Uzasadnienie
Pismem z 14 maja 2026 r., które wpłynęło do organu 9 czerwca 2026 r. Fundacja A z siedzibą w W. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Rektora Społecznej Akademii Nauk w Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 24 listopada 2025 r., w której wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy poprzez udzielenie informacji żądanych wnioskiem z 24 listopada 2025 r. - pkt I; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa - pkt II; wymierzenie organowi grzywny w wysokości, o której mowa w art. 154 § 6 p.p.s.a. nie niższej niż 10.000 PLN - pkt III; przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w wysokości, o której mowa w art. 154 § 6 p.p.s.a. w kwocie 10.000 PLN - pkt IV; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych - pkt V. Motywując skargę jej autor wyjaśnił, że 24 listopada 2025 r. Fundacja A wniosła do Społecznej Akademii Nauk o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej liczby projektów realizowanych przez Społeczną Akademię Nauk w Łodzi oraz jej ośrodki terenowe ze środków dotacji w ramach programów Unii Europejskiej (Fundusze Europejskie - Wiedza, Edukacja, Rozwój oraz Europejski Fundusz Społeczny) w W., B., G., K., L., O., S., Ś. i Z. ze wskazaniem realizacji projektów w kolejnych latach od roku 2022 do roku 2025 oraz o przesłanie kopii sprawozdania lub sprawozdań z realizacji tychże projektów.
Rektor Społecznej Akademii Nauk w odpowiedzi na wniosek z 24 listopada 2025 r. wydłużył termin rozpoznania wniosku do 8 stycznia 2026 r., po to jedynie, aby finalnie nie udzielić odpowiedzi zgodnie z wnioskiem i przekazać jedynie zbiorcze zestawienie projektów współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej za lata od roku 2022 do 2025 i stwierdzić, że nie były sporządzane odrębne sprawozdania. Organ nie kwestionował, iż żądane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, a wyłącznie częściowo udzielił odpowiedzi poprzez przekazanie ogólnego, zbiorczego wykazu projektów, z pominięciem kluczowych elementów wniosku, tj.: liczby projektów realizowanych ze środków Unii Europejskiej w podziale na ośrodki terenowe i lata 2022 - 2025, informacji o realizacji projektów w konkretnych lokalizacjach, kopii sprawozdań z realizacji projektów lub formalnej decyzji o odmowie ich udostępnienia.
Pismem z 25 lutego 2026 r. skarżąca wniosła ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie, które doręczono organowi 11 marca 2026 r. Organ do dnia sporządzenia niniejszej skargi nie rozpoznał ponaglenia, nie udostępnił też żądanych informacji w pełnym zakresie. Nadto skarżąca podejmowała z organem próbę kontaktu elektronicznego (e-mail) w sprawie ustalenia na jakim etapie znajduje się postępowanie, jednakże organ również i w tym przypadku nie udzielił żadnej odpowiedzi na otrzymaną korespondencję.
Uzasadniając wniosek o przyznanie na rzecz skarżącej od organu sumy pieniężnej autor skargi odwołał się w tym zakresie do poglądów judykatury, a następnie wskazał, że w związku z tym, iż organ nie udostępnił żądanych informacji w pełnym zakresie, nie rozpoznał ponaglenia, a także w żadnym zakresie nie zareagował na korespondencję kierowaną drogą elektroniczną, działanie organu nosi cechy celowości, a także stanowi próbę uniknięcia odpowiedzialności w zakresie udzielenia informacji publicznej. Takie działanie powinno spotkać się ze stanowczym sprzeciwem oraz nałożeniem na organ środka dyscyplinującego. Nie może być bowiem tak, iż organ dysponujący informacjami publicznymi ignorująco podchodzi do wykonywania obowiązków nałożonych na niego w drodze ustawy przez ustawodawcę i w związku z tym nie spotyka go żadna kara. Jednocześnie, zdaniem skarżącej, z tych samych względów na organ winna zostać nałożona grzywna.
W odpowiedzi na skargę Rektor Społecznej Akademii Nauk w Łodzi wniósł o jej odrzucenie, względnie na wypadek uznania, że skarga podlega rozpoznaniu przez Sąd, o oddalenie skargi, zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
Organ zauważył, że 1 grudnia 2025 r. złożony został wniosek dotyczący udostępnienia informacji publicznej poprzez przekazanie informacji na temat projektów realizowanych przez Społeczną Akademię Nauk ze środków dotacji w ramach programów finansowych przez Unię Europejską. 15 grudnia 2025 r. przekazana została informacja w zakresie prawdopodobnego zakończenia terminu załatwienia sprawy. Po dokonaniu analizy sprawy, w tym w szczególności w zakresie charakteru wnioskowanych informacji oraz dostępnej dokumentacji, 8 stycznia 2026 r. została udzielona odpowiedź na wniosek. Wraz z tym ostatnim pismem przekazane zostało zestawienie obejmujące informacje wskazane we wniosku. Poinformowano wnioskodawcę o tym, że nie były sporządzane odrębne sprawozdania w zakresie programów objętych wnioskiem. Zdaniem organu doszło do przekazania informacji zgodnie z wnioskiem.
Jednocześnie obszernie pouczono stronę skarżącą o przysługujących jej środkach zaskarżenia. Decyzja wraz z informacją o załatwieniu sprawy zostały przekazane wnioskodawcy 8 stycznia 2026 r. Wnioskodawca nie złożył wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tym samym przekazana informacja ma charakter ostateczny i prawomocny. 11 marca 2026 r. wnioskodawca za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika wniósł pismo zatytułowane "Ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie". Pismo to nie miało charakteru wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje w ogóle możliwości złożenia ponaglenie, a odniesienie do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji określonej w art. 16 i 17 tej ustawy. W szczególności nie dotyczy to sytuacji określonej w zakresie rzekomego wniosku o ponaglenie. Zamknięcie toku instancji przez wydanie decyzji wyłącza prawo ponaglenia.
Skoro zatem sprawa została załatwiona, to prawo do skutecznego złożenia wniosku o ponaglenie wygasło. Skoro nie zostało skutecznie wniesione ponaglenie, to niemożliwe jest wniesienie skargi na bezczynność organu. Brak jest bowiem wyczerpania drogi administracyjnej w tym zakresie.
13 sierpnia 2026 r. do akt sprawy wpłynęło pismo strony skarżącej z 6 sierpnia 2026 r., w którym jej pełnomocnik podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze na bezczynność i uznał za niezasadny wniosek organu o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, ponieważ przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Rektora Społecznej Akademii Nauk w Łodzi.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: pkt 1 - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt 2 - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; pkt 3 - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto, według art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
W pierwszej kolejności za niezasadny uznać trzeba wniosek organu o odrzucenie skargi. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym (vide: wyrok z 19 marca 2025 r., III OSK 1937/24) godzi się zauważyć, że wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. stanowi warunek formalny do złożenia skargi na bezczynność organu, co znalazło wyraz w nowym brzmieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi ogólną zasadę, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Ponaglenie, do którego odwołuje się art. 53 § 2b p.p.s.a., jest zatem przewidzianym na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego środkiem zwalczania bezczynności organów administracji oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, na co wprost wskazuje art. 37 § 1 k.p.a. Ponaglenie wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia na gruncie k.p.a. (i odpowiednio ordynacji podatkowej - art. 141).
Przewidziany w art. 53 § 2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnosi się do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych wyłącznie w trybie ww. ustaw, a zatem nie jest wymagane w sprawach dotyczących bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w u.d.i.p. nie toczy się w trybie unormowanym w k.p.a. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią lex specialis, względem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem reguluje ona w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. W jej zapisach brak jest natomiast środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Jak wynika z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się jedynie w przypadku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej.
Wobec czego przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie przepisów u.d.i.p. A zatem warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie jest uprzednie wniesienie ponaglenia do właściwego organu. Brak jest również podstaw by żądać od organu, jak czyni to strona skarżąca, rozpoznania ponaglenia w sprawie udostępnienia informacji publicznej.
W kontrolowanej sprawie osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy Rektor Społecznej Akademii Nauk w Łodzi pozostaje bezczynny w sprawie wniosku strony skarżącej z 24 listopada 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej liczby projektów realizowanych przez Społeczną Akademię Nauk w Łodzi oraz jej ośrodki terenowe ze środków dotacji w ramach programów Unii Europejskiej (Fundusze Europejskie - Wiedza, Edukacja, Rozwój oraz Europejski Fundusz Społeczny) w W., B., G., K., L., O., S., Ś. i Z. ze wskazaniem realizacji projektów w kolejnych latach od roku 2022 do roku 2025. Strona skarżąca wnioskowała ponadto o przesłanie kopii sprawozdania lub sprawozdań z realizacji tychże projektów.
Odnosząc się do powyższych kwestii spornych podnieść należy, że zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).
Szczegółowe zagadnienia dotyczące dostępu do informacji publicznej zostały unormowane przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p."). Według art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia art. 6 ust. 1 u.d.i.p.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (vide: wyrok z 4 lutego 2016 r., I OSK 2223/14). W jedynym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zaś, że w u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych.
Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (vide: wyrok z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14).
Podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).
Zgodnie z art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1); udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2) - czyli na wniosek; w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych; przez zainstalowane w miejscach ogólnie dostępnych, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją; wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2001 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4).
Według art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.
2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).
Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie, organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), wydając decyzję administracyjną.
Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, wówczas organ powinien poinformować o tym autora wniosku zwykłym pismem, jeśli zaś tego nie czyni pozostaje bezczynny.
Sąd dokonując oceny skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej bada wyłącznie to, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie o udostępnienie informacji publicznej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. oraz czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i na tym tle ocenia sposób rozpoznania wniosku.
W rozpatrywanej sprawie ponad wszelką wątpliwość adresat wniosku - Rektor Społecznej Akademii Nauk w Łodzi jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Kwestia ta została zresztą przesądzona w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 10 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 375/18 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 4105/18, gdzie podkreślono, że Społeczna Akademia Nauk w Łodzi, jako jednostka niepubliczna wykonująca zadania publiczne w ramach narodowego systemu edukacji i nauki należy do kategorii podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Co prawda powyższy pogląd został zaprezentowany na gruncie nieobowiązujących już przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2017 r., poz. 2183), niemniej jednak zachował on swoją aktualność w świetle obecnie obowiązującej ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1571).
W sprawie kwestią niesporną pomiędzy stronami postępowania pozostaje również okoliczność, że żądane przez stronę skarżącą informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Udostępnieniu podlega bowiem informacja publiczna, w szczególności o: podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organizacji i majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i lit. f u.d.i.p.), o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) czy o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p.).
Oś sporu koncentruje się przede wszystkim na wyjaśnieniu, czy organ udzielił pełnej odpowiedzi na wniosek uwalniając się od zarzutu bezczynności.
Z materiału aktowego kontrolowanej sprawy wynika, że Rektor Społecznej Akademii Nauk w odpowiedzi na wniosek strony skarżącej z 24 listopada 2025 r., który wpłynął do organu 1 grudnia 2025 r., zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poinformował stronę skarżącą, iż przewidywany termin rozpatrzenia wniosku to 8 stycznia 2026 r., po czym 8 stycznia 2026 r. ustosunkował się do treści wniosku pozostając jednak w błędnym przekonaniu, że udostępnił informację publiczną w pełnym zakresie zgodnie z wnioskiem dostępowym. Wraz z pismem z 8 stycznia 2026 r. Rektor Społecznej Akademii Nauk w Łodzi przekazał stronie skarżącej zbiorcze zestawienie obejmujące listę 7 projektów oraz wskazał, że nie były sporządzane odrębne sprawozdania. W stosunku do każdego z siedmiu projektów adresat wniosku określił: instytucję organizującą nabór, numer naboru, zakres interwencji/działania, tytuł projektu, daty realizacji, opis celu, kwotę dofinansowania.
Prosta konfrontacja udostępnionej informacji publicznej z treścią wniosku dostępowego dowodzi, że organ nie ustosunkował się do żądania strony skarżącej w pełnym zakresie. Mianowicie, nie wskazał wprost liczby projektów realizowanych ze środków Unii Europejskiej w podziale na ośrodki terenowe i lata 2022-2025, nadto w żadnej z przedstawionych siedmiu pozycji nie wskazał miejscowości lub ośrodka terenowego realizującego projekt, co czyni zasadnym zarzut bezczynności.
Błędne jest przy tym stanowisko adresata wniosku, wyrażone w piśmie z 8 stycznia 2026 r., jakoby wnioskodawca mógł w tej sprawie zwrócić się do podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Stosownie bowiem do treści art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania.
Z przytoczonego wyżej unormowania jasno wynika, że z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy strona skarżąca mogłaby wystąpić gdyby na gruncie kontrolowanej sprawy została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej, co w sprawie niniejszej dotychczas nie miało miejsca. Trzeba bowiem widzieć różnicę pomiędzy sytuacją, gdy wniosek dotyczy informacji publicznej, jednak organ wydaje decyzję i odmawia jej udostępnienia chociażby z przyczyn wskazanych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. a sytuacją, gdy organ udostępnia informację publiczną w drodze czynności materialno-technicznej, jednak czyni to nie w pełnym zakresie. W tym drugim wypadku jedynym instrumentem służącym wnioskodawcy jest wniesienie skargi na bezczynność.
Wobec stwierdzonej w powyższym zakresie bezczynności Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Rektora Społecznej Akademii Nauk w Łodzi do załatwienia wniosku Fundacji A z siedzibą w W. z dnia 24 listopada 2025 roku w sprawie udostępnienia informacji publicznej w pełnym zakresie w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
Bezczynność, której dopuścił się organ miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. jest stan, w którym bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, bez wątpliwości i wahań można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; wyrok NSA z 30 stycznia 2014 r., I OSK 2563/13; wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., II OSK 652/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Badana sprawa pozbawiona jest tego rodzaju elementów drastycznego naruszenia prawa przez organ. W kontrolowanej sprawie organ nie zignorował wniosku strony skarżącej. Udzielił odpowiedzi w terminie wynikającym z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., a występująca bezczynność wynika jedynie z mylnego przekonania o przekazaniu informacji zgodnie z wnioskiem dostępowym, nie zaś ze złej woli Rektora Społecznej Akademii Nauk w Łodzi.
W związku z powyższym w punkcie 2 sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., stwierdził, że Rektor Społecznej Akademii Nauk w Łodzi dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa.
W przekonaniu Sądu w sprawie brak jest także uzasadnionych powodów dla zastosowania środków dodatkowych wskazanych w art. 149 § 2 p.p.s.a., a mianowicie do wymierzenia organowi grzywny jak i przyznania od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej. Środki wskazane w art. 149 § 2 p.p.s.a. są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (vide: wyrok NSA z 28 lipca 2020 r., II GSK 127/20, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), co w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Oceny w tym zakresie ponad wszelką wątpliwość nie może również zmienić zawarta w skardze argumentacja wniosku o przyznanie sumy pieniężnej oraz o wymierzenie organowi grzywny. Podkreślić trzeba, że na gruncie przepisów u.d.i.p. organ nie ma bowiem obowiązku rozpoznania ponaglenia wywiedzionego przez stronę skarżącą. Z materiału aktowego sprawy nie wynika również, aby pomiędzy stroną skarżącą a adresatem wniosku wymieniana była drogą elektroniczną jakakolwiek korespondencja.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w pozostałym zakresie, o czym orzekł, jak w punkcie 3 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania sądowego należnych stronie skarżącej od organu Sąd orzekł w punkcie 4 sentencji wyroku, mając na względzie dyspozycję art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 215). Zasądzona kwota odpowiada równowartości uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu od skargi - 100 zł, wynagrodzenia adwokata - 480 zł, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa - 17 zł.
Odnosząc się na zakończenie rozważań do wniosku organu o zasądzenie od strony skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania stwierdzić trzeba, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują prawnej możliwości zasądzenia organowi w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym kosztów postępowania od strony skarżącej.
ds