Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga B. F. na bezczynność Uniwersytetu Łódzkiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Z akt sprawy wynika, że dnia 26 marca 2026 r. skarżący przesłał na skrzynkę poczty elektronicznej Rektora UŁ oraz Kanclerza UŁ wniosek o udostępnienie informacji publicznej "w postaci danych o liczbie podpisanych z pracownikami UŁ rozwiązań umowy o pracę w trybie porozumienia stron, w których to porozumieniach rozwiązujących umowę znalazł się zapis o zwolnieniu pracownika z obowiązku świadczenia pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia od dnia zawarcia porozumienia do dnia rozwiązania umowy". Wnioskodawca poprosił o dane liczbowe dotyczące pracowników niebędących nauczycielami akademickimi za każde z lat kalendarzowych od roku 2020 do dziś, z uwzględnieniem osób, które są w trakcie okresu wypowiedzenia/rozwiązania umowy (dotyczy roku 2026).
W odpowiedzi na opisany powyżej wniosek organ w dniu 8 kwietnia 2026 r. wysłał do skarżącego wiadomość elektroniczną, w której poinformował, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej.
Następnie w dniu 8 kwietnia 2026 r. skarżący ponowił wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ w dniu 22 kwietnia 2026 r. poinformował skarżącego w wiadomości elektronicznej o podtrzymaniu dotychczasowego stanowiska.
W dalszej kolejności skarżący złożył w dniu 5 maja 2026 roku skargę na bezczynność Uniwersytetu Łódzkiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że pismo organu stanowiące odpowiedź na wniosek dostępowy nie zostało wydane w formie decyzji administracyjnej, nie zawierało podstawy prawnej, nie zawierało uzasadnienia prawnego, nie zawierało pouczenia o prawie do odwołania, nie spełniało wymogów art. 107 § 1 k.p.a., nie spełniało wymogów art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji. W odpowiedzi z dnia 22 kwietnia 2026 r. organ jedynie "podtrzymał stanowisko", ponownie nie wydając decyzji administracyjnej. Skarżący zaakcentował, że do dnia sporządzenia skargi organ nie udostępnił informacji ani nie wydał decyzji odmownej, co oznacza, że pozostaje w bezczynności.
W ocenie skarżącego żądania informacja ma charakter informacji publicznej, bowiem dotyczy gospodarowania środkami publicznymi, zasad funkcjonowania instytucji publicznej, danych zbiorczych o zatrudnieniu.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o: stwierdzenie bezczynności Uniwersytetu Łódzkiego, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku poprzez udostępnienie informacji publicznej albo wydanie decyzji administracyjnej, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a), zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Łódzkiego wniósł o oddalenie skargi.
Zdaniem organu żądanie skarżącego w wyżej opisanym zakresie wykracza poza prawo do dostępu do informacji publicznej.
Organ zaznaczył, że skarżący poprosił o udostępnienie informacji dotyczących pracowników niebędących nauczycielami akademickimi, którzy nie pełnią funkcji publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto żądanie skarżącego dotyczyło specyficznych, indywidualnych klauzul zawieranych w ramach rozwiązywania stosunków pracy. Zdaniem organu rozwiązanie umowy o pracę w trybie porozumienia stron - podobnie do umowy o pracę - nie jest dokumentem urzędowym i jako dokument mający charakter prywatnoprawny, stanowiący czynność z zakresu prawa pracy, nie powinien podlegać udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej. W opinii organu sporządzenie zestawienia statystycznego dotyczącego występowania konkretnej, wąskiej klauzuli w tego rodzaju dokumentacji wewnętrznej również nie nadaje tej informacji charakteru publicznego. Mając powyższe na uwadze organ uznał, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej, o czym poinformował skarżącego.
Dodatkowo organ wskazał, że jeśli żądana przez skarżącego informacja w ocenie Sądu stanowi informację publiczną to należałoby dodatkowo zastanowić się na tym, czy w przedmiotowej sprawie nie dochodzi do nadużycia prawa podmiotowego do informacji publicznej. Zgodnie z wiedzą organu bowiem skarżący jest członkiem rodziny pracownika Uniwersytetu Łódzkiego, który jest w trakcie okresu wypowiedzenia, zatem celem pozyskania wnioskowanych informacji przez skarżącego prawdopodobnie jest cel prywatny, nie zaś chęć zachowania jawności życia publicznego.
Ponadto, organ poinformował, że nie prowadzi wykazów wypowiedzeń oraz rozwiązań umów o pracę, a więc jeśli żądana przez skarżącego informacja w ocenie sądu stanowi informację publiczną to należy wskazać, że żądane przez skarżącego informacje należałoby uznać za informacje przetworzone na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wyjaśnił, że sporządzenie odpowiedniego zestawienia zgodnego z wnioskiem skarżącego będzie wymagało czasu oraz dużego nakładu pracy. Skarżący wnioskuje o udostępnienie danych liczbowych z okresu 2020-2026, co celem udzielenia odpowiedzi wiąże się z koniecznością przejrzenia przez wydelegowanych pracowników akt osobowych pracowników, z którymi organ rozwiązał stosunek pracy w okresie 2020-2026 r., które znajdują się w archiwum. Warto dodatkowo zaznaczyć, że organ jest jednym z największych pracodawców w regionie, zatem ilość akt do przejrzenia byłaby znacząca. W takiej sytuacji w związku z żądaniem udostępnienia informacji przetworzonej skarżący winien wykazać, że żądana informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) (dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.
Skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest zatem brak aktu lub czynności organu, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonym terminie.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a. zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.
Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
W razie natomiast nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę - zgodnie z art. 151 p.p.s.a.
Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., ani wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ani ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 25 października 2018 r., I OSK 2931/16; z 30 listopada 2016 r., I OSK 1692/15; z 25 listopada 2016 r., I OSK 503/15; z 19 lutego 2014 r., I OSK 88/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).
Należy także zważyć, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2022 r. "bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a." (wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r., I GSK 631/20, LEX nr 3062229, CBOSA). Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań.
Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., I OSK 2114/13, LEX nr 1421789, CBOSA).
Przechodząc do dalszych rozważań w pierwszej kolejności należy zważyć, że skarżący określając organ, którego bezczynność zaskarża wskazał Uniwersytet Łódzki. Zgodnie z § 1 ust. 2 Statutu Uniwersytetu Łódzkiego przyjętego uchwałą Senatu Uniwersytetu Łódzkiego nr 440 z dnia 27 maja 2019 r. ze zm. (https://baw.uni.lodz.pl/d/9847/5/?tc=396) (dalej: Statut UŁ) Uniwersytet Łódzki jest państwową osobą prawną. Zgodnie zaś § 9 ust. 2 Statutu UŁ organem jednoosobowym Uniwersytetu Łódzkiego jest Rektor Uniwersytetu Łódzkiego. Jak stanowi § 24 ust. 1 Statutu UŁ Rektor kieruje Uniwersytetem i reprezentuje go na zewnątrz. Z kolei zgodnie z § 25 ust. 2 Statutu UŁ do zadań Rektora należy w szczególności: 1) reprezentowanie Uniwersytetu;
- 2) zarządzanie Uniwersytetem;
- 3) przygotowywanie projektu statutu oraz projektu strategii Uniwersytetu;
- 4) coroczne składanie sprawozdania z realizacji strategii Uniwersytetu;
- 5) sprawowanie nadzoru nad działalnością dydaktyczną i badawczą Uniwersytetu;
- 6) wykonywanie czynności z zakresu prawa pracy;
- 7) powoływanie osób do pełnienia funkcji kierowniczych w Uniwersytecie i ich odwoływanie, z wyłączeniem osób powoływanych do pełnienia funkcji kierowniczych w drodze wyborów;
- 8) prowadzenie polityki kadrowej w Uniwersytecie;
- 9) tworzenie studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu;
- 10) tworzenie i likwidacja szkół doktorskich;
- 11) nadzór nad wdrożeniem i doskonaleniem uczelnianego systemu zapewnienia jakości kształcenia;
- 12) prowadzenie gospodarki finansowej Uniwersytetu oraz przedkładanie senatowi i radzie uczelni projektu planu rzeczowo-finansowego Uniwersytetu;
- 13) tworzenie, przekształcanie i likwidowanie wydziałów i innych jednostek organizacyjnych wskazanych w statucie;
- 14) zapewnienie przestrzegania prawa oraz bezpieczeństwa na terenie Uniwersytetu;
- 15) zapewnianie wykonywania przepisów obowiązujących w Uniwersytecie. Wobec powyższego to Rektor, a nie kierowana przez niego jednostka organizacyjna – Uniwersytet Łódzki, opowiada za realizację zadań, kierowanej przez siebie jednostki organizacyjnej, w zakresie udostępniania informacji publicznej. Wobec powyższego należało uznać, że skarga dotyczy bezczynności Rektora Uniwersytetu Łódzkiego, a nie Uniwersytetu Łódzkiego.
Jak stanowi art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne. Zatem, z powyższego wynika, że Rektor jako organ reprezentujący Uniwersytet Łódzki będący państwową osobą prawną, jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania będącej w jego posiadaniu informacji publicznej (por. wyrok NSA z 31 marca 2023 r., III OSK 7514/21, LEX nr 3565522, CBOSA).
należy podkreślić, że w przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może:
- 1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi);
- 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);
- 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej;
- 4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien dokonać powyższych działań w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W myśl zaś art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2023 r., III OSK 7187/21, LEX nr 3505176, CBOSA).
Sąd rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej bada czy zachowanie adresata wniosku stanowi adekwatną do okoliczności kontrolowanego przypadku formę jego załatwienia.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy Sąd stwierdził, iż przedstawionych powyżej, właściwych sposobów rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej niewątpliwie zabrakło. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji "w postaci danych o liczbie podpisanych z pracownikami UŁ rozwiązań umowy o pracę w trybie porozumienia stron, w których to porozumieniach rozwiązujących umowę znalazł się zapis o zwolnieniu pracownika z obowiązku świadczenia pracy z zachowaniem praw do wynagrodzenia od dnia zawarcia porozumienia do dnia rozwiązania umowy. Proszę o dane liczbowe za każdy z lat kalendarzowych od roku 2020 do dnia dzisiejszego, z uwzględnieniem osób, które są w trakcie okresu wypowiedzenia/rozwiązania umowy (dotyczy roku 2026). Dane mają dotyczyć pracowników niebędących nauczycielami akademickimi". W odpowiedzi na powyższy wniosek z 26 marca 2026 r. organ w wiadomości e-mail z dnia 8 kwietnia 2026 r. (a więc z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust 1 u.d.i.p.) poinformował skarżącego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, wyjaśniając jednocześnie, że "żądanie dotyczy specyficznych, indywidualnych klauzul zawieranych w ramach stosunków pracy z pracownikami niebędącymi nauczycielami akademickimi, którzy nie pełnią funkcji publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Ponadto rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron ma charakter prywatnoprawny i stanowi czynność z zakresu prawa pracy, opartą na zasadzie swobody umów oraz regulowaną przepisami Kodeksu pracy. Zawieranie tego rodzaju porozumień należy do sfery prywatnoprawnej, w której uczelnia działa jako pracodawca w relacji pracowniczej, a nie jako podmiot władzy publicznej. W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Akta osobowe pracowników, jak również zawarte w nich indywidualne porozumienia rozwiązujące umowy o pracę, mają charakter dokumentów wewnętrznych. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokumenty wewnętrzne, które nie są kierowane na zewnątrz, nie stanowią informacji publicznej, gdyż nie zawierają komunikatu o sprawach publicznych.
Również sporządzenie zestawienia statystycznego dotyczącego występowania konkretnej, wąskiej klauzuli w tego rodzaju dokumentacji wewnętrznej nie nadaje tej informacji charakteru publicznego.". Następnie w dniu 8 kwietnia 2026 r. skarżący ponowił wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ w dniu 22 kwietnia 2026 r. poinformował skarżącego w wiadomości elektronicznej o podtrzymaniu dotychczasowego stanowiska. Odnosząc się do powyższego należy podkreślić, że wnioskiem z 26 marca 2026 r. skarżący nie domagał się od organu treści umów, ani ich kopii, nie żądał danych osobowych pracowników, oczekiwał jedynie udostępnienia zbiorczych danych liczbowych o sytuacjach, gdy uczelnia publiczna dysponowała swoim majątkiem w określony sposób. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie przy tym jest, że wniosek dotyczył pracowników niepełniących funkcje publiczne, bowiem zapytanie było nakierowane ogólnie na gospodarowanie majątkiem, bez wskazywania danych osobowych pracowników.
Warto w tym miejscu zaznaczyć, że zagwarantowane w art. 61 Konstytucji prawo do informacji publicznej obejmuje prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne jak i działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w tym prawo to obejmuje dostęp do dokumentów. Niewątpliwie informacja o majątku publicznym stanowi informację publiczną. W skład tego majątku wchodzą wynagrodzenia wszystkich pracowników organu. Skoro wynagrodzenia wraz ze wszystkimi składnikami finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, zatem żądana przez skarżącego informacja o liczbie podpisanych z pracownikami UŁ rozwiązań umowy o pracę w trybie porozumienia stron, w których to porozumieniach rozwiązujących umowę znalazł się zapis o zwolnieniu pracownika z obowiązku świadczenia pracy z zachowaniem praw do wynagrodzenia od dnia zawarcia porozumienia do dnia rozwiązania umowy stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Dane te bowiem mieszczą się w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) oraz ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p.). Wynagrodzenia te należą do kategorii spraw o znaczeniu publicznym, skoro wiążą się ze sposobem gospodarowania środkami stanowiącymi majątek publiczny, a zatem żądane informacje mieszczą się w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, iż wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne.
W świetle powyższego, należy jeszcze raz przypomnieć, że według przepisów u.d.i.p. podmiot, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, posiadając taką informację, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, udostępnia informację publiczną. Co jednak w kontrolowanej sprawie nie nastąpiło, bowiem powyższe wymogi zostały naruszone i organ nie zakończył postępowania prawidłową czynnością. Skoro bowiem, żądana informacja stanowi informację publiczną, a organ jest w jej posiadaniu, to winien udzielić takiej informacji. Jeśli natomiast uważa, iż nie może udostępnić informacji, uznając, iż jest to nadużycie prawa do informacji publicznej - to winna zostać wydana decyzja administracyjna w tym względzie.
Reasumując – organ albo powinien udostępnić informację publiczną, albo wydać decyzję odmowną, jeśli uważa, że istnieją przesłanki, aby taką decyzję wydać. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ posiadając informację publiczną zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie tejże informacji nie podejmuje takiej czynności ani nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, co miało miejsce w kontrolowanej sprawie. Taki stan rzeczy uzasadniał uwzględnienie skargi na bezczynność organu i zobowiązanie do załatwienia wniosku strony.
Wobec tego Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w pkt 1 sentencji wyroku zobowiązał Rektora Uniwersytetu Łódzkiego do załatwienia wniosku skarżącego B. F. z dnia 26 marca 2026 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
W związku z powyższym Sąd uznał, że Rektor Uniwersytetu Łódzkiego dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) (pkt 2 sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd oceniając charakter bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził w pkt 2 sentencji wyroku, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać bowiem należy, że ustawodawca nie określił w przepisach p.p.s.a. dokładnych kryteriów pozwalających na zakwalifikowanie danego stanu jako rażącego naruszenia prawa. Z tej też przyczyny sąd orzekający musi ocenić daną sprawę, przy czym ta ocena nie ma sztywnych ram i winna opierać się na analizie wszystkich okoliczności danej sprawy oraz na zasadach doświadczenia życiowego i zawodowego. Uznanie bezczynności za rażące naruszenie prawa jest uzasadnione, gdy jest ona oczywista, uporczywa i niezgodna z zasadami demokratycznego państwa prawa. Może to być również skutkiem unikania podjęcia decyzji przez organ lub lekceważenia praw strony.
Z taką sytuacją mamy do czynienia, gdy przyczyna zwłoki leży po stronie organu. Sąd uznał, że taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. W niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy. Organ w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. odpowiedział na wniosek skarżącego, choć przyznać należy, że w sposób nieprawidłowy. Uznanie, że wniosek skarżącego nie dotyczy informacji publicznej wynikało z błędnego przekonania organu. Nawet jednak niewłaściwa interpretacja przepisów czy ich zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd nie dostrzegł zatem jakichkolwiek przesłanek wskazujących na to, że bezczynność organu była wynikiem złej woli organu lub celowego zaniechania. Wobec tego zdaniem Sądu należy uznać, że stwierdzona przez Sąd bezczynność organu w tej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.
IB