Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 kwietnia 2026 r. R. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Burmistrza Wolborza w sprawie rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie dziesięciu silosów zbożowych w zabudowie zagrodowej na działce nr ewid. [...], [...], obręb [...], gm. W..
W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w dniu 30 maja 2025 r. do Burmistrza Wolborza wpłynął jego wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla opisanej powyżej inwestycji. Organ pozostawił jednak wniosek bez rozpoznania z powodu niezałączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia.
Skarżący złożył ponaglenie, wskazując na brak podstawy do takiego żądania i zarzucając organowi I instancji nierozpoznanie sprawy w terminie ustawowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim postanowieniem z dnia 17 września 2025 r. uwzględniło ponaglenie, wyznaczając Burmistrzowi Wolborza termin na załatwienie sprawy do 15 grudnia 2025 r.
Organ I instancji nie rozpatrzył jednak sprawy w zakreślonym terminie. Burmistrz Wolborza, pismem z 13 października 2025 r. po raz kolejny wezwał skarżącego do złożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś skarżący po raz kolejny wyjaśnił brak podstaw do takiego żądania i tej decyzji nie złożył. W dniu 21 listopada 2025 r. organ zawiadomił skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
Skarżący kolejny raz złożył ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim, które jednak pismem z dnia 30 grudnia 2025 r. stwierdziło brak podstaw do rozpatrzenia kolejnego ponaglenia w tej sprawie i wskazało, że w sprawie konieczne jest skierowanie skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego.
W skardze na bezczynność organu datowanej na dzień 10 kwietnia 2026 r., złożonej do tut. Sądu skarżący podnosi, że Burmistrz Wolborza nie załatwił sprawy w terminie ustawowym bezpodstawnie pozostawiając wniosek bez rozpoznania, dopuszczając się tym samym bezczynności. W ocenie skarżącego żądanie złożenia decyzji o warunkach środowiskowych pozbawione jest podstawy prawnej. Skarżący w całości podtrzymał stanowisko zaprezentowane w pismach złożonych w odpowiedzi na wezwania do uzupełnienia braków, znajdujące się w aktach sprawy, w których przedstawił szczegółową argumentację w tym zakresie.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Wolborza wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. Ponadto o stwierdzenie, że organ nie pozostawał w bezczynności, albowiem wniosek skarżącego nie wywołał skutków prawnych z uwagi na nieusunięcie braków formalnych oraz niespełnienie wymogów wynikających z przepisów odrębnych oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 6 czerwca 2025 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnia braków formalnych wniosku, czego inwestor dokonał w dniu 26 czerwca 2025 r. oraz w dniu 8 lipca 2025 r. Uzupełnione parametry planowanej inwestycji pozwoliły Burmistrzowi Wolborza na dokonanie analizy wniosku, która doprowadziła do stwierdzenia, że planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ podkreślił, iż teren objęty ww. wnioskiem znajduje się na Obszarze Chronionym Krajobrazu Doliny Rzeki [...] utworzonym w 2007 r. Wnioskowana powierzchnia podlegająca przekształceniu wynosi od 8.000 m2 do 12.000 m2.
Z uwagi na powyższe Burmistrz Wolborza w dniu 21 lipca 2025 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez dostarczenie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W piśmie z dnia 11 sierpnia 2025 r. (data wpływu do organu) wnioskodawca wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. ponieważ planuje realizować przedsięwzięcia służące działalności rolniczej. Wnioskodawca wskazał, że organ omyłkowo zakwalifikował planowaną inwestycję do zabudowy przemysłowej zamiast do rolniczej. Po ponownej analizie wniosku Burmistrz Wolborza stwierdził, że złożone wyjaśnienia są niewystarczające, dlatego w dniu 21 sierpnia 2025 r. zawiadomił wnioskodawcę o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Inwestor w dniu 29 sierpnia 2025 r. złożył ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim, które uznało ponaglenie za zasadne.
Po ponownym przeanalizowaniu sprawy organ w dniu 13 października 2025 r. ponownie wezwał wnioskodawcę do przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Planowana inwestycja realizowana będzie w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Rzeki [...], zatem zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W dniu 3 listopada 2025 r. R. Z., złożył pismo, w którym informuje, iż ww. przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednakże, zdaniem Organu, ww. przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U z 2019 r. poz. 1839 ze zm., dalej również jako: "rozporządzenie Rady Ministrów").
Natomiast przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U z 2026 r. poz. 538, dalej również jako: "u.p.z.p.") wymagają uzyskania decyzji środowiskowej przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że brak decyzji środowiskowej w sytuacji, gdy jest ona wymagana, uniemożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Tylko bowiem prawidłowy formalnie wniosek może spowodować wszczęcie postępowania w sprawie administracyjnej w konsekwencji wykreować obowiązek właściwego organu administracji publicznej załatwienia sprawy. W konsekwencji organ nie miał obowiązku merytorycznego rozpoznania sprawy ani wydania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy wniosek nie był kompletny.
Ponadto organ podkreślił, iż wnioskodawca, jego rodzina (t.j M. Z., J. Z., A. Z.), jak również Spółka A Sp. z o.o. (której udziałowcami są A. Z. i R. Z.) w 2025 r. złożyli do organu 15 wniosków o ustalenie warunków zabudowy na różne przedsięwzięcia, z czego 8 dotyczy inwestycji zlokalizowanych na działkach nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie ewid.: [...] [...], zlokalizowanych w obrębie jednego podwórza ogrodzonego wysokim płotem. W ocenie organu inwestycje te są powiązane technologicznie. Dlatego też organ miał prawo do pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.) – dalej w skrócie "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).
W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
W postępowaniu ze skarg na bezczynność organu administracji przedmiotem kontroli sądu administracyjnego nie jest określony akt lub czynność organu, lecz brak ich podjęcia w określonej formie oraz terminie. Pojęcie bezczynności definiuje natomiast art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691) – dalej w skrócie "k.p.a.". Z jego treści wynika, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Przepisem szczególnym, zakreślającym ramy czasowe rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest z kolei art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 538) – dalej w skrócie: "u.p.z.p." – zgodnie z którym termin do wydania decyzji w powyższym przedmiocie wynosi 90 dni.
Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Z kolei jak stanowi przepis art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: pkt 1 - do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; pkt 2 - do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.
Jak wynika z akt sprawy skarżący przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu wykorzystał tryb ponagleniowy. Skarżący złożył ponaglenie, które zostało rozpoznane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim w dniu 17 września 2025 r. a następnie złożył ponaglenie w dniu 15 grudnia 2025 r.
Podstawą skargi na bezczynność skarżący uczynił pozostawienie bez rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy z powodu niezłożenia przez skarżącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, która to decyzja w ocenie organu jest w badanej sprawie wymagana.
Należy zatem podkreślić, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również w przypadkach, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, mylnie sądząc, iż zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia wydaniem decyzji administracyjnej (zob. wyrok NSA z 1 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 1747/22; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stosownie do art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Z kolei przepis art. 52 ust. 2a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dołącza się decyzje, których obowiązek dołączenia wynika z odrębnych przepisów, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112, 1881 i 1940 oraz z 2025 r. poz. 1535) – dalej: "u.i.o.ś.".
W realiach kontrolowanej sprawy istotą sporu jest stanowisko organu administracji, zgodnie z którym brak przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia jest brakiem formalnym podania o ustalenie warunków zabudowy, który to brak uzasadnia pozostawienie podania bez rozpoznania w przypadku jego nieuzupełnienia w wymaganym terminie.
Wypada zatem wyjaśnić, że w doktrynie i orzecznictwie, na tle art. 64 § 2 k.p.a., wskazuje się na rozróżnienie wymagań formalnych oraz przesłanek materialnych. Braki formalne dają, w razie ich nieusunięcia, podstawy do pozostawienia podania bez rozpoznania, braki materialnoprawne - do odmowy przyznania uprawnienia. NSA w wyroku z 5 czerwca 2025 r., II OSK 111/25 jednoznacznie przesądził, że w świetle art. 52 ust. 2a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., a także na tle innych przyjętych w ustawie rozwiązań normatywnych (art. 53 ust. 5ba w zw. z art. 64 ust. 1b u.p.z.p.) ustawodawca traktuje wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed ustaleniem warunków zabudowy, jako wymaganie o charakterze materialnym, a nie formalnym wniosku. W wyroku z 29 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 2136/18, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że należy odróżnić braki formalne od braków materialnych, a więc braku spełnienia materialnoprawnych przesłanek, które nakładają odpowiednie normy prawa materialnego, ponieważ w przypadku ich wystąpienia nie ma zastosowania przepis art. 64 § 2 k.p.a. Dlatego też obowiązek dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia łączy się zawsze z przeprowadzeniem odrębnego postępowania administracyjnego wymagającego powołania szeregu odpowiednich przepisów materialnego prawa ochrony środowiska, a w szczególności z ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz. 1405).
Brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może być zakwalifikowany jako brak formalny, gdy strona dysponuje taką decyzją, a jedynie jej nie dołączyła do podania o wszczęcie postępowania. W razie, gdy dopiero w odrębnym postępowaniu strona dopiero może uzyskać wymaganą decyzję, wówczas nie można klasyfikować niezłożenia decyzji jako braku formalnego, usuwanego w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a organ obowiązany jest merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, wydając decyzję (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 19, 2024). Prezentowane wyżej stanowisko znajduje również oparcie w przepisie art. 86 pkt 2 u.i.o.ś., zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1, w tym decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że badanie zgodności decyzji o warunkach zabudowy z wymogami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest podstawowym obowiązkiem organów administracji, wydających decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Obowiązek ten obejmuje ustalenie czy istnieje zgodność pomiędzy parametrami i lokalizacją inwestycji, wskazywaną w postępowaniu zakończonym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, a lokalizacją i parametrami przyjętymi w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy.
Jak wynika z akt kontrolowanej sprawy, organ w dniu 13 października 2025 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Treść wezwania wskazuje, że organ przeprowadził czynności wyjaśniające, w wyniku których ustalił, że planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W tym celu organ ustalił łączną powierzchnię projektowanych obiektów oraz obiektów będących w trakcie realizacji lub realizowanych na działkach o nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Dokonał również oceny kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia biorąc pod uwagę funkcję silosów zbożowych, powierzchnię zabudowy oraz powierzchnię podlegającą przekształceniu. Przeprowadzone czynności doprowadziły organ do konkluzji, iż inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 44 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). W konsekwencji, zdaniem organu, wymagane jest uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Trzeba podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ocena prawidłowości powyższego stanowiska organu. Rolą sądu administracyjnego w postępowaniu w przedmiocie bezczynności organu nie jest bowiem dokonywanie oceny czy wnioskodawca powinien się legitymować decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach czy też decyzja taka nie jest wymagana. Natomiast w ocenie Sądu organ pozostaje w bezczynności, bowiem brak takiej decyzji w realiach kontrolowanej sprawy nie może być oceniony jako niespełnienie warunków formalnych wniosku. Niewątpliwie organ administracji dokonał bowiem merytorycznej analizy sprawy i uznał, że inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Nie można zatem przyjąć, że mamy tu do czynienia z oczywistym brakiem czysto formalnym. Wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymogiem materialnym wniosku, do oceny którego jest potrzebna analiza planowanego przedsięwzięcia przez pryzmat znajdujących zastosowanie norm prawa materialnego. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy obowiązany jest uzależnić wydanie zgody na realizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Z kolei ustalenie powyższych okoliczności wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy organ winien wyjaśnić kwestię zagadnień umożliwiających weryfikację potrzeby przedłożenia decyzji środowiskowej, przy czym postępowanie takie powinno być przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z k.p.a. Organy obowiązane są zatem zgromadzić wyczerpujący materiał dowodowy, a następnie go przeanalizować z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej i wyjaśnić motywy, dla których uznały, że tego rodzaju decyzja jest wymagana dla badanego przedsięwzięcia. Strona winna natomiast mieć możliwość dokonania kontroli tego stanowiska w administracyjnym trybie odwoławczym, z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 k.p.a., a także kontroli sądowoadministracyjnej. Zaistniały w sprawie stan faktyczny nie pozwala przyjąć, że nieuzyskanie przez skarżącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia stanowi brak formalny wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Z treści samego wniosku inwestora nie wynika bowiem w sposób oczywisty, aby dla planowanego zamierzenia konieczne było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia.
Skoro w niniejszej sprawie nie było podstaw do zastosowania przepisu art. 64 § 2 k.p.a., Burmistrz Wolborza winien merytorycznie rozpoznać sprawę. Stwierdzenie powyższego prowadzi do konkluzji, że słusznie strona skarżąca zarzuca organowi pozostawanie w bezczynności.
Mając powyższe na uwadze Sąd w punkcie 1 sentencji wyroku zobowiązał Burmistrza Wolborza do załatwienia wniosku skarżącego R. Z. z dnia 8 kwietnia 2025 r. w terminie 30 dni od dnia zwrotu organowi akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku.
W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd stwierdził, że organ administracji dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. Dla stwierdzenia bezczynności mającej charakter rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo tylko naruszenie prawa poprzez przekroczenie ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe, obiektywne naruszenie prawa (niedochowanie terminu). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. jest stan, w którym bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, bez wątpliwości i wahań można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2014 r., I OSK 2563/13; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r., II OSK 652/15).
Wspomniane przekroczenie musi być znaczne, niezaprzeczalne, a nadto oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia, czy wręcz nacechowane ewidentnym niedbalstwem organu. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie można mówić o takiej sytuacji, bowiem bezczynność organu była spowodowana wyłącznie błędnym przekonaniem o możliwości zastosowania w sprawie art. 64 § 2 k.p.a.
O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.
Przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność organu.
a.bł.