Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 9 lipca 2026 r., sygn. akt II SAB/Łd 153/26

Uzasadnienie

Wnioskiem z 10 marca 2026 r., który wpłynął do organu 17 marca 2026 r., A. J. zwróciła się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pabianicach (dalej w skrócie "PPIS" lub "organ") o udostępnienie informacji publicznej:

1. 1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu?
2. 2. Na jakiej ustawowej podstawie prawnej tworzona jest lista osób uchylających się od obowiązkowych szczepień ochronnych?
3. 3. Jakie są statystyki szczepień wykonanych u osób narodowości ukraińskiej za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?
4. 4. Kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?
5. 5. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?
6. 6. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat?
7. 7. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne?
8. 8. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?
9. 9. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym?
10. 10. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia?
11. 11. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności.
12. 12. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?

Pismem z 27 marca 2026 r., doręczonym skarżącej 8 kwietnia 2026 r., organ udzielił odpowiedzi na wniosek. W pierwszej kolejności poinformował, że nie stanowią informacji publicznej kwestie powikłań poszczepiennych nieodnotowanych, ocen dotyczących zgodności prawa krajowego z prawem międzynarodowym, czy też racjonalności i celowości regulacji prawnych stanowiących podstawę działania organu. PPIS dodał, że urzędy administracji publicznej zostały powołane do realizacji zadań z zakresu administracji publicznej wskazanych w przepisach prawach i nie jest zadaniem PPIS wyszukiwanie, zestawianie lub opracowywania odpowiedzi na dowolne, arbitralnie formułowane kwestie, niezależnie czy odpowiedź ta może być udzielona na podstawie informacji lub danych zawartych w ogólnie dostępnych publikacjach naukowych lub dokumentach rejestracyjnych produktów leczniczych, czy też wymagałaby przeprowadzenia dedykowanych, odrębnych badań.

Ponadto stwierdził, że u.d.i.p. nie wyposażyła organu administracji publicznej w kompetencje do przekazywania wniosku o udostępnienie informacji publicznej do załatwienia według właściwości ani do wskazywania organu właściwego, który udostępni informacje zgodnie z wnioskiem.

PPIS w kwestii pkt 1 wniosku wskazał, że nie jest w posiadaniu żądanych informacji ani wyników badań. W trybie dostępu do informacji publicznej podlegają udostępnieniu dokumenty wytworzone lub posiadane przez organ. Organ nie wytwarzał dokumentów w zakresie objętym przedmiotowym pytaniem, w związku z czym nie może ich udostępnić. Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Pabianicach nie ma również charakteru jednostki badawczej i nie prowadzi badań klinicznych.

W zakresie pkt 2 wniosku organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 17 ust. 9b ustawy dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2025 r. poz. 1675), powoływanej dalej jako: "u.z.z.z." lekarz sprawujący profilaktyczną opiekę zdrowotną nad osobą małoletnią przekazuje do właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego imienny wykaz, zwany "raportem o przypadkach niewykonania obowiązkowych szczepień ochronnych".

Organ odnosząc się do pkt 3, 9, 10, 12 wniosku wyjaśnił, że pytania te dotyczą udzielenia informacji o ustaleniach, których dokonywanie nie leży w kompetencji PPIS, w związku z tym, pytania te nie mogą być przedmiotem odpowiedzi w trybie u.d.i.p.

W kwestii pkt 4, 6 wniosku PPIS wyjaśnił, że informacje objęte tymi pytaniami nie posiadają cech informacji publicznej. Pytania te dotyczą udzielenia informacji o ustaleniach, których dokonywanie nie leży w kompetencji PPIS, zatem adresat nie jest w ich posiadaniu. Ponadto w zakres przedmiotowy informacji publicznej nie wchodzą kwestie ocenne czy postulatywne.

Ustosunkowując się do pkt 5 wniosku organ wskazał, że na terenie powiatu pabianickiego w latach 2020-2025 nie nałożono grzywny na lekarza, który nie wywiązał się z obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego, gdyż nie stwierdzono naruszenia przez lekarzy przedmiotowego obowiązku.

Odnosząc się do pkt 7 wniosku PPIS stwierdził, że na terenie powiatu p. w latach 2020-2025 odnotowano tylko jeden ciężki niepożądany odczyn poszczepienny.

W zakresie pkt 8 wniosku organ poinformował, że nie jest w posiadaniu żądanej informacji.

W kwestii pkt 11 wniosku wskazał, że pytanie to dotyczy udzielenia informacji o ustaleniach, których dokonywanie nie leży w kompetencji PPIS, zatem adresat nie jest w ich posiadaniu. Ponadto zgodnie z u.z.z.z. wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym.

Pismem z 21 kwietnia 2026 r., nadanym 22 kwietnia 2026 r., A. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pabianicach w sprawie udostępnienia informacji publicznej, o którą wnosiła.

Zdaniem skarżącej organ naruszył przepisy art. 13 ust. 1, ust. 2 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W związku z powyższym autor skargi wniósł o: zobowiązanie PPIS do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt (pkt 1), orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa - na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w zw. z art 149 p.p.s.a. (pkt 2), wymierzenie organowi grzywny - na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (pkt 3).

W motywach skargi wskazano, że w odpowiedzi na wezwanie do wykonania obowiązku szczepień ochronnych skarżąca złożyła 11 marca 2026 r. wniosek o udostępnienie informacji dotyczących zarejestrowanych powikłań poszczepiennych, ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych, przypadków śmiertelnych. Do dnia wniesienia skargi nie otrzymała pełnej odpowiedzi, organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 u.d.i.p., czym naruszył 14-dniowy termin z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie skarżącej za uzasadnione należy uznać zobowiązanie sanepidu do ukarania odpowiedzialnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, gdyż wnioskowane informacje są niezbędne, aby móc świadomie podjąć decyzję dotyczącą szczepienia dziecka.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pabianicach wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyjaśnił, że wnioskiem z 10 marca 2026 r., który wpłynął do organu 17 marca 2026 r., skarżąca zwróciła się do PPIS o udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku. Pismem z 27 marca 2026 r. organ udzielił odpowiedzi w żądanym zakresie dokonując szczegółowej analizy wniosku i przesłał ją na adres wnioskodawczyni, którą skarżąca odebrała 8 kwietnia 2026 r.

Odnosząc się do treści skargi wskazał, że brak było podstaw prawnych do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Działalność PPIS nie tylko nie miała celu bezczynności, a tym bardziej nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa przy rozpoznaniu wniosku o dostępie do informacji publicznej. Odpowiedź na wniosek została udzielona przed upływem 14-dniowego terminu zakreślonego przepisem art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszym rzędzie wyjaśnić trzeba, że Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, ponieważ przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pabianicach.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa bądź też uchyla się od wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, opinii zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczającej.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: pkt 1 - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt 2 - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; pkt 3 - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto, według art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W rozpatrywanej sprawie zasadniczą osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pabianicach pozostaje bezczynny w sprawie wniosku strony skarżącej z 10 marca 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej, który wpłynął do organu 17 marca 2026 r.

Odnosząc się do powyższych kwestii spornych podnieść należy, że zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).

Szczegółowe zagadnienia dotyczące dostępu do informacji publicznej zostały unormowane przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p."). Według art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

Podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1); udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2) - czyli na wniosek; w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych; przez zainstalowane w miejscach ogólnie dostępnych, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją; wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2001 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4).

Według art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.

2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie, organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), wydając decyzję administracyjną.

Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, wówczas organ powinien poinformować o tym autora wniosku zwykłym pismem, jeśli zaś tego nie czyni pozostaje bezczynny.

Sąd dokonując oceny skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej bada wyłącznie to, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie o udostępnienie informacji publicznej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. oraz czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i na tym tle ocenia sposób rozpoznania wniosku.

W rozpatrywanej sprawie adresatem wniosku jest Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pabianicach - organ rządowej administracji zespolonej w województwie, który niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.

Przechodząc następnie do oceny, czy wniosek strony skarżącej dotyczy informacji publicznej wyjaśnić należy, że w judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (vide: wyrok z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14). W jedynym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zaś, że w u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych.

Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (vide: wyrok z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14). Podkreśla się przy tym, że aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi odnosić się do sfery faktów (czyli do istniejącego już stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ władzy publicznej), a nie do sfery przypuszczeń, bądź informacji, których organ nie wytworzył, nie jest w ich posiadaniu lub zdarzeń przyszłych (vide: wyrok NSA z 24 marca 2022 r. sygn. akt III OSK 1187/21).

Stwierdzić wobec powyższego należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy Sąd w pełni podziela, zgodnie podkreśla się, że nie stanowią informacji publicznej zagadnienia z zakresu wiedzy medycznej, farmakologii, jakości i skuteczności leków i szczepień, ochrony zdrowia, metod postępowania leczniczego, kwestie nieodnotowanych powikłań poszczepiennych, ocen dotyczących zgodności prawa krajowego z prawem międzynarodowym, czy też racjonalności i celowości regulacji prawnych stanowiących podstawę działania organu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1845/18, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Szczecinie z 16 listopada 2022 r. II SAB/Sz 211/22, Lublinie z 16 marca 2023 r. II SAB/Lu 10/23 i z 28 grudnia 2022 r. II SAB/Lu 139/22, Białymstoku z 20 stycznia 2023 r. II SAB/Bk 127/22, Warszawie z 10 sierpnia 2023 r. VIII SAB/Wa 34/23, Łodzi z 27 lipca 2023 r. II SAB/Łd 51/23 i z 15 marca 2023 r. II SAB/Łd 1/23, Gdańsku z 2 marca 2023 r. III SAB/Gd 9/23 i z 2 lutego 2023 r. III SAB/Gd 182/22 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W kontrolowanej sprawie bezspornym pozostaje, że w prawem przewidzianym terminie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Pabianicach pismem z 27 marca 2026 r. udzielił stronie skarżącej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, odnosząc się do wszystkich 12 pytań. Organ wyraźnie wskazał, które z wnioskowanych informacji nie mają waloru informacji publicznych, których z wnioskowanych informacji nie posiada i udostępnił informacje publiczne będące w jego posiadaniu. Wobec braku określenia przez wnioskodawczynię formy w jakiej żąda ona udzielenia informacji publicznej, w/w pismo zostało przesłane stronie skarżącej na adres wskazany we wniosku, za pośrednictwem operatora wyznaczonego Poczty Polskiej S.A. i doręczone 8 kwietnia 2026 r., czego strona nie kwestionuje.

Strona skarżąca kwestionuje natomiast zakres udzielonych jej informacji, które są według niej niewystarczające do uznania, że organ zadośćuczynił ciążącemu na nim obowiązkowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Twierdzenie strony skarżącej jakoby stanowisko organu było niepełne należy potraktować wyłącznie jako jej subiektywną ocenę. Jeśli strona oczekiwała udzielenia bardziej szczegółowej odpowiedzi ze strony organu winna dostatecznie dokładnie sprecyzować pytania. W tej konkretnej sprawie odpowiedź udzielona przez organ jest adekwatna do treści sformułowanych pytań. Przy czym, co należy podkreślić, wywodząc powyższy zarzut strona skarżąca nie wyjaśnia i bliżej nie precyzuje w jakim zakresie udzielone stronie odpowiedzi na zadane przez nią pytania, zawarte we wniosku z dnia 10 marca 2026 r., uznaje za niepełne, czy też niewystarczające. Brak argumentacji w tym zakresie uniemożliwia dokonanie jakiejkolwiek oceny zasadności stawianych zarzutów przez Sąd, jak i możliwości odniesienia się do nich przez organ, który zdaniem skarżącej pozostaje w bezczynności.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, iż wbrew stanowisku strony skarżącej, przywołane wyżej okoliczności znajdujące pełne potwierdzenie w przedłożonej do akt sprawy dokumentacji, pozwalają na uznanie, że brak jest podstaw do stawiania Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Pabianicach zarzutu bezczynności, co czynni wniesioną skargę i zawarte w niej wnioski bezzasadnymi.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku.

Sąd odnosząc się do wniosku organu o zasądzenie od strony skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania stwierdził, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują prawnej możliwości zasądzenia organowi w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym kosztów postępowania od strony skarżącej.

dj