Uzasadnienie
W dniu 30 marca 2026 r. P. T. K. z siedzibą w W. (strona, skarżący) skierowała do Komendanta Powiatowego Policji w T. L. (organ) drogą elektroniczną (na adres e-mail: [...]) wniosek o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.). Przedmiotem wniosku było przekazanie treści dotyczących podjętych interwencji zawartych w notatnikach funkcjonariuszy ruchu drogowego komendy w dniach 18-24 grudnia 2025 r.
W dniu 10 kwietnia 2026 r. organ wezwał skarżącą na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia żądanej informacji w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wezwanie wysłano na wskazany we wniosku adres poczty elektronicznej ([...]; akta organu: kopia wezwania – k. 10; raport doręczenia – k. 12). Organ wyjaśnił, że nie dysponuje gotową informacją objętą wnioskiem, która podlegałaby udostępnieniu wnioskodawcy. Przygotowanie informacji obejmującej wskazany okres działalności organu wymagałoby pogłębionej analizy oraz użycia dodatkowych sił i środków w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli, innymi słowy, byłaby to informacja przetworzona, przygotowana dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów.
Następnie w dniu 15 kwietnia 2026 r. P. T. K. z siedzibą w W. wniosło skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w T. L. (organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z 30 marca 2026 r. Skarżący wyjaśnił, że do dnia 15 kwietnia 2026 r. (dzień złożenia skargi) organ nie udostępnił żądanych informacji, nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie ich udostępnienia ani nie poinformował skarżącego w jakikolwiek sposób o przeszkodach w terminowym załatwieniu wniosku.
Wobec powyższego skarżący wniósł o:
- 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 30 marca 2026 r. o udostępnienie treści notatników służbowych;
- 2) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi;
- 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, ewentualnie o stwierdzenie, że Komendant Powiatowy Policji w T. L. nie pozostawał w bezczynności albo że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ wyjaśnił, że rozpatrując wniosek, ustalono, że we wskazanym w nim okresie policjanci Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w T. L. zrealizowali 35 ośmiogodzinnych służb, które zostały udokumentowane w notatnikach służbowych. Podczas realizowanych interwencji policjanci wylegitymowali 346 osób i przeprowadzili 344 kontroli drogowych pojazdów. Organ uznał, iż przygotowanie informacji obejmującej wskazany okres działania organu, a także jej zakres, wymagałby pogłębionej analizy oraz użycia dodatkowych sił i środków w związku z żądaniem, co stanowiłoby informację przetworzoną, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów.
Organ wskazał, że po wystosowaniu w dniu 10 kwietnia 2026 r. wezwania do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej, strona dysponowała wezwaniem organu znajdującym się w skrzynce elektronicznej strony. Skarżący zapoznał się z wezwaniem i nie odniósł się do niego, co nie daje podstawy do twierdzenia, że organ pozostawał w bezczynności.
Decyzją z 27 kwietnia 2026 r., nr 2/2026 organ odmówił udostępnienia informacji publicznej z uwagi na niewykazanie przez skarżącego istnienia szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji objętych wnioskiem z 30 marca 2026 r.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna, ponieważ organ nie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udostepnienie informacji publicznej z 30 marca 2026 r.
Uwzględnienie skargi na bezczynność w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga stwierdzenia, że w odniesieniu do danego wniosku spełnione są kumulatywnie przesłanki podmiotowe i przedmiotowe powstania obowiązku udostępnienia informacji publicznej. Oznacza to, że adresat wniosku musi należeć do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji, a sam wniosek musi dotyczyć danych lub dokumentów mających charakter informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Bezsporne jest zatem, że Komendant Powiatowy Policji w T. L. jako organ administracji publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.
Z kolei pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z tymi przepisami informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art.
6. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o zasadach ich funkcjonowania (podejmowania działań zgodnie z powierzonymi zadaniami). Informacje objęte wnioskiem z 30 marca 2026 r. stanowią informację publiczną. Dotyczą bowiem sposobu wykonywania zadań realizowanych przez Komendanta Powiatowego Policji.
Należy przypomnieć, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje dwa zasadnicze etapy rozpatrzenia przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej i różne sposoby jego załatwienia. Podmiot zobowiązany jest najpierw ocenić, czy żądana informacja mieści się w pojęciu informacji publicznej. Jeżeli żądane informacje mają taki charakter (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a organ jest w posiadaniu wskazanych przez stronę dokumentów, to powinien zakończyć wszczęte postępowanie w sposób przewidziany prawem, to jest udzielić informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), albo wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji lub o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Do przyczyn uzasadniających wydanie decyzji odmownej należy przede wszystkim sytuacja, gdy wniosek dotyczy informacji, której udzielenie wymaga przetworzenia, zaś wnioskodawca nie wykazał, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że wniosek wpłynął do organu w dniu 30 marca 2026 r., zaś 10 kwietnia 2026 r. organ wezwał wnioskodawcę do wykazania istnienia szczególnego interesu w uzyskaniu żądanych informacji, ponieważ uznał te informacje za wymagające przetworzenia. Organ wyznaczył wnioskodawcy siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania, liczony od daty jego doręczenia, które – jak wyżej wskazano – miało miejsce w dniu 10 kwietnia 2026 r. Wskazany w wezwaniu termin upływał zatem z końcem dnia 17 kwietnia 2026 r.
Tymczasem wnioskodawca nie zareagował na wezwanie, natomiast już 15 kwietnia 2026 r. (k. 8 akt sądowych), a zatem przed upływem wyznaczonego w wezwaniu terminu, wniósł skargę na bezczynność organu.
Zestawienie powyższych dat nie pozostawia wątpliwości, że w dacie wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności, ponieważ dopiero dwa dni po wniesieniu skargi upływał wyznaczony wnioskodawcy przez organ termin do wykazania istnienia szczególnego interesu w uzyskaniu żądanych informacji.
Należy ponadto dodać, że w konsekwencji braku odpowiedzi skarżącej na wezwanie, organ w dniu 27 kwietnia 2026 r. wydał decyzję znak: [...], w której odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z 30 marca 2026 r. z uwagi na niewykazanie istnienia szczególnego interesu w uzyskaniu żądanych informacji przetworzonych. W decyzji zawarł pouczenie o prawie do odwołania od tej decyzji.
Skarga na bezczynność została wniesiona zanim upłynął wyznaczony przez organ termin na wykonanie wezwania z 10 kwietnia 2026 r., stąd zarzutu bezczynności nie sposób uznać za zasadny. Jeżeli natomiast skarżąca kwestionuje prawidłowość uznania żądanej informacji za przetworzoną, przysługuje jej odwołanie od wyżej wskazanej decyzji organu.
Uznając, że organ nie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z 30 marca 2026 r., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.