Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 3 września 2026 r., sygn. akt II SAB/Łd 295/26

Uzasadnienie

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga W. B. z dnia 1 czerwca 2026r. na bezczynność Rektora Akademii [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego złożony dnia 15 maja 2026 r.

Skarżący zarzucił organowi:

1. 1. naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku;
2. 2. naruszenie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieskuteczne i spóźnione zawiadomienie o przedłużeniu terminu rozpoznania wniosku, dokonane dopiero po upływie ustawowego terminu 14 dni;
3. 3. naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niewydanie decyzji administracyjnej w zakresie, w jakim organ nie udostępnił żądanych informacji;
4. 4. naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji w sposób i w formie wskazanej we wniosku, tj. w formie elektronicznej;
5. 5. naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez powoływanie się przez organ na konieczność weryfikacji, czy wniosek nie stanowi "nadużycia prawa podmiotowego", mimo że wniosek dotyczy informacji o funkcjonowaniu uczelni publicznej, liczbie studentów oraz danych statystycznych z systemu obsługi toku studiów;
6. 6. naruszenie art. 61 Konstytucji RP poprzez faktyczne ograniczenie prawa dostępu do informacji o działalności podmiotu publicznego.

W skardze skarżący podkreślił, że wnosi ją we własnym imieniu, jako osoba fizyczna wykonująca prawo dostępu do informacji publicznej. Okoliczność pełnienia przez skarżącego funkcji Przewodniczącego Związku Zawodowego Pracowników Akademii [...] została wskazana we wniosku oraz w niniejszej skardze wyłącznie jako element kontekstu sprawy, uzasadniający społeczne znaczenie żądanych informacji oraz uporczywość naruszeń organu. Nie zmienia to faktu, że skarżącym w niniejszej sprawie jest W. B. jako osoba fizyczna.

Skarżący wskazał, że w dniu 15 maja 2026 r. o godz. 23:16 skarżący przesłał na oficjalne adresy poczty elektronicznej Akademii [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który obejmował następujące dane:

1. - liczby studentów Akademii [...] według stanu na dzień 1 października 2025 r., na poszczególnych kierunkach studiów, z rozbiciem na: poziom studiów, formę studiów, rok studiów;
2. - liczby studentów Akademii [...] według stanu na dzień złożenia niniejszego wniosku, na poszczególnych kierunkach studiów, z rozbiciem na: poziom studiów, formę studiów, rok studiów;
3. - ilu studentów ubyło pomiędzy dniem 1 października 2025 r. a dniem złożenia niniejszego wniosku, na poszczególnych kierunkach studiów, z rozbiciem na: poziom studiów, formę studiów, rok studiów, przyczynę ubytku, o ile jest ewidencjonowana w rejestrach Uczelni, w szczególności: rezygnacja ze studiów, skreślenie z listy studentów, inna przyczyna.
4. - liczby studentów, którzy w sesji zimowej roku akademickiego 2025/2026 mieli wyznaczony co najmniej jeden egzamin na poszczególnych kierunkach studiów, z rozbiciem na poziom studiów, formę studiów i rok studiów;
5. - liczby studentów, którzy w sesji zimowej roku akademickiego 2025/2026 przystąpili do co najmniej jednego egzaminu - na poszczególnych kierunkach studiów, z rozbiciem na poziom studiów, formę studiów i rok studiów;
6. - liczby studentów, którzy w sesji zimowej roku akademickiego 2025/2026 nie przystąpili do żadnego egzaminu, mimo że mieli wyznaczony co najmniej jeden egzamin - na poszczególnych kierunkach studiów, z rozbiciem na poziom studiów, formę studiów i rok studiów;
7. - liczby studentów, którzy w sesji zimowej roku akademickiego 2025/2026 przystąpili do egzaminów, lecz uzyskali ocenę niedostateczną z co najmniej jednego egzaminu na poszczególnych kierunkach studiów, z rozbiciem na poziom studiów, formę studiów i rok studiów;
8. - liczby studentów, którzy w sesji zimowej roku akademickiego 2025/2026 przystąpili do wszystkich wyznaczonych im egzaminów - na poszczególnych kierunkach studiów, z rozbiciem na poziom studiów, formę studiów i rok studiów;
9. - ilu studentów wystąpiło z wnioskiem o wyznaczenie innego terminu egzaminu lub zaliczenia końcowego poza sesją egzaminacyjną w związku z sesją zimową roku akademickiego 2025/2026 - na poszczególnych kierunkach studiów, z rozbiciem na poziom studiów, formę studiów i rok studiów;
10. - ilu studentów otrzymało zgodę na wyznaczenie innego terminu egzaminu lub zaliczenia końcowego poza sesją egzaminacyjną w związku z sesją zimową roku akademickiego 2025/2026.
11. - na poszczególnych kierunkach studiów, z rozbiciem na poziom studiów, formę studiów i rok studiów;
12. - ilu studentów wystąpiło z wnioskiem o warunkowe zezwolenie na podjęcie nauki (wpis warunkowy) po sesji zimowej roku akademickiego 2025/2026- na poszczególnych kierunkach studiów, z rozbiciem na poziom studiów, formę studiów i rok studiów;
13. - ilu studentów otrzymało warunkowe zezwolenie na podjęcie nauki (wpis warunkowy) po sesji zimowej roku akademickiego 2025/2026- na poszczególnych kierunkach studiów, z rozbiciem na poziom studiów, formę studiów i rok studiów;
14. - ilu studentów wystąpiło z wnioskiem o powtarzanie semestru po sesji zimowej roku akademickiego 2025/2026 - na poszczególnych kierunkach studiów, z rozbiciem na poziom studiów, formę studiów i rok studiów;
15. - ilu studentów otrzymało zgodę na powtarzanie semestru po sesji zimowej roku akademickiego 2025/2026- na poszczególnych kierunkach studiów, z rozbiciem na poziom studiów, formę studiów i rok studiów.

W ocenie skarżącego żądane informacje mają charakter informacji publicznej. Dotyczą działalności uczelni publicznej, liczby studentów, skutków organizacji procesu dydaktycznego, danych statystycznych i organizacyjnych, a także sposobu funkcjonowania uczelni publicznej. Skarżący nie żądał danych osobowych studentów, lecz danych zbiorczych i statystycznych.

Zdaniem strony termin do rozpoznania wniosku upływał w dniu 29 maja 2026 r. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacja powinna zostać udostępniona bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli organ nie może udostępnić informacji w tym terminie, powinien w tym samym terminie powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o nowym terminie udostępnienia informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Skarżący zaakcentował, że organ nie udostępnił informacji w terminie do dnia 29 maja 2026 r., nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji i nie powiadomił skutecznie skarżącego o przedłużeniu terminu w terminie 14 dni. Dopiero w dniu 1 czerwca 2026 r., a więc po upływie terminu ustawowego, organ przesłał pismo, w którym poinformował, że wniosek zostanie rozpatrzony do dnia 15 lipca 2026 r.

Zdaniem strony pismo z dnia 1 czerwca 2026 r. nie może zostać uznane za skuteczne przedłużenie terminu w trybie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ zostało doręczone po upływie terminu 14 dni. Warunkiem skutecznego zastosowania art. 13 ust. 2 ustawy jest powiadomienie wnioskodawcy "w tym terminie", a więc przed upływem podstawowego terminu ustawowego.

Ponadto w ocenie strony podnoszona przez organ w piśmie z 1 czerwca 2026 r. potrzeba "weryfikacji, czy Pana wniosek nie stanowi nadużycia prawa podmiotowego" nie może usprawiedliwiać bezczynności. Po pierwsze, pismo zostało wysłane po terminie. Po drugie, organ nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o nadużyciu prawa. Po trzecie, wniosek dotyczy informacji statystycznych i organizacyjnych pozostających w dyspozycji uczelni publicznej, wynikających z rejestrów, ewidencji oraz systemu obsługi toku studiów. Po czwarte, zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego ani faktycznego.

Zachowanie organu nie ma charakteru incydentalnego. Skarżący już wcześniej wnosił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargi dotyczące sposobu rozpoznawania przez Rektora Akademii [...] wniosków o udostępnienie informacji publicznej, w tym skargę w sprawie zarejestrowanej pod sygn. II SA/Łd 378/26 oraz skargę z dnia 12 maja 2026 r. obejmującą szereg wcześniejszych wniosków, w której wskazano na powtarzalną praktykę organu polegającą na zwlekaniu z udostępnieniem informacji, maksymalnym wydłużaniu terminów, udzielaniu odpowiedzi częściowych albo pozornych oraz powoływaniu się na rzekome nadużycie prawa podmiotowego przez skarżącego.

W sprawach skarżącego organ stosuje powtarzalny mechanizm: nie udostępnia informacji w podstawowym terminie, powołuje się na ogólnikowe formuły o zakresie danych, skomplikowaniu sprawy i rzekomym nadużyciu prawa, a następnie przesuwa termin rozpoznania wniosków do dat zbliżonych do maksymalnego dwumiesięcznego terminu ustawowego. W niniejszej sprawie doszło do jeszcze dalej idącego naruszenia, ponieważ organ próbował przedłużyć termin już po jego upływie.

Z tych przyczyn bezczynność organu powinna zostać uznana za mającą miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a wniosek o wymierzenie grzywny w kwocie 10.000 zł jest uzasadniony. Kwota ta nie ma charakteru nadmiernego, lecz odpowiada stopniowi uporczywości, powtarzalności i instrumentalnego charakteru działania organu.

W ocenie strony uzasadniony jest również wniosek o przyznanie sumy pieniężnej w kwocie 5.000 zł. Bezczynność organu zmusza bowiem skarżącego do stałego monitorowania terminów, ponawiania czynności, sporządzania skarg i odpierania nieuzasadnionych sugestii organu o rzekomym nadużyciu prawa. Naruszenie ma przy tym szczególne znaczenie, ponieważ skarżący — niezależnie od tego, że niniejszą skargę wnosi we własnym imieniu jako osoba fizyczna wykonująca prawo dostępu do informacji publicznej — pełni funkcję Przewodniczącego Związku Zawodowego Pracowników Akademii [...]. Żądane informacje dotyczą funkcjonowania uczelni publicznej, organizacji procesu dydaktycznego, liczby studentów oraz danych statystycznych mających znaczenie dla kontroli społecznej funkcjonowania uczelni.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o:

1. 1. stwierdzenie, że Rektor Akademii [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 15 maja 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej;
2. 2. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
3. 3. zobowiązanie Rektora Akademii [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 15 maja 2026 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, poprzez: udostępnienie żądanych informacji publicznych, ewentualnie, w zakresie, w jakim organ uznaje istnienie ustawowych podstaw odmowy, wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, z jednoznacznym wskazaniem zakresu odmowy oraz jej podstaw faktycznych i prawnych;
4. 4. wymierzenie Rektorowi Akademii [...] na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., grzywny w kwocie 10.000 zł, jako kwoty adekwatnej do uporczywego, powtarzalnego i systemowego naruszania obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej, ewentualnie grzywny w innej kwocie uznanej przez Sąd za odpowiednią;
5. 5. przyznanie od Rektora Akademii [...] na rzecz skarżącego, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sumy pieniężnej w kwocie 5.000 zł, ewentualnie w innej kwocie uznanej przez Sąd za odpowiednią;
6. 6. z ostrożności procesowej, gdyby Sąd uznał, że ze względu na sposób oznaczenia wniosku lub podpisu zachodzi wątpliwość co do tego, czy wnioskodawcą był skarżący jako osoba fizyczna, czy Związek Zawodowy Pracowników Akademii [...], skarżący wnosi o wezwanie do doprecyzowania oznaczenia strony skarżącej, zamiast odrzucenia skargi;
7. 7. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Rektor Akademii [...] wniósł o oddalenie skargi i nieuwzględnienie wniosku o wymierzeni grzywny i wniosku o przyznanie sumy pieniężnej.

W uzasadnieniu organ podniósł, że wiadomość e-mail zawierająca wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczący liczby studentów Akademii [...] oraz danych odnoszących się do uczestnictwa studentów w egzaminach w sesji zimowej roku akademickiego 2025/2026 wpłynęła na skrzynkę odbiorczą poczty elektronicznej Akademii [...] w dniu 15 maja 2026 r. o godz. 23:16, tj. po godzinach urzędowania Akademii [...]. Akademia [...] prowadzi obsługę administracyjną w godzinach urzędowania obowiązujących pracowników. Wiadomość nadesłana po zakończeniu pracy urzędu nie mogła zostać zarejestrowana ani przyjęta do obiegu kancelaryjnego w dniu jej wysłania.

Następnie wniosek został zarejestrowany przez Sekretariat Rektora Akademii [...] w poniedziałek, 18 maja 2026 r., jako pierwszym dniu roboczym następującym po dniu faktycznego wpłynięcia wiadomości, pod numerem SR.513 z dnia 18 maja 2026 r. Sprawie została nadana sygnatura KR.0143.29.2026.

Wobec powyższego – w ocenie organu - czternastodniowy termin na udostępnienie informacji publicznej lub powiadomienie o jego przedłużeniu, przewidziany w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), liczy się od dnia 18 maja 2026 r. Termin ten upływał zatem w dniu 1 czerwca 2026 r. (włącznie).

Pismo Rektora Akademii [...] z dnia 1 czerwca 2026 r. (znak KR.0143.29.2026), zawiadamiające wnioskodawcę o konieczności przedłużenia terminu rozpoznania wniosku do dnia 15 lipca 2026 r., zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 czerwca 2026 r. o godz. 14:24 drogą elektroniczną. Powiadomienie to nastąpiło w ostatnim dniu ustawowego terminu, a zatem było prawnie skuteczne.

Organ podniósł, że skarżący przyjmuje błędne założenie, iż termin 14-dniowy biegnąć powinien od dnia 15 maja 2026 r., co prowadziłoby do wniosku, że upłynął już w dniu 29 maja 2026 r. Pogląd ten jest jednak niezgodny zarówno z utrwalonym orzecznictwem sądowym, jak i z kanonem wykładni przepisów regulujących bieg terminów administracyjnych. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wywiódł, że fakt wpłynięcia wniosku o informację publiczną e-mailem po godzinach pracy instytucji należy uwzględnić przy obliczaniu biegu terminu.

Wobec powyższego organ uznał, że jego pismo z dnia 1 czerwca 2026 r. (doręczone skarżącemu tego samego dnia) stanowi zatem skuteczne powiadomienie w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., dokonane w ostatnim dniu terminu ustawowego, przed jego upływem. Pismo organu wskazuje na przyczyny opóźnienia (zakres żądanych danych, konieczność weryfikacji, wielkość równolegle procedowanych wniosków) oraz nowy termin rozpoznania (15 lipca 2026 r.), a więc spełnia wszystkie wymogi formalne art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

W świetle powyższego, organ stanął na stanowisku, że nie dopuścił się bezczynności w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a. W ustawowym terminie organ: przyjął i zarejestrował wniosek w pierwszym dniu roboczym następującym po dniu jego wpłynięcia; przystąpił do rozpoznania wniosku; powiadomił skarżącego w terminie o przyczynach opóźnienia i o nowym terminie rozpoznania, zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2026 r., a więc jeszcze w trakcie biegu ustawowego terminu, gdy organ dokonywał właśnie skutecznego powiadomienia o przedłużeniu, jest bezzasadna.

W replice z dnia 22 lipca 2026 roku skarżący podtrzymał skargę (wszystkie jej zarzuty i wnioski) doprecyzowując swoje stanowisko w związku z otrzymaniem częściowej informacji w dniu 15 lipca 2026 r.

Skarżący wniósł o:

1. 1. stwierdzenie, że Rektor Akademii [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 15 maja 2026 r.;
2. 2. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
3. 3. zobowiązanie organu do załatwienia w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy niezrealizowanej części wniosku, obejmującej w szczególności prawidłowe udzielenie informacji według stanu na dzień 1 października 2025 r. oraz informacje objęte wnioskiem od punktu 3 do końca, przez udostępnienie żądanych danych albo, w zakresie, w którym organ uzna istnienie ustawowych podstaw odmowy, wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej;
4. 4. w odniesieniu do danych według stanu na dzień 15 maja 2026 r" jeżeli Sąd uzna, że ta część wniosku została zrealizowana pismem z dnia 15 lipca 2026 r" stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że organ dopuścił się wcześniejszej bezczynności w tym zakresie;
5. 5. wymierzenie organowi na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. grzywny w wysokości 10 000 zł, ewentualnie w innej wysokości uznanej przez Sąd za odpowiednią;
6. 6. przyznanie od organu na rzecz skarżącego na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej w wysokości 5 000 zł, ewentualnie w innej wysokości uznanej przez Sąd za odpowiednią;
7. 7. w przypadku załatwienia przez organ dalszej części wniosku przed wydaniem wyroku, stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności, rozstrzygnięcie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, oraz rozpoznanie podtrzymanych wniosków o wymierzenie grzywny i przyznanie sumy pieniężnej;

dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. uzupełniających dowodów z dokumentów wskazanych w części IX niniejszego pisma;

zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że organ przyznaje, iż wiadomość e-mail zawierająca wniosek wpłynęła na skrzynkę poczty elektronicznej Akademii [...] 15 maja 2026 r. o godz. 23:16. Bezsporna jest zatem data i godzina, w której wiadomość znalazła się w systemie teleinformatycznym pozostającym w dyspozycji organu. Spór sprowadza się do oceny, czy ze względu na godziny pracy sekretariatu skutki wpływu wiadomości należało przesunąć na poniedziałek 18 maja 2026 r. Skarżący podtrzymał stanowisko przedstawione w skardze, zgodnie z którym późniejsza rejestracja pisma w sekretariacie pozostaje czynnością wewnętrzną organu i nie zmienia daty, w której wiadomość została skutecznie skierowana na jego oficjalny adres elektroniczny.

Dodatkowo skarżący zauważył że pismem z dnia 1 czerwca 2026 r. organ poinformował, że wniosek "zostanie rozpatrzony do dnia 15 lipca 2026 roku".

W dniu 15 lipca 2026 r. o godz. 13:59 organ przesłał skarżącemu pismo zawierające tabele oznaczone jako dane według stanu na dzień 1 października 2025 r. oraz według stanu na dzień 15 maja 2026 r.

Jednocześnie organ nie udostępnił informacji objętych pozostałą częścią wniosku. W odniesieniu do zakresu od punktu 3 do końca ograniczył się do jednego ogólnego stwierdzenia, że dane stanowią informację przetworzoną, i wezwał skarżącego do wykazania w terminie kolejnych 14 dni szczególnie istotnego interesu publicznego.

Pismo to nie załatwiło więc wniosku w całości. W odniesieniu do znacznej większości żądanych informacji organ nie udostępnił danych, nie wydał decyzji administracyjnej i podjął jedynie czynność pośrednią otwierającą kolejny etap postępowania.

Następnie rozwijając swoją argumentację skarżący podkreślił, że Skarżący nie kwestionuje samego faktu przekazania tabel. Nie może jednak uznać, że tabela oznaczona jako dane według stanu na dzień 1 października 2025 r. stanowi prawidłową realizację punktu 1 wniosku.

Wniosek dotyczył danych według stanu dokładnie na pierwszy dzień roku akademickiego 2025/2026. Rok akademicki rozpoczął się 1 października 2025 r" a więc tabela powinna przedstawiać studentów po przypisaniu ich do roczników obowiązujących w nowym roku akademickim oraz po uwzględnieniu studentów przyjętych na pierwszy rok.

Tymczasem porównanie obu tabel ujawnia charakterystyczne przesunięcie liczebności roczników, wskazujące z wysokim prawdopodobieństwem, że pierwsza tabela przedstawia stan z końca poprzedniego roku akademickiego, przed formalnym przejściem studentów na kolejne lata.

Nie jest to jedynie spór o ocenę lub interpretację prawidłowo udzielonej odpowiedzi. Istnieją obiektywne przesłanki wskazujące, że organ przekazał dane odnoszące się do innej daty niż data objęta wnioskiem. Udzielenie informacji dotyczącej innego dnia nie stanowi realizacji żądania sformułowanego w punkcie 1. Ponadto skarżący zarzucił organowi, że nie wskazał źródła ani metodologii sporządzenia tabel.

Ponadto skarżący zaakcentował, że jego wniosek pozostaje niezrealizowany w zakresie danych dotyczących liczby studentów, którzy ubyli pomiędzy 1 października 2025 r. a 15 maja 2026 r., wraz z przyczynami ubytku, liczby studentów mających wyznaczony co najmniej jeden egzamin, przystępujących lub nieprzystępujących do egzaminów, uzyskujących oceny niedostateczne oraz przystępujących do wszystkich wyznaczonych egzaminów.

Nie udostępniono również danych dotyczących wniosków o inne terminy egzaminów i zaliczeń, udzielonych zgód, wniosków o wpis warunkowy i wpisów udzielonych, a także wniosków o powtarzanie semestru i zgód na jego powtarzanie. Organ objął cały ten zróżnicowany zakres jednym zdaniem, stwierdzając, że żądane dane stanowią informację przetworzoną. Nie dokonał odrębnej oceny żadnej z poszczególnych kategorii informacji. Nie wskazał, które dane znajdują się bezpośrednio w systemie obsługi toku studiów, które mogą zostać uzyskane przez standardowe filtrowanie, raportowanie albo eksport, które wymagają prostego zliczenia, a które rzeczywiście wymagałyby stworzenia jakościowo nowego opracowania. Nie określił liczby rekordów, przewidywanego czasu pracy, liczby pracowników potrzebnych do realizacji wniosku ani konkretnych zakłóceń, jakie wykonanie poszczególnych czynności miałoby spowodować w funkcjonowaniu Akademii.

Samo wygenerowanie raportu, zastosowanie filtrów, zliczenie zdarzeń już odnotowanych w systemie albo eksport danych nie przesądzają automatycznie o powstaniu informacji przetworzonej. Co więcej, pierwotny wniosek wyraźnie przewidywał, że w razie uznania któregokolwiek elementu za wymagający przetworzenia organ powinien najpierw udostępnić wszystkie informacje proste, a dopiero następnie wskazać konkretne elementy wymagające przetworzenia. Organ tego żądania nie wykonał. Za informację przetworzoną nie można również zbiorczo uznać odpowiedzi na pytanie, czy Akademia posiada gotowe zestawienia obejmujące żądane dane. Ustalenie, czy istniejący raport lub zestawienie znajduje się w posiadaniu organu, wymaga jedynie udzielenia odpowiedzi twierdzącej albo przeczącej.

Skarżący wskazał również, że w dniu 21 lipca 2026 r. złożył w kancelarii Akademii [...] szczegółową odpowiedź na wezwanie do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego. Skarżący zakwestionował w niej prawidłowość i kompletność danych przedstawionych jako stan na dzień 1 października 2025 r., zakwestionował zbiorcze uznanie całej pozostałej części wniosku za informację przetworzoną, wskazał informacje możliwe do uzyskania przez standardowe raportowanie, zliczenie lub eksport oraz, z ostrożności, szczegółowo wykazał szczególnie istotny interes publiczny. Wskazał również realny sposób wykorzystania danych do analizy skali ubytków studentów, faktycznego uczestnictwa w procesie kształcenia, organizacji sesji egzaminacyjnej, stosowania wpisów warunkowych i powtarzania semestrów, a także wpływu tych zjawisk na organizację i finansowanie uczelni publicznej.

W skierowanym do Sądu piśmie z 31 sierpnia 2026 r. Rektor Akademii [...] zawiadomił o rozpoznaniu wniosku skarżącego z 15 maja 2026 r. w całości i wniósł o 1) umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie żądania zobowiązania organu do rozpoznania wniosku organu do rozpoznania wniosku skarżącego z 15 maja 2026 r. – wobec bezprzedmiotowości postępowania w tej części, 2) oddalenie skargi w pozostałym zakresie jako bezzasadnej, 3) nieuwzględnienie wniosku o wymierzenie organowi grzywny w kwocie 10 000 zł oraz wniosku o przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej w kwocie 5 000 zł, 4) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do niniejszego pisma – na okoliczność podejmowanych przez organ czynności, dat ich dokonania oraz rozpoznania wniosku skarżącego w całości, 5) nieobciążanie organu kosztami postępowania. W dalszej części pisma organ uzasadnił swoje stanowisko.

Do powołanego wyżej pisma dołączono między innymi odpis decyzji Rektora Akademii [...] nr 9/2026 z dnia 28 sierpnia 2026 r. (KR.0143.29.2026) wraz dowodem jej doręczenia skarżącemu, którą to decyzją odmówiono skarżącemu udostępnienia informacji publicznej przetworzonej objętej wnioskiem z 15 maja 2026 r. we wskazanym w tej decyzji zakresie.

W skierowanym do Sądu piśmie z 1 września 2026 r. skarżący w nawiązaniu do skargi z 1 czerwca 2026 r. oraz pisma procesowego z 22 lipca 2026 r. przedłożył decyzję Rektora Akademii [...] nr 9/2026 z dnia 28 sierpnia 2026 r., znak KR.0143.29.2026, doręczoną skarżącemu przesyłką poleconą w dniu 1 września 2026 r. wnosząc o uwzględnienie tej okoliczności przy rozpoznaniu sprawy. Jednocześnie skarżący wniósł o: 1) dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z decyzji nr 9/2026 z 28 sierpnia 2026 r. oraz kopii koperty/dowodu jej doręczenia skarżącemu w dniu 1 września 2026 r., 2) stwierdzenie, że Rektor Akademii [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 15 maja 2026 r., mimo późniejszego wydania decyzji, 3) rozstrzygnięcie, że bezczynności miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) podtrzymanie i rozpoznanie wniosków o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 10 000 zł, ewentualnie w innej wysokości uznanej przez Sąd za odpowiednią oraz o przyznanie Skarżącemu sumy pieniężnej w wysokości 5 000 zł, ewentualnie w innej wysokości uznanej przez Sąd za odpowiednią, 5) w zakresie, w którym wydanie decyzji nr 9/2026 czyni bezprzedmiotowym zobowiązywanie organu do załatwienia objętej nią części wniosku – umorzenie postępowania wyłącznie w tym zakresie, bez umarzania postępowania co do historycznej bezczynności, oceny jej charakteru oraz wniosków z art. 149 § 2 p.p.s.a., 6) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W dalszej części pisma skarżący uzasadnił swoje stanowisko. Do powołanego wyżej pisma dołączono między innymi odpis decyzji Rektora Akademii [...] nr 9/2026 z dnia 28 sierpnia 2026 r., znak KR.0143.29.2026 oraz kopię koperty – dowodu doręczenia decyzji skarżącemu w dniu 1 września 2026 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) (dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.

Skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest zatem brak aktu lub czynności organu, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonym terminie.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a. zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1. 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2. 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3. 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W razie natomiast nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę - zgodnie z art. 151 p.p.s.a.

Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., ani wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ani ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 25 października 2018 r., I OSK 2931/16; z 30 listopada 2016 r., I OSK 1692/15; z 25 listopada 2016 r., I OSK 503/15; z 19 lutego 2014 r., I OSK 88/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).

Należy także zważyć, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2022 r. "bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a." (wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r., I GSK 631/20, LEX nr 3062229, CBOSA). Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań.

Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., I OSK 2114/13, LEX nr 1421789, CBOSA).

Przedmiot rozpoznawanej w sprawie skargi stanowi bezczynność Rektora Akademii [...] (dalej także: organ) w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 15 maja 2026 r. (data wpływu do organu: 15 maja 2026 r.) złożonego w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) (dalej: u.d.i.p.).

Bezsporne w kontrolowanej sprawie jest to, że Rektor Akademii [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Jak stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).

W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może:

1. 1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi);
2. 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);
3. 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej;
4. 4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien dokonać powyższych działań w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W myśl zaś art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2023 r., III OSK 7187/21, LEX nr 3505176, CBOSA).

Sąd rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej bada czy zachowanie adresata wniosku stanowi adekwatną do okoliczności kontrolowanego przypadku formę jego załatwienia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy należy stwierdzić, że nie budzi wątpliwości Sądu, że informacje objęte wnioskiem skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 15 maja 2026 r. stanowią informację publiczną. Powyższe nie stanowi także sporu pomiędzy stronami.

W kontrolowanej sprawie organ w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 15 maja 2026 r. w dniu 1 czerwca 2026 r. przesłał skarżącemu pismo z 1 czerwca 2026 r. (pismo przesłane poprzez e-mail), w którym powołując się na art. 3 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poinformował skarżącego, iż jego wniosek zostanie rozpatrzony do dnia 15 lipca 2026 roku z uwagi na zakres żądanych danych, konieczność weryfikacji czy wniosek nie stanowi nadużycia prawa podmiotowego oraz wielość złożonych przez skarżącego uprzednio wniosków.

Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Odnosząc się przy tym do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę wyjaśnić należy, iż do postępowania w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie znajdują zastosowania terminy na załatwienie sprawy określone w k.p.a. Ustawodawca w u.d.i.p. odrębnie uregulował kwestię terminów na udostępnienie przez zobowiązanego informacji publicznej (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 15 czerwca 2022 r., II SAB/Go 44/22, LEX nr 3357368, CBOSA). Skoro więc wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 15 maja 2026 r., to pismo organu z 1 czerwca 2026 r. zostało skierowane do skarżącego po upływie terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a więc z naruszeniem art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

W ocenie Sądu w ustawowym terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., organ nie odniósł się do wniosku skarżącego. W terminie tym organ nie powiadomił także skarżącego, na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., że informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., oraz o powodach opóźnienia i terminie, w jakim udostępni informację. Tym sposobem organ popadł w bezczynność w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego z 15 maja 2026 r. W związku z powyższym pisma organu z 1 czerwca 2026 r. nie można uznać, za skuteczne przedłużenie terminu udostępnienia informacji publicznej w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

Dopiero pismem z 15 lipca 2026 r. doręczonym drogą e-mail w tym samym dniu organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z 15 lipca 2026 r. Przy czym w powołanym piśmie udzielona została odpowiedź na pytanie 1 i 2 wniosku skarżącego, natomiast w zakresie punktu "Ad. 3 do końca" organ wniósł do skarżącego "o wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego prawa podmiotowego, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej, gdyż żądane [...] dane stanowią informację przetworzoną". Wspomnieć w tym miejscu należy, że sąd administracyjny w sprawie, której przedmiotem jest bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest uprawniony do oceny prawidłowości kwalifikacji żądanej informacji jako przetworzonej, gdyż ocena ta przeprowadzana jest dopiero w sprawie wszczętej skargą na decyzję o odmowie udostępnienia tej informacji (por. wyrok NSA z 9 listopada 2021 r. III OSK 4287/21, CBOSA).

Odnosząc się do pisma organu z 15 lipca 2026 r. stanowiącej odpowiedź na wniosek skarżącego z 15 maja 2026 r. w ocenie Sądu, odpowiedź na punkt 1 i 2 wniosku skarżącego w powyższym piśmie została skarżącemu udzielona. Natomiast w zakresie punktu "Ad. 3 do końca" organ nadal pozostawał w bezczynności. Nie budzi wątpliwości Sądu, że organ, uznając, że część z informacji o którą wystąpił skarżący stanowi informację publiczną przetworzoną zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. miał prawo zobowiązać skarżącego do wykazania iż informacja ta jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, wyznaczając mu w tym celu odpowiedni termin. Zobowiązanie skarżącego do wykazania interesu publicznego, w związku z oceną żądanej informacji jako przetworzonej, winno jednak nastąpić przed upływem 14 dni od złożenia wniosku, czyli z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. lub terminu ustalonego zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

Jednak również wówczas i tak ostatecznie najbardziej odległym terminem, w jakim powinno nastąpić udzielenie informacji zgodnie z żądaniem, bądź wydanie decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji jest termin 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku (por. wyrok NSA z 15 marca 2017 r., I OSK 1325/15, LEX nr 2270526, CBOSA). Co w kontrolowanej sprawie nie nastąpiło.

Do wezwania organu zawartego w piśmie z 15 lipca 2026 r. "o wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego" skarżący odniósł się w skierowanym do organu piśmie z 21 lipca 2026 r. Jednak dopiero decyzją nr 9/2026 z dnia 28 sierpnia 2026 r. (KR.0143.29.2026) organ odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej, uznając, że skarżący nie wykazał, że udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Analiza powołanej decyzji prowadzi do wniosku, że w decyzji tej organ odniósł się do wniosku skarżącego z 15 maja 2026 r. w zakresie punktu "Ad. 3 do końca". Powyższa decyzja wraz z wcześniej udzieloną odpowiedzią stanowiła całościowe załatwienie wniosku skarżącego z 15 maja 2026 r., co jednak nastąpiło, po upływie ustawowych terminów.

Podsumowując powyższe należy więc stwierdzić, że w kontrolowanej sprawie Rektor Akademii [...] dopuścił się bezczynności albowiem w ustawowym terminie, zgodnie z art. 13 u.d.i.p., nie załatwił wniosku skarżącego w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że Rektor Akademii [...] dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.) (pkt 1 sentencji wyroku). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest bowiem wystarczające samo przekroczenie przez organ terminu załatwienia sprawy. Zwłoka organu w rozpoznaniu wniosku musi być znaczna, pozbawiona racjonalnego uzasadnienia, podyktowana złą wolą organu, a także wywoływać dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne, czego w niniejszej sprawie stwierdzić nie można. Badana sprawa pozbawiona jest tego rodzaju elementów drastycznego naruszenia prawa przez organ, a to oznacza, że działania i zaniechania organu, mające miejsce w badanej sprawie, stanową o bezczynności organu, która jednak nie wykazuje cech rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a.

Ze względu na to, że organ przed rozpoznaniem skargi załatwił w całości wniosek skarżącego w przewidzianej przepisami u.d.i.p. formie, postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi załatwienia wniosku skarżącego podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez Sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z uchwałą NSA z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (uchwała NSA(7w) z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63).

Zatem mimo tego, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, to jednak wobec załatwienia wniosku przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, odpadła przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi załatwienia wniosku. Wobec powyższego należało na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzec o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z 15 maja 2026 r. (pkt 2 sentencji wyroku).

Jak wynika z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może z urzędu lub na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. W orzecznictwie wyraża się przy tym słuszny pogląd, że tego rodzaju orzeczenie ma charakter represyjny (grzywna) oraz kompensacyjny (suma pieniężna) i powinno być zastosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (por. wyrok NSA z 18 października 2017 r., II OSK 1769/17, CBOSA). Przyznanie sumy pieniężnej ma charakter przede wszystkim prewencyjny i kompensacyjny służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej (por. wyrok NSA z 23 maja 2017 r., I OSK 1662/16, CBOSA).

Biorąc pod uwagę, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny.

W okolicznościach sprawy Sąd nie uwzględnił także wniosku skarżącego o przyznanie sumy pieniężnej. Sąd miał na uwadze, że skorzystanie z tego środka stanowi dyskrecjonalne uprawnienie - zgodnie z przyznaną prawem kompetencją sąd "może". Sąd uznał, że przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej nie jest uzasadnione okolicznościami sprawy. Należy także podkreślić, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona skarżąca, domagająca się przyznania sumy pieniężnej powinna wskazać na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością. Aktywność sądu jest w takim przypadku uwarunkowana przede wszystkim wskazaną przez stronę skarżącą argumentacją. W niniejszej sprawie natomiast wniosek przekonywującego uzasadnienia nie zawierał.

W kontrolowanej sprawie istotne także jest, że doszło do udostępnienia skarżącemu informacji publicznej, o którą wnosił wnioskiem z dnia 15 maja 2026 r.

W tych warunkach, biorąc pod uwagę, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny oraz o przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej (art. 149 § 2 p.p.s.a.), oddalając skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a.) (pkt 3 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku).

IB