Uzasadnienie
J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Kutnie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając rażące naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niedotrzymanie ustawowego, nieprzekraczalnego, terminu 14 dni na udzielenie odpowiedzi, który upłynął z dniem 1 czerwca 2026 r.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie Prezesa Sądu Rejonowego w Kutnie do niezwłocznego i merytorycznego załatwienia jego wniosku z dnia 17 maja 2026 r. oraz wymierzenie Sądowi Rejonowemu w Kutnie grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za rażące i lekceważące naruszenie terminów ustawowych przez organ powołany do stania na straży prawa.
W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w dniu 17 maja 2026 r. złożył do Prezesa Sądu Rejonowego w Kutnie precyzyjny wniosek o dostęp do informacji publicznej, żądając danych statystycznych dotyczących praktyki stosowania art. 120 § 1 k.p.k. w stosunku do pism wnoszonych przez platformę e-PUAP oraz przypadków samodzielnego uzupełniania braków przez strony przed wezwaniem sądu (punkty 1-4 wniosku). Ustawowy termin na udzielenie odpowiedzi na wniosek minął w dniu 1 czerwca 2026 r. Organ nie udzielił odpowiedzi, nie przedłużył terminu, ani w żaden sposób nie odniósł się do żądania obywatela, popadając w stan bezczynności.
Skarżący dodał, że wymiar sprawiedliwości w Polsce w sposób bezwzględny, rygorystyczny i co do minuty egzekwuje od obywateli wszelkie terminy procesowe i zawite, odmawiając im jakichkolwiek praw w przypadku spóźnienia choćby o jeden dzień. Zdaniem skarżącego, zgodnie z zasadą równości wobec prawa oraz konstytucyjną zasadą zaufania obywatela do organów państwa, identyczna, żelazna dyscyplina terminowa obowiązuje organy władzy publicznej, w tym Prezesa Sądu. W ocenie skarżącego, Prezes Sądu Rejonowego w Kutnie w pełni zignorował ciążący na nim obowiązek i wprowadził kierowany przez siebie organ w stan jawnej bezczynności.
Skarżący podkreślił, że działanie to uniemożliwia mu wykazanie standardów procedowania pism cyfrowych w strukturach tego Sądu. A ponadto dodał, że Sąd, który z chirurgiczną precyzją odrzuca wnioski obywateli za uchybienia terminowe, sam łamie prawo, ignorując ustawowe terminy i paraliżując kontrolę społeczną nad działaniem lI Wydziału Karnego.
W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w Kutnie wniósł o nieuwzględnienie skargi i wskazał, że skarżący w 2026 r. skierował pięć wniosków o dostęp do informacji publicznej, w tym trzy w bardzo krótkim okresie czasu, tj. w dniu 16 maja 2026 r. (sobota), 17 maja 2026 r. (niedziela) oraz 19 maja 2026 r., co skutkowało nieznacznym przekroczeniem terminu w udzieleniu odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, biorąc zaś pod uwagę czas wymagany do przygotowania danych, których dotyczyło zapytanie, nie wypełnia kryterium rażącego naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niedotrzymanie ustawowego terminu, zarzuconego w skardze. Zdaniem Prezesa Sądu Rejonowego w Kutnie, brak jest także podstaw do przyjęcia sformułowanego przez skarżącego zarzutu, aby Prezes Sądu Rejonowego w Kutnie ignorował ciążące na nim obowiązki i wprowadził kierowany przez siebie organ w stan jawnej bezczynności oraz wymierzenie Sądowi Rejonowemu w Kutnie grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za rażące i lekceważące naruszenie terminów ustawowych przez organ powołany do stania na straży prawa. Prezes Sądu Rejonowego w Kutnie dodał, że w związku z ww. trzema wnioskami skarżący złożył trzy skargi na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Kutnie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 tej ustawy, kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Wyjaśnić przy tym należy, że w myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stąd też Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – bez wyznaczania rozprawy.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Kutnie w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie obejmującym dane statystyczne dotyczące praktyki stosowania art. 120 § 1 k.p.k. w stosunku do pism wnoszonych przez platformę e-PUAP oraz przypadków samodzielnego uzupełniania braków przez strony przed wezwaniem Sądu (punkty 1-4 wniosku skarżącego z dnia 17 maja 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej).
Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii formalnych należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jednakże w przypadku skargi na bezczynność organu, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej, należy przyjąć, że skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało ponaglenie w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Nie jest więc zasadne, zawarte w odpowiedzi na skargę, żądanie odrzucenia skargi z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia. W związku z tym należało uznać, że skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.
Przechodząc zatem do merytorycznego rozpoznania skargi tytułem wprowadzenia należy wskazać, że problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.d.i.p."). Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.
Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu został wymieniony w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie zauważyć należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.
Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, CBOSA).
W ocenie Sądu, Prezes Sądu Rejonowego w Kutnie - jako organ władzy publicznej - jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.. Natomiast informacje, których udostępnienia domagał się skarżący we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 17 maja 2026 r. dotyczą bezspornie informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) i d) u.d.i.p., tj. dotyczą trybu działania władzy publicznej i sposobu załatwiania spraw.
W dalszej kolejności należy zauważyć, że udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641) - (pkt 4).
Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art.14 ust. 1 u.d.i.p.).
Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem.
Analiza akt rozpoznawanej sprawy z perspektywy powołanych regulacji dowodzi, że skarżący drogą elektroniczną w dniu 17 maja 2026 r. wystąpił do Prezesa Sądu Rejonowego w Kutnie (dalej jako: "Prezes Sądu") o udostępnienie informacji publicznej poprzez odpowiedź na pytania:
- 1. Ile razy w okresie od 1 stycznia 2021 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, Sąd Rejonowy w Kutnie (II Wydział Karny) skierował do uczestników postępowań karnych (oskarżonych, podejrzanych, świadków, oskarżycieli posiłkowych) wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma procesowego (w trybie art. 120 § 1 k.p.k. lub innych właściwych przepisów) z powodu wniesienia tego pisma za pośrednictwem platformy e-PUAP (Elektronicznej Skrzynki Podawczej)?
- 2. W ilu przypadkach w wyżej wymienionym okresie, pismo procesowe wniesione przez uczestnika postępowania karnego drogą elektroniczną (e-PUAP) w ustawowym terminie, zostało uznane za bezskuteczne bądź pozostawione bez rozpoznania bez uprzedniego wezwania autora pisma do usunięcia braków formalnych w trybie art. 120 § 1 k.p.k.?
- 3. W ilu przypadkach w wyżej wymienionym okresie, uczestnik postępowania karnego złożył z własnej inicjatywy pismo procesowe stanowiące uzupełnienie braków formalnych uprzednio wniesionego dokumentu elektronicznego (e-PUAP), zanim Sąd Rejonowy w Kutnie zdążył skierować do niego formalne wezwanie w trybie art. 120 § 1 k.p.k.?
- 4. Czy Sąd Rejonowy w Kutnie posiada wewnętrzne zarządzenia, wytyczne lub regulaminy wewnętrzne Prezesa Sądu lub Przewodniczącego Wydziału, które wyłączają lub ograniczają możliwość wnoszenia pism procesowych w sprawach karnych za pośrednictwem platformy e-PUAP? Jeśli tak, skarżący wniósł o przesłanie ich odpisów. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazał przesłanie informacji na adres e-PUAP wnioskodawcy.
Mając na uwadze powyższy wniosek Prezes Sądu pismem z dnia 3 czerwca 2026 r. poinformował skarżącego, że nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi - danych z punktów 1, 2, 3 wniosku, z uwagi na to, że biurowość prowadzona za pomocą urządzeń elektronicznych nie pozwala na filtrowanie danych spraw przez wskazane przez skarżącego kryteria. W zakresie punktu 4 wniosku Prezes Sądu wskazał, że nie posiada wewnętrznych zarządzeń, wytycznych lub regulaminów wewnętrznych Prezesa Sądu/Przewodniczącego Wydziału, które wyłączają lub ograniczają możliwość wnoszenia pism procesowych w sprawach karnych za pośrednictwem platformy e-PUAP. Zaznaczyć jednak należy, że powyższa odpowiedź została udzielona dopiero po wniesieniu przedmiotowej skargi. Skarga została bowiem wniesiona 2 czerwca 2026 r., a pismo z odpowiedzią na wniosek skarżącego zostało opatrzone datą: 3 czerwca 2026r.
Z powyższego wynika, że Prezes Sądu udzielił odpowiedzi jedynie na pytanie nr 4 wniosku z dnia 17 maja 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej. Udzielenie wyjaśnień w zakresie punktów od 1 do 3, w ocenie Sądu, nie stanowi bowiem odpowiedzi na przedmiotowy wniosek. Niemożliwość wyodrębniania danych z urządzeń elektronicznych, w ramach których prowadzona jest biurowość Sądu, na podstawie kryteriów wskazanych przez skarżącego we wniosku, nie zwalnia z dokonanie odrębnego przeglądu, nawet związanego z wejrzeniem do każdej sprawy, pod kątem zadanych przez skarżącego pytań. Ograniczenie się jedynie do wskazania, że nie można wyodrębnić tych danych za pomocą biurowości elektronicznej nie jest precyzyjnym udzieleniem odpowiedzi na pytanie skarżącego. W przedmiotowej sprawie rozpatrzenie wniosku skarżącego z dnia 17 maja 2026 r. wymagało zweryfikowania, czy organ posiada żądane przez skarżącego informacje gotowe do udostępnienia i nie tylko przez sprawdzenie w jednym systemie biurowości elektronicznej, ale także w innych rejestrach czy zbiorach.
Organ wskazał jedynie, że żądanych danych nie może wygenerować z systemu informatycznego, nie wskazał jednak, czy udzielnie tych informacji wymagają np. wejrzenia w każde akta i przygotowanie zestawień pod kątem żądanego wniosku. Nie wskazał, czy w celu realizacji wniosku dojdzie do utworzenia zbioru informacji prosty czy przetworzonych. W tym miejscu podkreślić należy, że jeżeli do utworzenia zbioru informacji prostych jest wymagany znaczny nakład środków i zaangażowania pracowników, a w szczególności, gdy w celu wybrania dokumentów, o które wnioskuje osoba zainteresowana wymagane jest dokonanie analizy całego zasobu posiadanych dokumentów, to informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, uznawana jest za informację przetworzoną (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 1034/21, CBOSA). W takiej zaś sytuacji ustawa wymaga wezwania wnioskodawcy do wykazania szczególnego istotnego interesu publicznego w uzyskaniu takiej informacji (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 148/23, CBOSA).
Jednocześnie podkreślić należy, że właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 maja 2026 r., sygn. akt I SAB/Sz 36/26, CBOSA).
W ocenie Sądu, skarga w powyższym zakresie okazała się zatem zasadna, bowiem organ w dniu wniesienia skargi pozostawał bezczynny. Dopiero po wniesieniu skargi do tutejszego Sądu organ udzielił skarżącemu odpowiedzi w zakresie punktu 4 wniosku, ale nie rozpatrzył wniosku skarżącego w zakresie jego punktów 1-3. Udzielona odpowiedź w piśmie z dnia 3 czerwca 2026 r. w zakresie wskazanych powyżej punktów nie stanowi bowiem realizacji w całości wniosku skarżącego z dnia 17 maja 2026 r. Tym samym, zasadne okazało się zobowiązanie Prezesa Sądu do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 17 maja 2026 r. w zakresie punktów 1-3.
Okoliczność udzielenia odpowiedzi na punkt 4 wniosku skarżącego, rodzi ten skutek, że postępowanie w zakresie zobowiązania organu do dokonania wymaganych czynności, w zakresie wskazanego punktu, w dniu orzekania przez Sąd okazało się bezprzedmiotowe. Udzielenie tej odpowiedzi oznacza załatwienie sprawy przez organ, a zatem postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 17 maja 2026 r. w zakresie punktu 4 podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Jednocześnie Sąd po analizie akt sprawy stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Taka zaś sytuacja – wobec przedstawionych wyjaśnień organu - nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.
Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Prezesa Sądu Rejonowego w Kutnie do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 17 maja 2026 r. w zakresie punktów 1-3 w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku (pkt 1 sentencji wyroku). Jednocześnie w pkt 2 sentencji wyroku Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 17 maja 2026 r. w zakresie punktu 4 - w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Na podstawie art. 149 pkt 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 3 sentencji wyroku).
Ponadto w przedstawionych okolicznościach sprawy Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny i oddalając w tym zakresie skargę - orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku). Z kolei o kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 5 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., przyznając skarżącemu zwrot kosztów postępowania w kwocie 100 zł (obejmującej zwrot wpisu od skargi w wysokości 100 zł).
ał