiego podmiotu ma miejsce w sytuacji, gdy podmiot ten nie podejmie - w odpowiedzi na wniosek - żadnej z czynności określonych w przepisach u.d.i.p.: nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) bądź nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).
Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Spółka dopuściła się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącej z 8 stycznia 2026r. Spółka wprawdzie odpowiedziała na wniosek skarżącej, ale odpowiedź nie może być uznana za załatwienie wniosku w sposób wyżej wymieniony. MPK uznała bowiem, że wniosek jest "ogólny i nieprecyzyjnie skonstruowany", a w konsekwencji pozostawiło wniosek bez rozpoznania.
W ocenie Sądu, wbrew stanowisku Spółki, wniosek skarżącej był jasny, bowiem dotyczył udostępnienia tego rejestru, na który wskazała Spółka w piśmie z 2 stycznia 2026r. Nie powinno budzić wątpliwości, że skarżąca nie domaga się żadnego innego rejestru, tylko tego, o którym mowa w tym piśmie i dotyczy to całego rejestru, bez względu na to, jakiego okresu i jakiego rodzaju umowy są nim objęte.
Niewątpliwie natomiast "rejestr umów" jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p. Zgodnie bowiem z tym przepisem, informacją publiczną jest informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Pogląd ten podzielają sądy administracyjne. "Informacja dotycząca sposobu ewidencjonowania umów, w tym w rejestrze umów, czy przy zastosowaniu jakiegokolwiek innego sposobu rejestrowania umów lub przy użyciu dowolnego urządzenia ewidencyjnego, dokumentującego dane o zawartych przez spółką prawa handlowego, utworzoną przez jednostkę samorządu terytorialnego, umów dotyczących gospodarki komunalnej w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy z 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 2021 r., poz. 679), stanowi informację publiczną, związaną z funkcjonowaniem i wykonywaniem zadań o charakterze użyteczności publicznej" (zob. wyrok NSA z 3 września 2024r., III OSK 2211/22, wyroki WSA w Lublinie z: 24 maja 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 31/22, z 13 listopada 2025r., II SAB/Lu 137/25, z 20 listopada 2025r., II SAB/Lu 139/25, CBOSA).
Z tych względów oraz na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd zobowiązał MPK do załatwienia wniosku Fundacji w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy po uprawomocnieniu się wyroku (pkt I wyroku).
Jednocześnie Sąd nie stwierdził, by bezczynność miała charakter rażący (pkt II wyroku, art. 149 § 1a p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów wskazuje się, że stwierdzenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi mieć pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie prawa. Stwierdzenie, że doszło do rażącego naruszenia prawa wymaga nie tylko ustalenia, że miało miejsce przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi być ponadto znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być przy tym pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12).
Działanie Spółki MPK w rozpatrywaniu wniosku skarżącej nie nosiło takich cech i nie było wyrazem lekceważenia obowiązków ustawowych w zakresie terminowego załatwienia sprawy. Spółka częściowo udzieliła odpowiedzi na pierwotny wniosek Fundacji z 18 grudnia 2024 r., a następnie odniosła się do spornego wniosku z 8 stycznia 2026r. bez zbędnej zwłoki.
Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania (pkt III wyroku) uzasadnia przepis art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zwrot kosztów objął uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł.