Uzasadnienie
Fundacja A z siedzibą w Ł.1, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi – Centrum Administracyjne Pieczy Zastępczej w Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie:
- - art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie,
- - art. 8 i art. 12 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasadę szybkości postępowania,
- - art. 13 ust. 1 i art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez brak udzielenia odpowiedzi w terminie.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności organu, zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w określonym przez Sąd terminie, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że w dniu 17 października 2025 r. skierowała do Urzędu Miasta Łodzi wniosek o udzielenie informacji oraz podjęcie działań w sprawie dotyczącej bezpieczeństwa dzieci przebywających w placówce opiekuńczo-wychowawczej – [...] przy ul. [...] w Ł.. Sprawa – jak wskazała skarżąca - dotyczyła poważnych zarzutów, w tym:
- - podawania dzieciom leków przez personel bez odpowiednich kwalifikacji medycznych,
- - stosowania leków psychotropowych bez zaleceń lekarskich lub w nieadekwatnych dawkach,
- - nieprawidłowości w dokumentacji medycznej,
- - możliwych naruszeń procedur adopcyjnych,
- - stosowania kar wobec wychowanków.
Następnie skarżąca wskazała, że pomimo upływu ustawowego terminu do załatwienia sprawy, organ nie tylko nie udzielił odpowiedzi, ale również nie poinformował strony o przyczynach zwłoki ani nie wskazał nowego terminu jej załatwienia, czym naruszył art. 36 § 1 k.p.a. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., skarżąca w dniu 15 grudnia 2025 r. wniosła ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Pomimo wniesienia tego środka, organ nie podjął żadnych działań ani nie udzielił odpowiedzi. Do dnia wniesienia skargi, a więc po upływie kilku miesięcy od złożenia wniosku w listopadzie 2025 r., organ – w ocenie skarżącej - pozostaje w stanie całkowitej bezczynności. Brak jakiejkolwiek reakcji także na wniesione ponaglenie stanowi dodatkowo naruszenie art. 37 § 3 k.p.a. i potwierdza kwalifikowany, uporczywy charakter naruszenia prawa.
Ponadto skarżąca wskazała, że z posiadanych przez nią informacji wynika, iż postępowanie wyjaśniające w sprawie prowadzone było przez podmiot bezpośrednio powiązany organizacyjnie z kontrolowaną jednostką Centrum Administracyjnym Pieczy Zastępczej (CAPZ), co budzi poważne wątpliwości co do jego rzetelności i bezstronności. Jednocześnie Urząd Miasta Łodzi, będący organem nadzorującym system pieczy zastępczej na terenie miasta, nie podjął skutecznych działań kontrolnych. Taka sytuacja – zdaniem skarżącej - narusza zasadę bezstronności organów administracji publicznej wyrażoną w art. 8 k.p.a.
W ocenie skarżącej, bezczynność organu w niniejszej sprawie ma szczególnie poważny charakter, ponieważ dotyczy potencjalnego zagrożenia zdrowia i życia dzieci pozostających pod opieką instytucji publicznych. Brak reakcji organu uniemożliwia weryfikację zgłoszonych nieprawidłowości oraz podjęcie działań naprawczych. Ponadto bezczynność organu w sprawie dotyczącej bezpieczeństwa dzieci nie może korzystać z ochrony prawnej i powinna spotkać się ze stanowczą reakcją Sądu, w szczególności poprzez stwierdzenie rażącego naruszenia prawa oraz zastosowanie środków dyscyplinujących przewidzianych w ustawie. Szczególny charakter sprawy, nakładał na organ obowiązek działania niezwłocznego, wynikający również z zasady ochrony interesu społecznego i dobra dziecka.
Końcowo skarżąca wskazała, że organ pozostaje w stanie bezczynności, a jego działanie (a właściwie brak działania) stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego oraz godzi w interes społeczny, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa dzieci.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Centrum Administracyjnego Pieczy Zastępczej w Łodzi wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ wyjaśnił, że udzielił odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 17 października 2025 r. Odpowiedź została przesłana drogą elektroniczną w dniu 18 listopada 2025 r. na adres e-mail Fundacji. Adres ten był wykorzystywany przez samą Fundację A do prowadzenia korespondencji z organem. Organ odpowiedział dokładnie na adres, z którego Fundacja kontaktowała się z organem.
Tym samym, w ocenie organu, nie mogło dojść do jakiejkolwiek pomyłki w zakresie adresu e-mail ani błędnego skierowania korespondencji. Następnie, po otrzymaniu ponaglenia, datowanego na dzień 15 grudnia 2025 r., pomimo uprzedniego przesłania odpowiedzi drogą elektroniczną, organ ponownie przesłał odpowiedź w formie tradycyjnej przesyłką poleconą za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Przesyłka została nadana w dniu 16 grudnia 2025 r. na adres Fundacji: ul. [...], [...] Ł.1, tj. adres wskazywany przez samą Fundację w kierowanej korespondencji oraz ujawniony w dokumentach rejestrowych Fundacji. Przesyłka ta nie została jednak odebrana przez Fundację i wróciła do organu jako dwukrotnie awizowana i niepodjęta w terminie. Zdaniem organu, okoliczność ta potwierdza, że organ skutecznie podjął działania zmierzające do doręczenia odpowiedzi, natomiast brak zapoznania się z jej treścią wynikał wyłącznie z okoliczności leżących po stronie skarżącej.
Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że w dniu 23 grudnia 2025 r. przygotował także - na prośbę Zastępcy Dyrektora Biura Aktywności Miejskiej, wyjaśnienia dotyczące możliwości działania Centrum Administracyjnego Pieczy Zastępczej w imieniu Miasta Łodzi. Odpowiedź została przekazana skarżącej za pośrednictwem poczty elektronicznej przez Biuro Aktywności Miejskiej.
Ponadto organ wskazał, że w dniu 27 stycznia 2026 r. Fundacja A skierowała do organu wiadomość e-mail, w której przyznała, że organ kierował do niej pismo, jednak dokument nie został otrzymany drogą tradycyjną. Fundacja zwróciła się jednocześnie z prośbą o ponowne przesłanie odpowiedzi drogą elektroniczną w odpowiedzi na tę wiadomość. W reakcji na powyższe już następnego dnia, tj. 28 stycznia 2026 r., organ ponownie przesłał Fundacji odpowiedź na pismo z dnia 17 października 2025 r., załączając zarówno plik zawierający odpowiedź, jak również skan zwrotnego potwierdzenia odbioru dokumentującego uprzednią próbę doręczenia przesyłki pocztowej.
W ocenie organu, powyższa sekwencja zdarzeń jednoznacznie dowodzi, że organ pozostawał aktywny, terminowo udzielał odpowiedzi i wielokrotnie podejmował działania mające na celu skuteczne doręczenie korespondencji skarżącej. W istocie organ udzielił odpowiedzi co najmniej trzykrotnie: po raz pierwszy drogą elektroniczną, następnie przesyłką poleconą za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, a finalnie ponownie drogą elektroniczną na wyraźną prośbę samej Fundacji. Organ podniósł, że brak odebrania korespondencji przez skarżącą lub problemy organizacyjne po stronie Fundacji nie mogą zostać przerzucone na organ administracji publicznej i nie stanowią podstawy do formułowania zarzutu bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie i wobec tego orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 120 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., wspomniana kontrola obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich spraw należy niewątpliwie postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.) – dalej: "u.d.i.p." – stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.).
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 lipca 2020 r. "bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a." (wyrok NSA z 16 lipca 2020 r., I GSK 631/20; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści czy skutkach tych działań.
Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2013 r., I OSK 2114/13).
W świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).
Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w powołanej wyżej ustawie o dostępie do informacji publicznej regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. W myśl art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;
- 2) wglądu do dokumentów urzędowych;
- 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Z kolei według art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności: 1) organy władzy publicznej;
- 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
- 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego oraz partie polityczne.
Należy podkreślić, że wniesienie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga ponaglenia. Skarga na bezczynność organu administracji powinna być poprzedzona ponagleniem przewidzianym w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) – dalej jako: "k.p.a.", ale tylko wtedy, gdy stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej jako ustawa szczególna reguluje w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wbrew stanowisku strony skarżącej w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie mają zastosowania wskazane w skardze przepisy k.p.a. Uregulowania u.d.i.p. decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie tylko wtedy, gdy przepisy u.d.i.p. tak stanowią. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do przepisów k.p.a. jedynie w art. 16 ust. 2, a więc należy wyłączyć stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego do etapów poprzedzających wydanie decyzji.
Tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej nie tylko przepis art. 37 k.p.a., ale również art. 8, art. 12, art. 35 i art. 36 k.p.a., nie mają zastosowania.
W niniejszej sprawie strona skarżąca wystąpiła z pismem z dnia 17 października 2025 r., skierowanym do Prezydenta Miasta Łodzi, o udzielenie informacji oraz podjęcie działań w sprawie dotyczącej bezpieczeństwa dzieci przebywających w placówce opiekuńczo-wychowawczej – [...] przy ul. [...] w Ł.. Mając na uwadze adresata powyższego pisma należy wyjaśnić, że Prezydent Miasta Łodzi może upoważnić pracowników urzędu do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w tym do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń, a także może udzielić pracownikom urzędu oraz kierownikom miejskich jednostek organizacyjnych, a w przypadkach określonych w odrębnych przepisach także pracownikom tych jednostek organizacyjnych, upoważnień lub pełnomocnictw do realizacji czynności określonych ich treścią, ale nadal te czynności wykonywane są w imieniu Prezydenta Miasta Łodzi. Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2026 r. poz. 662), kierownicy jednostek organizacyjnych gminy nieposiadających osobowości prawnej działają jednoosobowo na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez wójta. Stosowne upoważnienie zostało udzielone p.o. Dyrektora Centrum Administracyjnego Pieczy Zastępczej, który udzielił odpowiedzi na przedmiotowe pismo strony skarżącej.
Analiza powyższego pisma z dnia 17 października 2025 r. wykazała, że nie stanowi ono wniosku o udostępnienie informacji publicznej, do którego miałyby zastosowanie przepisy u.d.i.p. Strona skarżąca nie powołał się w przedmiotowym piśmie na przepisy u.d.i.p., a żądanie w nim zawarte nie dotyczy informacji publicznej. Strona skarżąca wystąpiła o udzielenia informacji oraz podjęcia działań w sprawie dotyczącej bezpieczeństwa dzieci przebywających w placówce opiekuńczo-wychowawczej – [...] przy ul. [...] w Ł.. Z powyższego wynika, że żądanie zawarte w piśmie z dnia 17 października 2025 r. dotyczy po pierwsze - udzielenia wyjaśnień, które nie stanowią informacji publicznej, a po drugie -podjęcia działań w nakreślonej w tym piśmie sprawie. Nie ulega wątpliwości, że strona skarżąca nie wskazała w jakiej formie powinna zostać udzielona odpowiedź i na jaki adres, a zatem organ słusznie podjął decyzję o udzielenie odpowiedzi na powyższe pismo na adres poczty elektronicznej strony skarżącej, z którego wpłynęło pismo.
Organ udzielił skarżącej odpowiedzi na pismo z dnia 17 października 2025 r. i uczyniło to pismem z dnia 18 listopada 2025 r. Podkreślić należy, że organ podjął również próbę doręczenia powyższej odpowiedzi na adres poczty tradycyjnej strony skarżącej, a potem na żądanie strony skarżącej przesłał ją drogą elektroniczną.
Z okoliczności sprawy wynika zatem, że organ nie miał obowiązku rozpatrywania przedmiotowego pisma strony skarżącej przez pryzmat u.d.i.p., skoro strona skarżąca wniosku w tym trybie nie złożyła. Skoro pismo strony skarżącej nie stanowiło wniosku o udzielenie informacji publicznej, to organ prawidłowo, mając na uwadze ogólne normy postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim art. 9 k.p.a., udzielił odpowiedzi na pismo strony skarżącej, zachowując przy tym terminy określone w k.p.a. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 marca 2025 r., II SAB/Po 2/25, CBOSA).
Mając na uwadze wskazane powyżej przepisy u.d.i.p. należy stwierdzić, że informacje, czy też wyjaśnienia, o które wniosła strona skarżąca w piśmie z dnia 17 października 2025 r., nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Strona skarżąca w przedmiotowej skardze sama podniosła, że w piśmie z dnia 17 października 2025 r. żądała udzielenia informacji dotyczących wskazanych zarzutów oraz podjęcia działań w sprawie bezpieczeństwa dzieci przebywających w placówce. Jak wskazuje się w orzecznictwie, wyjaśnienia, motywacje i tłumaczenia organu nie są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępnie do informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie jej przepisów (wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2020 r., II SAB/Wa 607/19, CBOSA).
Z powyższych względów zwrócenie się przez stronę skarżącą do organu o wyjaśnienia, informacje i podjęcie działań, które znalazły wyraz w przedmiotowym piśmie z dnia 17 października 2025 r., nie można zakwalifikować jako wnioskowanie o udzielenie informacji publicznej. Tym samym nie ma podstaw do rozpatrywania bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
Odnosząc się do żądania organu zasądzenia od strony skarżącej kosztów postępowania, należy stwierdzić, że nie znajduje ono podstawy prawnej. W art. 199 p.p.s.a. ustanowiono ogólną zasadę, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z kolei z art. 200 i art. 201 p.p.s.a. wynika, że jedynie w razie uwzględnienia skargi, zaistnieje obowiązek zwrotu przez organ kosztów poniesionych przez skarżącego. Co za tym idzie w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, odmiennie niż w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej, w ogóle nie jest możliwe zasądzenie kosztów postępowania na rzecz organu i to bez względu na wynik sprawy, bowiem nie istnieją jakiekolwiek przepisy szczególne umożliwiające zasądzenie od strony skarżącej na rzecz skarżonego organu kosztów postępowania przed sądem pierwszej instancji.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
ds