Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 26 sierpnia 2026 r., sygn. akt II SAB/Łd 301/26

Uzasadnienie

G. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej objętą wnioskiem z dnia 28 maja 2026 r. Autor skargi wniósł o:

1. 1. stwierdzenie bezczynności Prezydenta Miasta Łodzi w rozpoznaniu wniosku z dnia 28 maja 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie nieudostępnienia żądanego dokumentu, którym zatwierdzono stałą organizację ruchu wprowadzającą ograniczenie prędkości znakami B-33 do 40 km/h na ul. D. w Ł. na odcinku od ul. G. do ul. P., braku jednoznacznego, wiarygodnego oświadczenia, że organ nie posiada dokumentu wprowadzającego to ograniczenie wraz ze wskazaniem przyczyn nieposiadania, jak i braku wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej w żądanym zakresie, pomimo wprost zgłoszonego żądania wydania takiej decyzji;
2. 2. zobowiązanie Prezydenta Miasta Łodzi do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 28 maja 2026 r. przez udostępnienie w formie kserokopii lub skanu dokumentu (decyzji, postanowienia, protokołu, innego aktu), którym właściwy organ zarządzający ruchem zatwierdził stałą organizację ruchu wprowadzającą ograniczenie prędkości do 40 km/h na ww. odcinku ul. D. w Ł.- albo, w przypadku braku takiego aktu - udzielenie jednoznacznej informacji, że taki akt nie istnieje lub nie znajduje się w posiadaniu organu, z podaniem przyczyn nieposiadania tej informacji, jak i udzielenie informacji o podstawie prawnej oraz dacie wprowadzenia ograniczenia prędkości do 40 km/h na ww. odcinku (numer i data aktu), względnie wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej;
3. 3. stwierdzenie, że bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa przez naruszenie:
4. - art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902), dalej jako: "u.d.i.p.", obowiązku niezwłocznego i kompletnego udzielenia informacji publicznej;
5. - art. 14 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p., przez niepodjęcie czynności materialno-technicznej w zakresie udostępnienia informacji i niewydanie decyzji odmownej mimo wprost zgłoszonego żądania;
6. - art. 21 u.d.i.p. przez niewłaściwe wykonanie obowiązków w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej.
7. 4. wymierzenie Prezydentowi Miasta Łodzi grzywny za bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej;
8. 5. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W motywach skargi wyjaśniono, że w dniu 16 maja 2026 r. skarżący złożył do Prezydenta Miasta Łodzi pierwszy wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej m.in. dokumentów zatwierdzających stałą organizację ruchu i wprowadzających ograniczenie prędkości do 40 km/h na ul. D. (droga powiatowa nr [...]) w rejonie fotoradaru. W odpowiedzi z dnia 27 maja 2026 r. organ przekazał skarżącemu jedynie skany projektów stałej organizacji ruchu dotyczących ustawienia znaków D-51 oraz przeniesienia znaków B-33, nie udzielając jednak w ogóle odpowiedzi na pytania: jaki akt zatwierdził stałą organizację ruchu wprowadzającą ograniczenie prędkości do 40 km/h przed przeniesieniem znaków i po ich przeniesieniu, jaka jest podstawa prawna i data wprowadzenia tego ograniczenia, jak i czy istnieje zatwierdzona stała organizacja ruchu dla odcinka, na którym zlokalizowano fotoradar. Częściowe, wybiórcze udostępnienie dokumentów - bez wyraźnego ustosunkowania się do pozostałej części wniosku - stanowi postać bezczynności częściowej w rozumieniu u.d.i.p.

Przedstawienie informacji niepełnej, wymijającej czy nieadekwatnej do treści wniosku kwalifikowane jest jako bezczynność podmiotu zobowiązanego. Mając na uwadze niepełność odpowiedzi, w dniu 28 maja 2026 r. skarżący złożył kolejny, doprecyzowany wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w którym zażądał:

1. - udostępnienia konkretnego dokumentu (tj. decyzji, postanowienia, protokołu lub innego aktu), którym zatwierdzono stałą organizację ruchu wprowadzającą ograniczenie prędkości do 40 km/h na odcinku ul. D. od ul. G. do ul. P., zarówno przed przeniesieniem znaków, jak i po ich przeniesieniu w 2023 r.,
2. - wskazania podstawy prawnej i daty wprowadzenia tego ograniczenia (nr i daty aktu), w przypadku braku takiego aktu - wprost wskazania tego faktu w odpowiedzi,
3. - a w razie odmowy udostępnienia jakiegokolwiek z dokumentów, wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Dalej skarżący wskazał, że w odpowiedzi z dnia 11 czerwca 2026 r. Prezydent Miasta Łodzi stwierdził, że jest w posiadaniu zatwierdzonego projektu stałej organizacji ruchu wprowadzającego ograniczenie prędkości znakami B-33 do 40 km/h, przed przeniesieniem tych znaków i po ich przeniesieniu. Projekty te - jak wskazał organ - zostały skarżącemu udostępnione wraz z pismem z dnia 27 maja 2026 r. Ponadto organ stwierdził, że data wprowadzenia ograniczenia prędkości nie jest mu znana, ograniczenie to zostało usankcjonowane zatwierdzonymi projektami organizacji ruchu.

Skarżący wskazał dalej, że odpowiedź organu nie zawiera identyfikacji aktu wprowadzającego ograniczenie prędkości (numer, data, rodzaj aktu, organ, który go wydał), ani żądnego dokumentu zatwierdzającego stałą organizację ruchu ani kopii takiego aktu, jednoznacznego, wiarygodnego i szczegółowego oświadczenia, że organ nie posiada dokumentu wprowadzającego ograniczenie prędkości, wraz z wyjaśnieniem, dlaczego - mimo ciążących na nim zadań - takim dokumentem nie dysponuje. Skarżący wskazał, że organ odsyła jedynie do "zatwierdzonych projektów organizacji ruchu", które - jak wynika z ich treści - dotyczą oznaczenia fragmentu drogi znakami D-51 i ustawienia/przeniesienia znaków B-33, ale nie stanowią aktu wprowadzającego ograniczenie prędkości w rozumieniu art. 21 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2024.1251 ze zm.), dalej jako: "p.r.d.". Jest to zatem inna informacja niż ta, o którą skarżący wnioskował.

Skarżący podkreślił, że przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej, wymijającej lub nieadekwatnej do treści wniosku jest traktowane jako przejaw bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący podkreślił, że organ w szczególności nie udostępnił żądanego aktu prawnego wprowadzającego ograniczenie prędkości do 40 km/h (o ile istnieje). Jeżeli organ twierdzi, że data wprowadzenia ograniczenia nie jest mu znana, to oznacza, że nie posiada pełnej informacji o akcie, którego istnienie zakłada ("ograniczenie to zostało usankcjonowane zatwierdzonymi projektami"). W takiej sytuacji organ, aby uchylić zarzut bezczynności, powinien udzielić wnioskodawcy jednoznacznej, wyczerpującej informacji o nieposiadaniu żądanych danych i uwiarygodnić to stanowisko przez wskazanie, dlaczego - mimo zakresu swoich kompetencji - takich danych nie ma.

Ponadto, organ nie przedstawił żadnego wyjaśnienia, dlaczego nie zna daty i podstawy prawnej wprowadzenia ograniczenia prędkości, ani nie stwierdził wprost, że odpowiedni akt nie istnieje. Tymczasem, z utrwalonej linii orzeczniczej wynika, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ma obowiązek albo udostępnić żądaną informację (czynność materialno-techniczna), albo wydać decyzję o odmowie (gdy zachodzą przesłanki ograniczenia dostępu), albo poinformować wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji, przy czym informacja o braku danych musi być jednoznaczna, konkretna i uwiarygodniona. Udzielanie informacji niepełnej lub nieodpowiadającej treści wniosku, informacji wymijającej lub nieadekwatnej, jak również brak wskazania miejsca, gdzie informacja została udostępniona, traktuje się jako bezczynność podmiotu zobowiązanego.

Dalej skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie Prezydent Miasta Łodzi nie udostępnił żądanego aktu/dokumentu wprowadzającego ograniczenie prędkości, nie poinformował jednoznacznie i szczegółowo o braku takiego aktu lub informacji ani nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji, pomimo że skarżący wprost o nią wnioskował na wypadek odmowy. Tym samym organ nie załatwił wniosku skarżącego z dnia 28 maja 2026 r. w całości, czyli pozostaje w bezczynności, co uzasadnia wniesienie skargi.

Następnie skarżący wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. informacje o zatwierdzeniu stałej organizacji ruchu, wprowadzeniu ograniczenia prędkości oraz podstawie prawnej tego ograniczenia niewątpliwie mają charakter informacji publicznej. Prezydent Miasta Łodzi - jako organ wykonawczy gminy - jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Ustawa przewiduje zamknięty katalog sposobów załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, czyli udostępnienie informacji w drodze czynności materialno-technicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), gdy organ posiada informację i nie zachodzą przesłanki odmowy, bądź wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji lub umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1, art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), bądź wystosowanie do strony pisma informującego, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej lub że organ jej nie posiada.

Organ w sprawie nie udostępnił żądanego aktu (o ile istnieje), nie wykazał w sposób rzetelny, że takiego aktu nie posiada (brak jednoznacznego i uwiarygodnionego oświadczenia), ani nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji, co wypełnia definicję bezczynności, z którą mamy do czynienia także wtedy, gdy organ udziela informacji niepełnej, niejasnej, niewiarygodnej albo niezgodnej z wnioskiem.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Łodzi wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej z uwagi na brak formalnie złożonej skargi, bądź alternatywnie o oddalenie skargi jako bezzasadnej w całości i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zarzuty skargi są nieprawdziwe. Organ pismami z dnia 27 maja i 12 czerwca 2026 r. udzielił skarżącemu wyczerpującej informacji publicznej, przekazując dokument, który był w jego posiadaniu oraz informując, iż nie posiada dokumentów objętych wnioskiem w pkt 5 - 8. Odnosząc się do wniosku skarżącego, w zakresie w jakim wnosił on o wyjaśnianie podstawy prawnej zdarzeń faktycznych, jak i wchodził w polemikę dotyczącą sposobu działania organu, tenże podkreślił, że wniosek o dostęp do informacji publicznej nie jest narzędziem do pozyskiwania wykładni prawnej przepisów, czy wyjaśniania wnioskodawcy zjawisk. Przepisy u.d.i.p. służą pozyskiwaniu danych o faktach, a nie uzyskiwaniu opinii czy ocen od organu. Wniosek wprost zawierał żądanie "prawidłowej interpretacji i zastosowania" zapisów planu miejscowego. Przepisy u.d.i.p. nie nakładają na organy obowiązku sporządzania ocen prawnych, dokonywania wykładni przepisów ani zajmowania stanowisk w kwestiach spornych.

Skarżący w odpowiedzi na wniosek otrzymał jednoznaczną odpowiedź oraz dokumenty dotyczące zatwierdzonego projektu stałej organizacji ruchu. Fakt, iż skarżący nie zgadza się z obowiązkami wynikającymi z zatwierdzonego projektu, nie oznacza, iż organ pozostawał w bezczynności co do odpowiedzi na wniosek. Organ w trybie dostępu do informacji publicznej nie jest zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do dokonania przez organ wykładni przepisów. Tego rodzaju informacje nie stanowią informacji publicznej. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego.

W związku z tym wniosek o udzielenie informacji publicznej nie może zmierzać do inicjowania działań. Poza tym, dopóki określona informacja istnieje tylko w pamięci przedstawiciela władzy publicznej i nie została utrwalona w jakiejkolwiek formie, tak aby można było w sposób niebudzący wątpliwości odczytać jej treść, dopóty informacja taka nie ma waloru informacji publicznej. Dlatego nie jest możliwe w ramach dostępu do informacji publicznej domaganie się od organu dokonania ocen, analiz, które nie przybrały uprzednio postaci w formie zmaterializowanego dokumentu, sporządzonego w związku z realizacją zadań publicznych. W trybie u.d.i.p. nie jest też możliwe domaganie się od organu wytłumaczenia lub usprawiedliwienia podjętych działań czy zaniechań, a tym bardziej wyjaśnienie motywów czy podstaw działania innych podmiotów. Organ zrealizował wniosek o "udostępnienie dokumentu zatwierdzającego stałą organizację ruchu", o który w skardze wnosi jej autor.

Organ bowiem przekazał w załączniku do maila i pisma z dnia 27 maja 2026 r. zatwierdzony projekt stałej organizacji ruchu. Skarżący oczekuje dokumentu, który nie może istnieć w obrocie prawnym, bowiem zatwierdzenie projektu organizacji ruchu nie następuje w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U.2017.784), organ zarządzający ruchem zatwierdza organizację ruchu, odrzuca projekt albo zwraca go do poprawy. Zatwierdzenie jest czynnością materialno-prawną i nie następuje w drodze decyzji. W konsekwencji, nie może budzić wątpliwości, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a tym samym organ nie pozostaje w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem uwagi Sądu w niniejszej sprawie jest skarga na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej, o którą skarżący wniósł w piśmie z 28 maja 2026 r. Sprawa ma jednak swoje źródło w pierwszym wniosku skarżącego skierowanym do organu 16 maja 2026 r. W tymże piśmie skarżący wniósł o udostępnienie dokumentów w zakresie organizacji ruchu i stosowania stacjonarnego urządzenia rejestrującego we wskazanej lokalizacji na drodze powiatowej, na terenie miasta Ł. (fotoradar) w postaci: 1) projektu stałej organizacji ruchu dla drogi powiatowej nr [...] (w granicach miasta Ł.), w szczególności dla odcinka, na którym zainstalowano stacjonarne urządzenie rejestrujące prędkość (fotoradar) oraz ustawiono znak B-33 "40 km/h" i znak D-51 "automatyczna kontrola prędkości", obejmującego część graficzną (plan sytuacyjny z oznakowaniem pionowym i poziomym.) oraz cześć opisową;

1. 2) dokumentu (decyzji/postanowienia/protokołu), którym właściwy organ zarządzający ruchem na drogach powiatowych zatwierdził stałą organizację ruchu. Natomiast w przypadku braku zatwierdzonej stałej organizacji ruchu na ww. odcinku drogi, skarżący wniósł o: 3) wskazanie tego faktu wprost w odpowiedzi na wniosek;
2. 4) wskazanie podstawy prawnej i daty wprowadzenia ograniczenia prędkości do 40 km/h na tym odcinku drogi (w szczególności numeru i daty dokumentu, w którym organ zarządzający ruchem podjął decyzję o wprowadzeniu tego ograniczenia zgodnie z art. 21 p.r.d.). Ponadto skarżący wniósł o udostępnienie następujących dokumentów związanych z instalacją stacjonarnego fotoradaru w pasie ww. drogi powiatowej: 5) wszelkich wniosków, pism lub porozumień pochodzących od Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub Inspekcji Transportu Drogowego, dotyczących wniosku o instalację lub uzgodnienie lokalizacji stacjonarnego urządzenia rejestrującego na tym odcinku drogi;
3. 6) dokumentów dotyczących uzgodnienia z zarządcą drogi warunków instalacji urządzenia do obserwacji i rejestracji obrazu w pasie drogowym, o którym mowa w art. 20g ust. 3 ustawy z data 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w szczególność propozycji lokalizacji urządzenia i pisma zawierającego uzgodnienie bądź odmowę uzgodnienia);
4. 7) dokumentów inwestycyjnych/budowlanych dotyczących wykonania fundamentu i konstrukcji wsporczej dla przedmiotowego fotoradaru (projekt budowlany, pozwolenie na budowę, zgłoszenie robót, protokoły odbiorów), o ile były wymagane zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane;
5. 8) podanie daty uruchomienia urządzenia i numeru inwentarzowego urządzenia (jeśli jest w dokumentach zarządcy).

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ, przy piśmie z dnia 27 maja 2026 r., przekazał skarżącemu skany projektów stałej organizacji ruchu wyjaśniając ponadto, że nie posiada dokumentów wskazanych w punkcie 5 - 8 wniosku, a dokumenty te mogą znajdować się w zasobach Zarządu Dróg i Transportu.

Skarżący, niezadowolony z uzyskanej odpowiedzi, w dniu 28 maja 2026 r. ponowił wniosek o udostępnienie informacji publicznej domagając się udostępnienia informacji w postaci: 1) dokumentu (decyzji/postanowienia/protokołu), którym właściwy organ zarządzający ruchem na drogach powiatowych zatwierdził stałą organizację ruchu wprowadzającą ograniczenie prędkości znakami B-33 do 40 km/h na ul. D. na odcinku od G. do P. przed przeniesieniem tych znaków bliżej ul. G. i po ich przeniesieniu w 2023 r.;

2) wskazanie podstawy prawnej i daty wprowadzenia ograniczenia prędkości do 40 km/h na tym odcinku drogi (w szczególności numeru i daty dokumentu, w którym organ zarządzający ruchem podjął decyzję o wprowadzeniu tego ograniczenia, zgodnie z art. 21 p.r.d.). Natomiast w przypadku braku zatwierdzonej stałej organizacji ruchu dla ograniczenia prędkości do 40 km/h na ww. odcinku drogi powiatowej, skarżący wniósł o wskazanie tego faktu wprost w odpowiedzi na wniosek.

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ, pismem z dnia 11 czerwca 2026 r., wskazał, że jest w posiadaniu zatwierdzonego projektu stałej organizacji ruchu wprowadzającego ograniczenie prędkości znakami B-33 do 40 km/h na ul. D. na odcinku od ul. G. do ul. P. przed przeniesieniem tych znaków i po ich przeniesieniu w 2023 r. Przy czym organ zaznaczył, że projekty te zostały przekazane skarżącemu przy piśmie organu z dnia 27 maja 2026 r. Następnie organ wskazał, że data wprowadzenia ww. ograniczenia prędkości nie jest mu znana, a ograniczenie to zostało usankcjonowane zatwierdzonymi projektami organizacji ruchu.

Analizując powyższe okoliczności sprawy należy na wstępie dostrzec, że niniejsza sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, a nadto, że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie doszło do bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej. Na gruncie tych uwag jest jasne, że Prezydent Miasta Łodzi pozostaje podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

Nie budzi także wątpliwości, że informacja o organizacji ruchu na drodze powiatowej zlokalizowanej w granicach administracyjnych miasta Ł., przedmiotowo obejmuje pojęcie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.

Dalej należy wskazać, iż analiza okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że organ w pismach z 27 maja i 11 czerwca 2026 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wraz z pismem z dnia 27 maja 2026 r. organ doręczył skarżącemu dokument w postaci projektów stałej organizacji ruchu na wskazanych fragmencie drogi publicznej oraz wyjaśnił, że nie posiada dokumentów wskazanych w punktach 5-8 wniosku. Przy czym organ dodał, że dokumenty te mogą znajdować się w zasobach Zarządu Dróg i Transportu. Ponadto, w piśmie z 11 czerwca 2026 r. organ stwierdził, że nie jest mu znana data wprowadzenia ograniczenia prędkości na wskazanym odcinku drogi publicznej, a ograniczenie zostało usankcjonowane zatwierdzonymi projektami organizacji ruchu. Z powyższych informacji jasno wynika, że organ nie pozostaje w bezczynności, bowiem udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek o dostęp do informacji publicznej.

Trafnie wskazuje organ, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej ma miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi (vide: wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., I OSK 2093/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek, doręczając dokumenty w postaci projektu stałej organizacji ruchu na określonym odcinku drogi, a w pozostałym zakresie wskazując, że nie posiada wnioskowanych informacji, brak jest podstaw do uznania, że organ pozostaje bezczynny w udostępnieniu żądanych informacji.

Ugruntowane pozostaje stanowisko, że informacja publiczna dotyczy wyłącznie sfery faktów i stanów istniejących w chwili udzielenia informacji, a nie interpretacji, ocen czy wykładni prawa (vide: M.Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28-29). Chodzi przy tym wyłącznie o stan faktów zarejestrowanych, a więc istniejących w prowadzonych w rejestrach, czy zgromadzonej dokumentacji (vide: wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., I OSK 452/16; wyrok NSA z dnia 14 września 2012 r., I OSK 1177/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). O ile zatem informacją publiczną może być treść określonego dokumentu lub informacji wynikających z dokumentu, to w trybie przepisów u.d.i.p. nie można już domagać się wyrażenia opinii, przeprowadzenia oceny lub dokonania interpretacji dokumentu. Informacja publiczna nie jest informacją abstrakcyjną, w szczególności rodzajem dokonanego przez organ ustalenia, jak powinien wyglądać i jaką powinien mieć treść określony dokument wydany na podstawie przepisów prawa.

Informacją publiczną jest dokument w takim kształcie i o takiej treści jaki został wytworzony i pozostaje w dyspozycji organu. Okoliczność, iż dokument ma – w ocenie strony – treść lub formę niezgodną z prawem, nie oznacza, iż strona w trybie dostępu do informacji publicznej może domagać się od organu jego zakwestionowania, "naprawienia" albo wyjaśnienia przyczyn określonej treści lub formy dokumentu. W ramach obowiązków organu uregulowanych w przepisach u.d.i.p. pozostaje udostępnienie informacji publicznej, w kształcie i treści aktualnej w dacie udzielenia informacji. Prezydent Miasta Łodzi, udostępniając posiadaną dokumentację zmiany organizacji ruchu, a nadto wskazując, że nie dysponuje innymi dokumentami żądanymi we wniosku i informując o możliwym miejscu przechowywania tych dokumentów, a także mówiąc o braku wiedzy na temat określonych faktów, należycie wywiązał się z obowiązków wynikających z przepisów u.d.i.p.

Bez wpływu na powyższą konkluzję pozostaje niezadowolenie skarżącego z uzyskanych informacji, jego indywidualna i subiektywna ocena, że odpowiedź organu jest niewystarczająca, nieprzekonująca czy niejednoznaczna.

Z opisanych powodów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Pomimo oddalenia skargi brak jest w przepisach p.p.s.a. podstawy prawnej do uwzględnienia wniosku organu o zwrot kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność organu.

a.tp.