Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 maja 2026 r. P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Lokali Miejskich w sprawie udostępnienia informacji publicznej.
Z akt administracyjnych wynika, że pismem z dnia 30 kwietnia 2026 r. P. S. zwrócił się do organu administracji o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie, czy Zarząd Lokali Miejskich wyraził zgodę Wspólnocie Mieszkaniowej [...] lub jej zarządcy, firmie Zarządzanie Nieruchomościami [...], na instalację i eksploatację urządzeń monitoringu wizyjnego (kamer) skierowanych na teren działki nr [...] (obręb [...]) oraz czy w zasobach ZLM znajduje się jakakolwiek pisemna zgoda lub porozumienie dotyczące monitorowania przez ww. podmioty ciągów pieszych (chodników) zlokalizowanych na wymienionej działce miejskiej.
W piśmie z dnia 14 maja 2026 r. organ wskazał, że zgodnie z ustawą z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, decyzja o montażu monitoringu należy do właścicieli lokali i wiąże się z koniecznością uprzedniego podjęcia stosownej uchwały przez Wspólnotę Mieszkaniową. W związku z prowadzeniem monitoringu, Wspólnota Mieszkaniowa, która jest administratorem danych osobowych, obowiązana jest przetwarzać pozyskane dane zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.
W piśmie z dnia 14 maja 2026 r. skarżący podniósł, iż organ uchylił się od udzielenia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2026 r., ograniczając się wyłącznie do przedstawienia ogólnych informacji dotyczących przepisów prawa, które nie były przedmiotem zapytania. Dlatego też skarżący ponownie wezwał do wskazania, czy Zarząd Lokali Miejskich wydał Wspólnocie Mieszkaniowej [...] lub firmie Zarządzanie Nieruchomościami [...] zgodę na instalację i eksploatację kamer monitoringu skierowanych na teren działki nr [...] (obręb [...]) oraz czy w zasobach Zarządu Lokali Miejskich znajduje się jakikolwiek dokument dotyczący monitorowania przez ww. podmioty terenu działki nr [...], w szczególności zgoda, porozumienie, uzgodnienie lub inne ustalenia dotyczące instalacji monitoringu obejmującego teren pozostający w zarządzie ZLM.
W odpowiedzi, w piśmie z dnia 27 maja 2026 r., organ wyjaśnił, iż decyzja o montażu monitoringu należy do właścicieli lokali wiąże się z koniecznością uprzedniego podjęcia stosownej uchwały przez Wspólnotę Mieszkaniową, co wynika z ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. W przypadku prowadzenia monitoringu Wspólnota Mieszkaniowa, będąca administratorem danych osobowych, obowiązana jest przetwarzać pozyskane dane zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Jednocześnie organ poinformował, że z uwagi na kolejny wniosek w przedmiotowej sprawie, dokonano ponownej, wnikliwej analizy posiadanej przez Zarząd obszernej dokumentacji, dotyczącej nieruchomości przy ul. [...], w wyniku której odszukano pismo ówczesnej Administracji Zasobów Komunalnych Łódź-[...] z 17 października 2013 roku. W załączeniu przekazano skarżącemu jego skan.
We wskazanym na wstępie piśmie z dnia 26 maja 2026 r. skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu, zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., iż w odpowiedzi na jego wniosek organ ograniczył się wyłącznie do przedstawienia ogólnych informacji dotyczących zasad funkcjonowania monitoringu we wspólnotach mieszkaniowych. Dlatego też pismem z dnia 14 maja 2026 r. skarżący ponowił wezwanie do udostępnienia informacji publicznej. Pomimo jego skutecznego doręczenia do dnia wniesienia skargi nie udzielono odpowiedzi ani nie odniesiono się merytorycznie do treści wniosku. W ocenie skarżącego organ pozostaje w bezczynności, gdyż nie udzielił informacji publicznej objętej wnioskiem, pomimo ustawowego obowiązku wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Z uwagi na powyższe okoliczności skarżący wniósł jak w petitum skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako złożonej w formie niedopuszczalnej (e-doręczenie zamiast formy e-puap). Ewentualnie o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej na podstawie oraz o zwrot na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu organ wskazał m.in., iż organ zrealizował wniosek o udostępnienie informacji publicznej, udzielając odpowiedzi w dniu 14 maja 2026 r. Ponowny wniosek skarżącego odpowiadał w istocie treści pierwszego wniosku z nieco tylko odmiennym sformułowaniem kierowanych do organów pytań. Wniosek ten jako nowy został przeprocedowany przez organ według tych samych zasadach co wniosek poprzedni. Jednocześnie przeprowadzona została kwerenda archiwalna w dokumentacji poprzednich jednostek, które zajmowały się zarządzaniem nieruchomościami, w tym nieruchomością przy ul. [...]. Zarząd Lokali Miejskich jako jednostka budżetowa Miasta Łodzi ma jedynie 10-letni staż i został on powołany w miejsce poprzednich podmiotów miejskich, których zadaniem było administrowanie nieruchomościami znajdującymi się pod pieczą Miasta Łodzi. Kwerenda ta odniosła skutek w postaci pozyskania pisma z 2013 r., a więc sporządzonego na trzy lata przed powstaniem Zarządu Lokali Miejskich.
Pismo to (kopia) zostało przekazane skarżącemu wraz z odpowiedzią na jego drugi z wniosków. Odpowiedź ta nastąpiła w dniu 27 maja 2026 r. Mimo tego skarżący, nie czekając na odpowiedź organu na drugi z wniosków, wystąpił w dniu 26 maja 2026 r. ze skargą na bezczynność.
W ocenie organu przedmiotowa skarga jest nie tylko bezprzedmiotowa (z uwagi na udzielenie informacji), ale także była już przedwczesna - ponieważ termin na udzielenie informacji publicznej wynosi 14 dni (art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), a więc nie został naruszony przez organ. Odpowiedź bowiem nastąpiła jeszcze przed upływem tego terminu - bowiem w dniu 27 maja 2026 r. (mimo, że termin maksymalny mijał w dniu 28 maja 2026 r.).
Z uwagi na powyższe okoliczności organ wniósł jak w petitum odpowiedzi na skargę.
W piśmie z dnia 12 lipca 2026 r. skarżący podtrzymał skargę w całości, wnosząc o nieuwzględnienie stanowiska organu. Skarżący podkreślił, że organ nie poinformował go, czy zgoda na monitorowanie działki nr [...] została wydana, czy takiej zgody nie wydano, czy Wspólnota Mieszkaniowa przy [...] lub jej zarządca występowali o taką zgodę, czy organ posiada dokumenty dotyczące monitorowania działki nr [...] przez wymienione podmioty, ani czy takich dokumentów nie posiada. Natomiast przedstawienie ogólnych wyjaśnień prawnych, niezwiązanych bezpośrednio z treścią zadanych pytań, zdaniem skarżącego nie stanowi udostępnienia żądanej informacji publicznej.
Ponadto skarga nie została wniesiona przedwcześnie. Wniosek wpłynął do organu w dniu 30 kwietnia 2026 r. Ustawowy czternastodniowy termin na udostępnienie informacji upłynął w dniu 14 maja 2026 r. Pismo organu sporządzone w ostatnim dniu tego terminu nie zawierało informacji objętych wnioskiem. W konsekwencji obowiązek wynikający z ustawy o dostępie do informacji publicznej nie został wykonany w terminie. Również pismo z dnia 27 maja 2026 r. nie zawiera odpowiedzi na pytania skarżącego.
Skarżący podkreślił również, że na budynku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] znajdują się dwie kamery monitoringu skierowane w stronę działki nr [...]. Działka nr [...] nie stanowi nieruchomości Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...]. Jest nieruchomością gminną, na której znajduje się między innymi główny ciąg pieszy stanowiący dojście do komunalnego budynku mieszkalnego przy ul. [...]. Jedna kamera została zamontowana pod gzymsem nad wejściem do pierwszej klatki schodowej budynku przy ul. [...] Druga znajduje się pod gzymsem przy narożniku tego budynku. Ich lokalizację i orientacyjne kierunki obserwacji przedstawiają załączone fotografie oraz plan sytuacyjny. Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ocena legalności monitoringu ani zakresu przetwarzania danych osobowych.
Skarżący nie zgadza się również z zarzutem, dotyczącym sposobu wniesienia skargi. Została ona bowiem sporządzona w formie dokumentu elektronicznego, opatrzona właściwym podpisem elektronicznym i skierowana do Zarządu Lokali Miejskich jako organu, za którego pośrednictwem wnosi się skargę do sądu administracyjnego. Organ odebrał przesyłkę, nadał jej bieg, sporządził odpowiedź na skargę i przekazał skargę wraz z aktami do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej również jako: "p.p.s.a"). Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Wypada także wyjaśnić, że stosownie do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesienie skargi (sprzeciwu) do sądu administracyjnego przez system służący do komunikacji elektronicznej z organami państwowymi w postępowaniu administracyjnym jest skuteczne wobec sądu przez to, że organ przekazał ją do tego sądu właściwą drogą. Odmienna wykładnia art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 54 § 1a p.p.s.a, naruszałaby przyjętą w art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadę prawa do sądu (postanowienie NSA z 16 września 2025 r., sygn. I OSK 1516/25; wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym wyroku są dostępne na stronie: www.orzeczenia.gov.pl).
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2022 poz. 902 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. zasadą jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.
2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ władzy publicznej może odmówić udostępnienia informacji publicznej oraz umorzyć postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, co następuje w drodze decyzji.
Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem w formie czynności materialno-technicznej poprzez udostępnienie żądanej informacji, albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej lub umorzenia postępowania stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Organ (podmiot zobowiązany) może natomiast poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy żądanie dotyczy informacji publicznej, której zasady i tryb udostępnienia określają przepisy innych ustaw, (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), gdy organ nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), gdy wnioskowane dane są dostępne w publikatorze, lub gdy informacja objęta żądaniem nie ma charakteru informacji publicznej.
Należy także zważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zatem w przypadku, gdy wniosek dostępowy dotyczy informacji przetworzonej a z jego treści nie wynika spełnienie powyższej przesłanki, wówczas organ winien wezwać wnioskodawcę do wykazania, że udostępnienie mu żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego a następnie udostępnić informację, jeżeli szczególny interes społeczny zostanie wykazany, ewentualnie odmówić udostępnienia w drodze decyzji, jeżeli wnioskodawca nie zdoła wykazać wypełnienia omawianej przesłanki. Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega natomiast na tym, że podmiot zobowiązany nie załatwia wniosku w sposób określony przepisami ustawy.
Sąd dokonując oceny skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej bada wyłącznie to, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji publicznej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w myśl art. 4 u.d.i.p., oraz czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i na tym tle ocenia sposób rozpoznania wniosku.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje to, że Dyrektor Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Nie jest kwestionowane również to, że żądana informacje posiada status informacji publicznej i nie jest informacją przetworzoną.
Osią sporu pozostaje natomiast zagadnienie czy odpowiedzi udzielone przez organ w dniu 14 maja 2026 r. a następnie w dniu 27 maja 2026 r. odpowiadają wymogom określonym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W pierwszej kolejności wypada zaznaczyć, że pismo organu z dnia 14 maja 2026 r. bez wątpienia nie zawiera informacji wnioskowanych przez skarżącego. Trafnie podnosi P. S., że udzielona odpowiedź nie odnosi się do pytań zawartych we wniosku. W konsekwencji trzeba stwierdzić, że organ nie udzielił odpowiedzi w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. a tym samym zasadnym jest podnoszony w skardze zarzut bezczynności.
Ponadto nie można zgodzić się z tezą organu, aby wiadomość z dnia 27 maja 2026 r. była odpowiedzią na kolejny wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który miałby wpłynąć do organu w dniu 15 maja 2026 r. Treść pisma, jakie złożył w tym dniu skarżący nie pozostawia bowiem wątpliwości co do tego, że intencją autora było wezwanie do udostępnienia informacji objętej wnioskiem z 30 kwietnia 2026 r.
Pozostaje zatem pytanie, czy udzielając odpowiedzi w dniu 17 maja 2026 r. organ udostępnił skarżącemu te informacje, które objęte zostały wnioskiem z 30 kwietnia 2026 r., będącym przedmiotem niniejszego postępowania.
Wypada zatem przypomnieć, że wniosek ten obejmował dwa następujące pytania:
- 1. czy Zarząd Lokali Miejskich wyraził zgodę Wspólnocie Mieszkaniowej [...] lub jej zarządcy, firmie Zarządzanie Nieruchomościami [...], na instalację i eksploatację urządzeń monitoringu wizyjnego (kamer) skierowanych na teren działki nr [...] (obręb [...]) oraz
- 2. czy w zasobach ZLM znajduje się jakakolwiek pisemna zgoda lub porozumienie dotyczące monitorowania przez ww. podmioty ciągów pieszych (chodników) zlokalizowanych na wymienionej działce miejskiej.
Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że wbrew stanowisku skarżącego prezentowanemu w toku postępowania przed tut. Sądem, wniosek ten nie precyzował powyższych pytań w ten sposób, że dotyczą one konkretnych dwóch kamer obecnie zamontowanych na budynku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] i skierowanych na teren działki nr [...]. Nie zawierał również pytania o to czy Wspólnota Mieszkaniowa lub jej zarządca występowali o zgodę na monitoring przez kamery aktualnie zamontowane na budynku. Nie określał również ram czasowych, w których miałaby mieścić się czynność polegająca na wyrażeniu przez organ zgody na instalację i eksploatację urządzeń monitoringu wizyjnego (kamer) skierowanych na teren działki nr [...] lub na zawarciu porozumienia w tym przedmiocie.
Treść odpowiedzi udzielonej przez Dyrektora Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi należy natomiast oceniać ze względu na jej adekwatność do zadanych pytań. Z tej perspektywy udostępnienie informacji, z której wynika, że organ dysponuje jedynie pismem ówczesnej Administracji Zasobów Komunalnych Łódź-[...] z 17 października 2013 r. oraz udostępnienie kopii tego pisma, w ocenie Sądu odpowiada na pytania skarżącego zadane w dniu 30 kwietnia 2026 r. Z odpowiedzi tej bowiem w sposób jednoznaczny wynika, że zgoda na montaż kamer monitoringu została udzielona wyłącznie w dniu 17 października 2013 r. oraz że jest to jedyny dokument dotyczący monitorowania wymienionej działki znajdujący się w zasobach organu.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku P. S. z dnia 30 kwietnia 2026 r. oraz wobec ustalenia, że odpowiedź na ten wniosek została udzielona przez organ w dniu 27 maja 2026 r., umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi do załatwienia przedmiotowego wniosku.
Sąd ustalił, że bezczynność, której dopuścił się organ miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. jest stan, w którym bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, bez wątpliwości i wahań można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2014 r., I OSK 2563/13; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r., II OSK 652/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Badana sprawa pozbawiona jest tego rodzaju elementów drastycznego naruszenia prawa przez organ. Brak jest także uzasadnionych powodów dla stosowania w niniejszej sprawie środków dodatkowych wskazanych w art. 149 § 2 p.p.s.a. Winny one bowiem znaleźć zastosowanie w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (wyrok NSA z dnia 28 lipca 2020 r., II GSK 127/20). W badanej sprawie organ nie mamy do czynienia z taką sytuacją.
Organ ustosunkował się do wniosku, choć nieprawidłowo, w terminie 14 dni. Ponadto z treści odpowiedzi udzielonej 27 maja 2026 r. wynika, że po ponagleniu z 15 maja, dążąc do udzielenia skarżącemu żądanych informacji, Dyrektor Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi dokonał analizy dokumentacji, w wyniku której ustalił, że dysponuje w swoich zasobach jedynie zgodą udzieloną ponad 12 lat wcześniej przez ówczesną jednostkę zarządzającą nieruchomościami miejskimi – Administrację Zasobów Komunalnych Łódź – [...] Takie działanie, choć spóźnione, nie stanowi drastycznego przypadku lekceważenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, który mógłby zostać uznany za działanie z rażącym naruszeniem prawa.
Wobec powyższego, na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdzając bezczynność organu uznał jednocześnie, że miała ona miejsce bez rażącego naruszenia prawa, o czym orzekł w pkt 1 wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.
Udostępnienie skarżącemu przez organ administracji informacji publicznej po wniesieniu skargi oznacza, że zobowiązanie do załatwienia wniosku z skarżącego z 30 kwietnia 2026 r. stało się bezprzedmiotowe. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd w pkt 2 wyroku, umorzył postępowanie we wskazanym zakresie.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 3 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. ds