Uzasadnienie
Wnioskiem z 30 marca 2026 r. P. K. z siedzibą w W. (dalej również jako "skarżący", "Stowarzyszenie") drogą elektroniczną zwróciło się, na podstawie ustawy o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, do Komendanta Policji (dalej jako "organ") o udostępnienie treści nałożonych mandatów karnych przez funkcjonariuszy wydziału ruchu drogowego w dniach 18-24 grudnia 2025 r.
W toku postępowania organ ustalił, że w okresie od 18 do 24 grudnia 2025 r. funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Policji, zrealizowali 108 ośmiogodzinnych służb, w czasie których wylegitymowali 487 osób i przeprowadzili 460 kontroli drogowych. Ponadto, funkcjonariusze ujawnili 392 wykroczenia drogowe, które w 318 przypadkach zakończyli postępowaniem mandatowym, a w 65 przypadkach wobec sprawców czynów zastosowali środki oddziaływania wychowawczego. W 9 przypadkach sporządzono notatki urzędowe celem przeprowadzenia czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia (notatka służbowa z 8 kwietnia 2026 r. – k. 2 akt sprawy).
Pismem z 9 kwietnia 2026 r. organ poinformował skarżącego, że zakres informacji żądanych we wniosku obejmuje obowiązek przetworzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej: "u.d.i.p."). Organ nie dysponuje bowiem gotową informacją prostą w zakresie żądania skarżącego. Przygotowanie informacji zgodnie z wolą wnioskodawcy, na podstawie wskazanych przez niego kryteriów, wymaga pogłębionej analizy oraz użycia dodatkowych sił i środków ze strony organów, co czyni ją informacją przetworzoną.
W związku z powyższym, organ wezwał skarżącego do wykazania w terminie 7 dni, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanych informacji publicznych. Jednocześnie pouczył skarżącego, że w przypadku niewykazania w wyznaczonym terminie szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, konieczne będzie wydanie na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej.
Wezwanie do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej wysłano w dniu 10 kwietnia 2026 r. do P. K. pod wskazany adres za pośrednictwem Poczty Polskiej. Strona została poinformowana o powyższym wiadomością wysłaną na adres poczty elektronicznej ([...] Wezwanie doręczono skarżącemu 16 kwietnia 2026 r. W dniu 15 kwietnia 2026 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w sprawie rozpoznania wniosku z 30 marca 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący domagał się: stwierdzenia, że Komendant Policji dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z 30 marca 2026 r.; zobowiązania organu do rozpoznania ww. wniosku w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; zasądzenia od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.
Skarżący zarzucił, że do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił żądanych informacji, nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie ich udostępnienia, ani nie poinformował skarżącego w jakikolwiek prawnie skuteczny sposób o przeszkodach w terminowym załatwieniu wniosku. Tym samym, organ przekroczył 14-dniowy termin do rozpoznania wniosku, przewidziany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
W ocenie skarżącego, organ dokonał błędnej kwalifikacji żądanej informacji. Powołując się na treść orzeczeń sądów administracyjnych skarżący dowodził, że żądana informacja stanowi informację publiczną prostą, zaś konieczność jej anonimizacji nie przesądza o charakterze tej informacji jako informacji przetworzonej.
Skarżący podniósł, że w przypadku, gdy wnioskodawca domaga się udostępnienia dokumentów już istniejących, a ich udostępnienie wymaga jedynie technicznej anonimizacji, organ nie jest uprawniony do uruchamiania trybu przewidzianego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W związku tym, skarżący uznał, że wystosowanie do strony wezwania do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego jest działaniem pozbawionym podstawy prawnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Uzupełniająco organ wskazał, że wezwanie do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w przetworzeniu informacji publicznej, wysłano skarżącemu 10 kwietnia 2026 r. na adres widniejący we wniosku, za pośrednictwem Poczty Polskiej, o czym poinformowano skarżącego w wiadomości e-mail. 15 kwietnia 2026 r. podjęto próbę doręczenia przesyłki i wystawiono awizo. Skuteczne doręczenie wezwania nastąpiło 16 kwietnia 2026 r. W świetle powyższego, organ uznał zarzuty skargi za bezpodstawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.").
W rozpoznanej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność Komendanta Policji w udostępnieniu informacji publicznej. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 –"u.d.i.p.").
W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem zaś złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych oraz stanowi, że podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W tym też kontekście rozpatrywać należy uszczegółowienie informacji stanowiących informację publiczną zawarte w art. 6 ust. 1 tej ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Dziedziny aktywności, które dotyczą spraw publicznych wymienione w art. 6 u.d.i.p. obejmują zatem: politykę zewnętrzną i wewnętrzną państwa (ust. 1), sposób organizacji i zasady funkcjonowania podmiotów publicznych (ust. 2-3), dokumenty wytworzone w ramach działalności podmiotów publicznych (ust.
4) i majątek publiczny (ust. 5). Przedmiotem informacji publicznej jest więc nie każde działanie władzy publicznej, lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej". Sprawą publiczną, w świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, jest działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządu gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jednocześnie pamiętać należy, że prawo, o którym mowa nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu czy każdej informacji będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.
Organ, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej co do zasady udostępnia ją wnioskodawcy w formie wskazanej we wniosku w terminie 14 dni od wpływu wniosku albo odmawia jej udostępnienia wydając decyzję administracyjną lub umarza postępowanie w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie zwykłego pisma może nastąpić jedynie w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji bądź gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną (por. np.: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 10/21, CBOSA).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są organy władzy publicznej, a takimi niewątpliwie pozostają organy administracji rządowej, właściwe w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są bowiem szeroko pojęte władze publiczne, a także podmioty dysponujące majątkiem publicznym oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.
W rozpoznawanej sprawie nie budziło wątpliwości, że przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany został do podmiotu, na którym ciąży obowiązek informacyjny. Komendant Miejski Policji jest bowiem terenowym organem administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 636 - "u.o.p."), a więc w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 6 ust. 1 pkt 2 u.o.p.). Komendant Powiatowy/Miejski Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, jest ponadto organem właściwym w postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji (art. 6a ust. 1 u.o.p.). Komendant Powiatowy/Miejski Policji jest zatem organem władzy publicznej, a więc podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Bezsporne jest również, że informacja o działaniach funkcjonariuszy Policji wykonujących ww. zadania stanowi informację o sprawach publicznych (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt I OSK 2266/19, CBOSA).
W świetle powyższego spełnione zostały oba wymogi zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, tak podmiotowy jak i przedmiotowy (bowiem dotyczący udostępnienia treści nałożonych mandatów karnych - przez funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Policji w dniach 18-24 grudnia 2025 r.).
Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, co do bezczynności organu w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze przedstawiony powyżej stan sprawy należy bowiem zauważyć, że w terminie otwartym do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej Komendant wystąpił do wnioskodawcy – pismem z dnia 9 kwietnia 2026 r., o wykazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej (k. 4, akt adm.). Z pisma tego wynika, że Komendant zakwalifikował żądaną przez Stowarzyszenie we wniosku informację jako przetworzoną. Wezwanie organu zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 16 kwietnia 2026 r. Stowarzyszenie złożyło zaś skargę na bezczynność 15 kwietnia 2026 r. wskazując między innymi, że żądana informacja ma status informacji prostej.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Komendant nadał pismo wzywające skarżącego do wykazania szczególnego interesu prawnego w uzyskaniu informacji w dniu 10 kwietnia 2026 r. Wniosek o udostępnienie informacji został zaś złożony drogą mailową w dniu 30 marca 2026 r. o godzinie 23:32 (k. 1 akt adm.).
Ustawa o dostępie do informacji publicznej nakazuje organom udostępnienie informacji, jak również ewentualnie podjęcie innych działań w zakresie wniosku o dostęp do informacji publicznej w terminie 14 dni od jego złożenia – art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Nie można więc uznać, że organ wzywając pismem z dnia 9 kwietnia 2026 r. o wykazanie szczególnego interesu prawnego znajdował się w bezczynności. Jak wyjaśniano powyżej z bezczynnością mamy do czynienia przede wszystkim wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął w sprawie żadnych czynności przewidzianych prawem. Należy wskazać, że organ rozpatrujący wniosek w ustawowym terminie dokonał czynności (pismo z dnia 9 kwietnia 2026 r., doręczone 16 kwietnia 2026 r. skarżącemu), która w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej była dopuszczalna.
W ocenie składu orzekającego skarga Stowarzyszenia złożona 15 kwietnia 2026 r. była co najmniej przedwczesna. Organ dokonując czynności, wzywając Stowarzyszenie o wykazanie szczególnego interesu prawnego dokonał czynności przewidzianej ustawowo, a w związku z tym nie można zasadne uznać, iż był bezczynny. Dodatkowo wezwanie organu zostało dokonane w terminie otwartym do rozpatrzenia wniosku i spowodowało dopuszczalne przedłużenie czasu jego rozpatrzenia. Poza niniejszą sprawą pozostaje natomiast kwestia prawidłowości kwalifikacji prawnej dokonanej przez Komendanta w piśmie z dnia 9 kwietnia 2026 r. o przetworzonym charakterze informacji. Z akt sprawy (z uwagi na złożenie skargi 15 kwietnia 2026 r.) nie wynika, jakie dalsze czynności w odniesieniu do wniosku z dnia 30 marca 2026 r. podjął organ. Sąd ocenia sprawę na dzień złożenia skargi, a z uwagi na nie wystąpienie po stronie organu stanu bezczynności nie ma żadnych podstaw do jej uwzględnienia.
Mając powyższe rozważania na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę.