Uzasadnienie
J. R. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Kutnie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie realizacji jego wniosku z 16 maja 2026 r. dotyczącego oficjalnych adresów e-mail oraz procedur techniczno-formalnych dla świadków.
Skarżący zarzucił organowi rażące naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niedotrzymanie ustawowego, nieprzekraczalnego terminu 14 dni na udzielenie odpowiedzi, który bezpowrotnie upłynął 30 maja 2026 r.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o:
- 1. zobowiązanie Prezesa Sądu Rejonowego w Kutnie do niezwłocznego, merytorycznego załatwienia wniosku z 16 maja 2026 r.;
- 2. wymierzenie Sądowi Rejonowemu w Kutnie kolejnej, odrębnej grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. za systemowe i powtarzalne ignorowanie terminów ustawowych i paraliżowanie kontroli społecznej.
Skarżący wyjaśnił, że 16 maja 2026 r. złożył do Prezesa Sądu Rejonowego w Kutnie precyzyjny wniosek o dostęp do informacji publicznej, żądając wskazania oficjalnego adresu e-mail sądu służącego do przesyłania usprawiedliwień niestawiennictwa oraz udostępnienia wewnętrznych regulacji określających wymogi formalne dla takich wiadomości elektronicznych (punkty 1-2 wniosku). Ustawowy termin na udzielenie odpowiedzi na wniosek minął 30 maja 2026 r. Organ nie udzielił odpowiedzi, nie przedłużył terminu, ani w żaden sposób nie ustosunkował się do żądania obywatela, popadając w stan pełnej bezczynności. Fakt ten, w zestawieniu z dwiema kolejnymi, równoległymi skargami na bezczynność dotyczącymi wniosków skarżącego z 17 i 19 maja 2026 r., stanowi niepodważalny dowód na całkowity paraliż kancelaryjno-proceduralny Sądu Rejonowego w Kutnie w zakresie obsługi platformy e-PUAP oraz celowe blokowanie dostępu do informacji publicznej.
Co znamienne, sędziowie tego Sądu na salach rozpraw jawnie powołują się na "gigantyczny bałagan", jaki e-PUAP wywołuje w ich strukturach, co wprost tłumaczy powód ignorowania ustawowych terminów i ukrywania braku procedur przed obywatelem.
W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w Kutnie wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że skarżący w 2026 roku skierował pięć wniosków o dostęp do informacji publicznej, w tym trzy w bardzo krótkim okresie czasu, tj. 16 maja 2026 r. (sobota), 17 maja 2026 r. (niedziela) oraz 19 maja 2026 r., co skutkowało nieznacznym przekroczeniem terminu w udzieleniu odpowiedzi na przedmiotowy wniosek. Zdaniem organu, biorąc pod uwagę czas wymagany do przygotowania danych, których dotyczyło zapytanie, rozmiar opóźnienia nie wypełnia kryterium rażącego naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niedotrzymanie ustawowego terminu, zarzuconego w skardze. Brak jest także podstaw do przyjęcia sformułowanego przez skarżącego zarzutu, aby Prezes Sądu Rejonowego w Kutnie ignorował ciążące na nim obowiązki i wprowadził kierowany przez siebie organ w stan jawnej bezczynności oraz wymierzenie Sądowi Rejonowemu w Kutnie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. za rażące i lekceważące naruszenie terminów ustawowych przez organ powołany do stania na straży prawa.
Jednocześnie organ nadesłał m.in. odpowiedź Prezesa Sądu Rejonowego w Kutnie z 3 czerwca 2026 r. na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z 16 maja 2026 r. przesłaną drogą e-mailową z potwierdzeniem dostarczenia (w wersji elektronicznej) oraz potwierdzenie próby przesłania odpowiedzi na wniosek za pośrednictwem platformy ePUAP.
W piśmie z 20 lipca 2026 r. skarżący oświadczył, że 3 czerwca 2026 r. otrzymał drogą e-mailową od organu wiadomości zawierające odpowiedzi na jego wnioski o udostępnienie informacji publicznej złożone w połowie maja 2026 r. Odpowiedzi zostały udzielone po upływie ustawowego 14-dniowego terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stan bezczynności organu został zatem bezspornie wykazany. Organ podjął działania dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność. Przesłanie informacji 3 czerwca 2026 r., niezwłocznie po złożeniu skargi dowodzi, iż organ ignorował pierwotne wnioski, a jego reakcja była wymuszona jedynie perspektywą postępowania sądowego. Powyższe okoliczności wprost wskazują na rażący charakter bezczynności organu.
Skarżący zarzucił ponadto, że doręczenie informacji nastąpiło w sposób prawnie bezskuteczny, ponieważ jego wnioski zostały złożone za pośrednictwem platformy e-PUAP, co wynika z art. 391 § 1 k.p.a. Przesłanie informacji zwykłym e-mailem, bez wystawienia Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (UPD), nie stanowi prawnie skutecznego doręczenia odpowiedzi. W świetle przepisów o doręczeniach elektronicznych, organ w dalszym ciągu nie wywiązał się z obowiązku prawidłowego doręczenia odpowiedzi. Dalej skarżący wskazał, że organ w piśmie z 22 czerwca 2026 r. (sygn. [...], Punkt 5) wprost przyznał się do zastosowania e-maila jako formy doręczenia po nieudanej "próbie" użycia e-PUAP. Potwierdza to, zdaniem skarżącego, zaniechanie prawnych procedur i niewydolność administracyjną organu.
Odnosząc się do treści odpowiedzi na skargę skarżący podniósł, że tłumaczenie organu, jakoby trzy wnioski o informację publiczną stanowiły usprawiedliwienie dla łamania ustawowych terminów, jest niedopuszczalne w świetle zasady demokratycznego państwa prawnego. Świadczy to o rażącej niewydolności administracyjnej kierowanego przez Prezesa Sądu Rejonowego w Kutnie organu, co w pełni uzasadnia wymierzenie grzywny.
Mając na uwadze powyższe, skarżący podtrzymał w całości skargę i w związku z tym wniósł o stwierdzenie, że bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa i wymierzenie organowi grzywny.
W piśmie z 20 lipca 2026 r. organ wyjaśnił, że 3 czerwca 2026 r. podjęto próbę przesłania na adres e-PUAP skarżącego odpowiedzi na wniosek z 16 maja 2026 r. Z uwagi na brak możliwości wysłania za pośrednictwem platformy e-PUAP, odpowiedź została ostatecznie przesłana na adres e-mail skarżącego tego samego dnia, czyli 3 czerwca 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z taką sytuacją mamy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy, jako że przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Kutnie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: pkt 1 - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt 2 - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; pkt 3 - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto, według art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
W rozpatrywanej sprawie osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie czy Prezes Sądu Rejonowego w Kutnie pozostaje bezczynny w przedmiocie wniosku skarżącego z 16 maja 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej: "1. Jaki jest oficjalny, publicznie dostępny adres poczty elektronicznej (e-mail) Sądu Rejonowego w Kutnie (lub jego poszczególnych wydziałów, ze szczególnym uwzględnieniem II Wydziału Karnego), na który uczestnicy postępowań, w tym świadkowie, mogą skutecznie przesyłać usprawiedliwienia niestawiennictwa lub wnioski o uchylenie nałożonych kar porządkowych?
2. Czy Sąd Rejonowy w Kutnie posiada wewnętrzne procedury, regulaminy lub zarządzenia Prezesa Sądu określające warunki techniczne i formalne, jakie musi spełniać wiadomość e-mail przesłana przez świadka (w tym funkcjonariusza Policji), aby została uznana przez Sąd za skutecznie wniesione usprawiedliwienie skutkujące uchyleniem kary porządkowej? Jeśli tak, wnoszę o przesłanie treści tych regulacji."
Odnosząc się do powyższych kwestii spornych w pierwszym rzędzie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).
Szczegółowe zagadnienia dotyczące dostępu do informacji publicznej zostały unormowane przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p."). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.
Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14 – Lex nr 2036020). W jedynym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zaś, że w u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych.
Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyrok z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14 – Lex nr 1839074).
Zgodnie z brzmieniem art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1); udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2) – czyli na wniosek bądź w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych przez zainstalowane w miejscach, o których mowa w pkt 1, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją; wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2001 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4).
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.
2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).
Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, wówczas organ powinien poinformować o tym autora wniosku zwykłym pismem, jeśli zaś tego nie czyni, pozostaje bezczynny.
Sąd oceniając skargę na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej bada wyłącznie to, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie o udzielenie informacji publicznej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w myśl art. 4 u.d.i.p. oraz czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i na tym tle ocenia sposób rozpoznania wniosku.
W sprawie niespornym jest, że Prezes Sądu Rejonowego w Kutnie będący adresatem wniosku dostępowego jest podmiotem zobligowanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a żądane przez skarżącego informacje posiadają charakter informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Stosownie bowiem do treści art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 3 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organizacji, a także o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.
Z akt sprawy wynika, że organ z uchybieniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnił skarżącemu wnioskowane informacje publiczne, co zresztą J. R. przyznał w piśmie procesowym z 20 lipca 2026 r. Uczynił to bowiem 3 czerwca 2026 r., tuż po wniesieniu tego samego dnia skargi do tutejszego Sądu na bezczynność organu, co czyni zasadnym zarzut bezczynności. Co prawda odpowiedź na wniosek została przesłana na adres e-mail skarżącego wskazany we wniosku dostępowym obok adresu e-PUAP i e-Doręczenia, a nie jak oczekiwał tego skarżący poprzez e-PUAP, to jednak brak jest podstaw, by postawić organowi zarzut naruszenia art. 391 k.p.a. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do stosowania przepisów k.p.a. jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). W rozpatrywanej sprawie organ nie wydał żadnej z wymienionych wyżej decyzji, lecz udostępnił skarżącemu informację publiczną w drodze czynności materialno-technicznej.
Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, do którego poza wyjątkami przewidzianymi w art. 16 ust. 2 u.d.i.p., przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania.
Sąd doszedł również do przekonania, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, które Sąd w pełni podziela, że rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. jest stan, w którym bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, bez wątpliwości i wahań można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; wyrok NSA z 30 stycznia 2014 r., I OSK 2563/13; wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., II OSK 652/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Badana sprawa pozbawiona jest tego rodzaju elementów drastycznego naruszenia prawa przez organ. W kontrolowanej sprawie organ nie zignorował wniosku strony skarżącej. Co prawda uchybienie terminowi przewidzianemu w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. jest oczywiste, to jednak nie było ono znaczne, celowe i zamierzone, a co za tym idzie rażące i nie wynikało ze złej woli organu.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., stwierdził, że Prezes Sądu Rejonowego w Kutnie dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. O powyższym orzeczono w punkcie 1 sentencji wyroku.
W związku z tym, że cel skargi na bezczynność został osiągnięty, ponieważ organ udzielił stronie skarżącej wnioskowaną informację publiczną, postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku z 16 maja 2026 r., stało się bezprzedmiotowe.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie, o czym orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku.
Sąd nie dopatrzył się także uzasadnionych powodów dla zastosowania środków dodatkowych wskazanych w art. 149 § 2 p.p.s.a., a mianowicie do wymierzenia organowi grzywny, jak wnosił o to skarżący czy też do przyznania od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej. Środki wskazane w art. 149 § 2 p.p.s.a. są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (vide: wyrok NSA z 28 lipca 2020 r., II GSK 127/20, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), co w sprawie niniejszej nie miało miejsca.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w pozostałym zakresie, o czym orzekł, jak w punkcie 3 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania sądowego należnych stronie skarżącej od organu Sąd orzekł w punkcie 4 sentencji wyroku, mając na względzie dyspozycję art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota odpowiada równowartości uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu od skargi - 100 zł. ds