Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 lutego 2026 r. A. W. i W. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Starosty Łódzkiego Wschodniego w sprawie dokonania zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu.
Z analizy akt administracyjnych wynika, że w dniu 13 lipca 2023 r. Starosta Łódzki Wschodni poinformował o wyłonieniu wykonawcy uproszczonego planu urządzenia lasu na okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2033 r., sporządzanego dla obrębu [...], gmina A., zaś w dniu 24 października 2023 r. zawiadomił o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu tegoż planu. Wnioskiem z dnia 22 listopada 2023 r. A. W. oraz W. W., właściciele działki nr [...], obręb [...], gmina A., zwrócili się do organu o nieujmowanie należącej do nich działki w uproszczonym planie urządzenia lasu. Decyzją z dnia 18 stycznia 2024 r. Starosta Łódzki Wschodni nie uznał wniosku A. W. i W. W., lecz decyzja ta została uchylona w całości decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2024 r. a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Następnie decyzją z dnia 14 czerwca 2024 r. Starosta Łódzki Wschodni ponownie nie uznał ww. wniosku strony, dotyczącego nieujmowania ww. działki w uproszczonym planie urządzenia lasu, sporządzonym na okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2033 r. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2024 r., jednakże wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 lutego 2025 r., II SA/Łd 804/24 została uchylona, podobnie jak i decyzje organu I instancji. Akta administracyjne wpłynęły do organu I instancji wraz z odpisem prawomocnego wyroku w dniu 12 maja 2025 r.
A. W. oraz W. W. w dniu 4 września 2025 r. złożyli ponaglenie, wzywając do niezwłocznego załatwienia sprawy administracyjnej, dotyczącej wniosku w sprawie nieujmowania działki nr [...] w uproszczonym planie urządzenia lasu.
Decyzją z dnia 6 października 2025 r. znak: OŚRiL.6162.7.2023.MP Starosta Łódzki Wschodni uznał wniosek strony w części dotyczącej nieujmowania przedmiotowej działki w uproszczonym planie urządzenia lasu sporządzonym na okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2033 r., a jednocześnie nie uznał wniosku w kwestii dotyczącej tego, że część gruntu znajdującego się na ww. działce nie jest lasem w rozumieniu ustawy o lasach. Natomiast decyzją z dnia 6 października 2025 r. znak: OŚRiL.6164.13.2025.MP Starosta Łódzki Wschodni określił zadania z zakresu gospodarki leśnej na okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2033 r. dla lasu rozdrobnionego położonego na przedmiotowej działce i nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Odwołanie od części decyzji z dnia 6 października 2025 r. znak: OŚRiL.6162.7.2023.MP wnieśli A. W. i W. W..
W dniu 27 października 2025 r. skarżący wnieśli ponaglenie w związku z nieprzekazaniem przez organ pierwszej instancji odwołania wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi. Postanowieniem z dnia 20 listopada 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi odmówiło wskazania, że Starosta Łódzki Wschodni dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w zakresie przesłania akt organowi odwoławczemu.
Decyzją z dnia 19 grudnia 2025 r. nr SKO.4174.14-15.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi uchyliło ww. decyzję Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 6 października 2025 r. znak: OŚRiL.6162.7.2023.MP w części dotyczącej nieuznania wniosku A. W. i W. W. w sprawie uproszczonego planu urządzenia lasu sporządzonego na okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2033 r., w zakresie przyjęcia, że część gruntu wchodzącego w skład działki nr [...] nie jest lasem w rozumieniu ustawy o lasach i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji. Ponadto Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja zachowuje moc w pozostałej części, dotyczącej uznania tego wniosku w zakresie nieujmowania przedmiotowej działki w uproszczonym planie urządzenia lasu.
Ponadto decyzją z dnia 29 grudnia 2025 r. nr SKO.41474.18-19.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 6 października 2025 r. znak: OŚRiL.6164.13.2025.MP w części dotyczącej określenia zasad gospodarki leśnej dla lasu znajdującego się na przedmiotowej działce oraz uchyliło rygor natychmiastowej wykonalności nadany tej decyzji przez organ I instancji.
W dniu 29 grudnia 2025 r. A. W. i W. W. wystąpili do organu I instancji z żądaniem niezwłocznej zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu dla obrębu [...], gm. A. sporządzonego na okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2033 r. przez wykreślenie z jego treści zapisów dotyczących przedmiotowej działki, w związku z decyzją Starost Łódzkiego Wschodniego z dnia 6 października 2025 r. znak: OŚRiL.6162.7.2023.MP oraz w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 lutego 2025 r., II SA/Łd 804/24. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że pomimo upływu ponad 10 miesięcy od wydania ww. wyroku oraz ponad 11. tygodni od decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 6 października 2025 r., organ ten nie dokonał stosownym aneksem odpowiednich zmian w uproszczonym planie urządzenia lasu, przez co plan ten w zakresie działki skarżących jest niezgodny ze stanem faktycznym i prawnym. Skarżący podkreślili, że przedmiotowa sprawa nie wymaga, w jej aktualnym stanie, przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zatem żądanie niezwłocznego dokonania zmian jest uzasadnione.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi postanowieniem z dnia 9 stycznia 2026 r., po rozpatrzeniu ponaglenia wnioskodawców z dnia 29 grudnia 2025 r., odmówiło wskazania, czy Starosta Łódzki Wschodni dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż sprawa dotycząca zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu, nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 k.p.a., a w szczególności sprawą indywidualną należącą do właściwości organu administracji publicznej, rozstrzygną w drodze decyzji administracyjnej albo załatwianą milcząco.
Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2026 r. Starosta Łódzki Wschodni na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2025.1691), dalej jako: "k.p.a." – zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zmiany zarządzenia nr 134/2024 Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 3 grudnia 2024 r. o zatwierdzeniu uproszczonego planu urządzenia lasu dla obrębu [...], przez wyłączenie z planu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącej własność A. W. i W. W. do czasu uprawomocnienia się decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 29 grudnia 2025 r. nr SKO.4174.18-19.2025. Skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie, a postanowieniem z dnia 13 marca 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. W. i W. W. wnieśli o stwierdzenie bezczynności Starosty Łódzkiego Wschodniego, zobowiązanie organu do dokonania zmiany uproszczonego planu urządzania lasu w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi akt sprawy z prawomocnym wyrokiem, stwierdzenie że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według nom przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący podkreślili, iż Starosta Łódzki Wschodni wydał w dniu 6 października 2025 r. decyzję znak OSRiL.6162.7.2023.MP, w której w całości uwzględnił wniosek skarżących, orzekając o nieujmowaniu działki nr [...] w uproszczonym planie urządzania lasu, natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia 19 grudnia 2025 r. znak SKO.4174.14-15.2025, orzekło, że decyzja ta zachowuje moc w części uwzględnienia wniosku. Decyzja z dnia 6 października 2025 r. ma zatem charakter ostateczny w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. oraz nie została zaskarżona do sądu administracyjnego, co oznacza, że wiąże organ, który ją wydał, i podlega wykonaniu do czasu jej uchylenia w trybach nadzwyczajnych.
Skarżący zauważyli, że organ nie dysponuje kompetencją do wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Organ w uzasadnieniu własnego postanowienia z dnia 12 stycznia 2026 r. sam przyznał, że: konsekwencją tej decyzji jest konieczność zmiany zarządzenia Starosty Łódzkiego Wschodniego w sprawie zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu dla obrębu [...]. Powyższe jednoznacznie potwierdza, że obowiązek dokonania powyższej zmiany istnieje, jest bezsporny i wynika bezpośrednio z ostatecznej decyzji administracyjnej. Pomimo tego organ nie sporządził aneksu do uproszczonego planu urządzenia lasu, nie dokonał zmiany planu, nie podjął żadnych materialno-technicznych czynności wykonawczych, utrzymuje stan jawnie sprzeczny z prawem.
Skarżący wskazali również, że bezczynność organu nie ma charakteru wyłącznie formalnego. Utrzymywanie działki skarżących w uproszczonym planie urządzenia lasu, wbrew ostatecznej decyzji administracyjnej, powoduje realne i wymierne skutki: ogranicza możliwość racjonalnego korzystania z nieruchomości, jej zagospodarowania, obrotu nią oraz uzyskiwania finansowania, a także naraża skarżących na problemy i sankcje w związku z treścią planu, niezgodną ze stanem faktycznym. Skutki te mają charakter ciągły i narastający. Skarżący przyznali, że 29 grudnia 2025 r. wnieśli ponaglenie oraz wezwali organ do wykonania ostatecznej decyzji. Zamiast wykonać decyzję, organ podjął czynności pozorne, mające na celu wstrzymanie biegu sprawy, powołując się na hipotetyczne przyszłe rozstrzygnięcia sądowe w innych postępowaniach, co stanowi instrumentalne obejście art. 37 k.p.a. i służy wyłącznie przedłużaniu stanu bezprawia.
Skarżący zauważyli, że organ administracji publicznej nie posiada kompetencji do wstrzymywania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej, poza przypadkami wyraźnie wskazanymi w ustawie. Starosta nie wykazał istnienia żadnej rzeczywistej, ustawowej przeszkody uniemożliwiającej wykonanie decyzji, co jednoznacznie świadczy o pozornym charakterze podejmowanych działań.
Ponadto, w ocenie skarżących, bezczynność Starosty ma charakter rażącego naruszenia prawa, ponieważ organ wyższej instancji już w dniu 19 września 2025 r. stwierdził bezczynność organu. Wprawdzie organ formalnie wykonał wyrok sądu administracyjnego, jednakże nie doprowadził do realnej zmiany ww. planu i nie wykonał własnej ostatecznej decyzji. Organ również podejmował czynności zmierzające wyłącznie do przedłużania postępowania i nie przekazał w terminie odwołania od części decyzji z dnia 9 października 2025 r., co potwierdza utrwalony schemat naruszania podstawowych obowiązków procesowych przez organ. Według skarżących stan bezprawia trwa wiele miesięcy. Organ miał pełną świadomość istnienia ostatecznej decyzji oraz obowiązku jej wykonania, co sam przyznał w uzasadnieniu postanowienia z dnia 12 stycznia 2026 r., mimo to świadomie zaniechał jej wykonania. Działanie to nie może zostać ocenione jako zwykła opieszałość, lecz jako umyślne ignorowanie obowiązków wynikających z prawa, co wypełnia przesłanki rażącego naruszenia prawa.
Organ dopuścił się wielokrotnego naruszenia obowiązku prawidłowego i sprawnego prowadzenia postępowania w tej samej sprawie, czego wyrazem było zarówno zobowiązanie go przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy, jak i późniejsze postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi stwierdzające jego bezczynność. Aktualna bezczynność ma zatem charakter powtarzalny i uporczywy, co przesądza o jej kwalifikowanym, rażącym charakterze. Postępowanie w sprawie nieujmowania działki w uproszczonym planie urządzania lasu trwa już ponad dwa lata, pomimo że organ dysponował pełnym materiałem dowodowym i wydał ostateczną decyzję, której wykonanie wymaga wyłącznie czynności materialno-technicznej. Tolerowanie sytuacji, w której organ ignoruje zarówno prawomocny wyrok sądu administracyjnego, jak i własną ostateczną decyzję, prowadziłoby do faktycznego pozbawienia sądowej kontroli administracji publicznej realnego znaczenia i podważałoby zaufanie obywateli do państwa prawa.
Ponadto, zdaniem skarżących, w niniejszej sprawie zachodzą wszystkie przesłanki do wymierzenia grzywny. Bezczynność jest bowiem długotrwała i uporczywa, organ ignoruje wyrok sądu i własną decyzję, wcześniejsze środki dyscyplinujące okazały się nieskuteczne, a dalsze tolerowanie takiego stanu prowadziłoby do utrwalenia bezprawia. Dotychczasowe środki prawne okazały się całkowicie nieskuteczne, co dowodzi, że jedynie sankcja finansowa może realnie zdyscyplinować organ i skłonić go do respektowania porządku prawnego.
W odpowiedzi na skargę Starosta Łódzki Wschodni wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 lutego 2025 r., II SA/Łd 804/24 sporządził inwentaryzację stanu lasu i na jej podstawie w dniu 6 października 2025 r. została wydana decyzja znak: OŚRiL.6164.13.2025.MP, określająca zadania z zakresu gospodarki leśnej dla lasu rozdrobnionego, wydana w trybie art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U.2025.567 ze zm.), dalej jako: "u.o.l.". Decyzją z dnia 29 grudnia 2025 r. nr SKO.4174.18-19.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy ww. decyzję Starosty Łódzkiego Wschodniego. W chwili gdy ww. decyzja Kolegium stanie się prawomocna, z uproszczonego planu urządzenia lasu sporządzonego dla obrębu [...] zostanie wyłączony obszar objęty tą decyzją, co będzie stanowić wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 804/24.
Organ wskazał dalej, że nie przewiduje wystąpienia takiej sytuacji, w której w stosunku do lasu rozdrobnionego znajdującego się na działce nr [...] nie będą określone żadne zasady gospodarki leśnej i z tego względu zmiana uproszczonego planu urządzenia lasu nastąpi dopiero wówczas, gdy w stosunku do lasu rozdrobnionego będzie już obowiązywała prawomocna decyzja utrzymująca w mocy ww. decyzję organu I instancji wydaną w trybie art. 19 ust. 3 u.o.l. Natomiast decyzja Kolegium z dnia 29 grudnia 2025 r. nie jest jeszcze prawomocna, gdyż A. W. i W. W. zaskarżyli ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, a postanowieniem z dnia 11 marca 2026 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 158/26 Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
W związku z powyższym zmiana uproszczonego planu urządzenia lasu polegająca na wyłączeniu z planu nieruchomości wnioskodawców, zanim ww. decyzja Kolegium, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji wydaną w trybie art. 19 ust. 3 u.o.l. stanie się prawomocna, mogłaby doprowadzić do stanu, w którym dla nieruchomości skarżących, będącej lasem rozdrobnionym, nie byłyby określone jakiekolwiek zasady gospodarki leśnej. Zatem, w ocenie organu, zmiana uproszczonego planu urządzenia lasu nie jest możliwa do momentu, gdy ww. decyzja Kolegium stanie się prawomocna.
Organ wskazał następnie, że Kolegium w postanowieniu z dnia 9 stycznia 2026 r. odmówiło wskazania, czy Starosta Łódzki Wschodni dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu, zaś Starosta Łódzki Wschodni postanowieniem z dnia 12 stycznia 2026 r. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie zmiany zarządzenia nr 134/2024 Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 3 grudnia 2024 r. o zatwierdzeniu uproszczonego planu urządzenia lasu dla obrębu [...] przez wyłączenie z planu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obręb [...], gmina A.. Końcowo organ podkreślił, że wykonał wyrok w sprawie o sygn. II SA/Łd 804/24, bowiem sporządził inwentaryzację stanu lasu oraz wydał decyzję znak: OŚRiL.6164.13.2025.MP określającą zadania z zakresu gospodarki leśnej dla lasu rozdrobnionego znajdującego się na przedmiotowej działce, w trybie art. 19 ust. 3 u.o.l.
Ponadto, skutek polegający na wyłączeniu ww. działki z uproszczonego planu urządzenia lasu sporządzonego dla obrębu [...] w gminie A., na okres od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 grudnia 2033 r., wynika bezpośrednio z ostatecznej decyzji Kolegium z dnia 19 grudnia 2025 r. nr SKO.4174.14-15.2025, wydanej po rozpatrzeniu odwołania skarżących od decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 6 października 2025 r. znak: OŚRiL.6162.7.2023.MP, która zawiera takie rozstrzygnięcie i w tym zakresie nie została uchylona przez organ odwoławczy. Zatem za zbędne uznał organ dokonywanie w tym przypadku odrębnej zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu w trybie uregulowanym w art. 23 ust. 1 u.o.I. Gdyby nawet taka zmiana została przeprowadzona, to miałaby jedynie techniczny charakter, tzn. stanowiłaby formalne potwierdzenie skutku materialnoprawnego, który zaistniał już z mocy ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej w oparciu o art. 21 ust. 5 u.o.I.
Skarga na bezczynność jest zatem bezpodstawna. Ponadto, zdaniem organu, w niniejszej sprawie nie występuje rażące naruszenie prawa. Postępowanie administracyjne dotyczące nieujmowania przedmiotowej działki w uproszczonym planie urządzenia lasu sporządzonym na okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2033 r. z uwagi na liczne pisma, wyjaśnienia i uwagi było bardzo czasochłonne i wymagało wnikliwego przeanalizowania całej dokumentacji zgromadzonej w sprawie.
W dalszych pismach strony postępowania podtrzymały dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 23 ust. 1 u.o.l. zmiana planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu może być dokonana aneksem, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4 oraz z zachowaniem przepisu art. 22 u.o.l. W myśl zaś art. 22 ust. 2 u.o.l. Starosta, po uzyskaniu opinii właściwego terytorialnie nadleśniczego, zatwierdza uproszczony plan urządzenia lasu. Zarówno treść powyższych unormowań, jak i utrwalone stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, wskazują, że zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu, o jakim mowa w art. 22 ust. 2 u.o.l. nie jest decyzją, a aktem z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i może być zaskarżone do sądu administracyjnego. Aneks do uproszczonego planu urządzenia lasu również jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dlatego też zarówno minister właściwy do spraw środowiska, zatwierdzając plan urządzenia lasu, jak i starosta, zatwierdzając uproszczony plan urządzenia lasu, nie wydają decyzji administracyjnej (vide: wyrok NSA z dnia 1 marca 2018 r., II OSK 1979/17; postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2019 r., II OSK 612/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie ulega zatem wątpliwości, że skoro aneks do uproszczonego planu urządzenia lasu jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to winna przysługiwać również skarga na bezczynność organu w postępowaniu w przedmiocie zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Konkluzji tej nie podważa trafne skądinąd stanowisko organu wskazujące, że skoro zmiana uproszczonego planu urządzenia lasu nie następuje w drodze decyzji, a w drodze innego aktu administracji publicznej, to nie jest możliwe prowadzenie w tej sprawie postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 1 k.p.a.
Pojęcie "bezczynność" organu należy rozumieć, jako brak wydania w terminie decyzji lub postanowienia albo aktu lub dokonania czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Pojęcie to, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 149 p.p.s.a., sprowadza się do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracji. W niniejszej sprawie nie można natomiast stwierdzić, że organ dopuścił się naruszenia terminowości w działaniu. Skoro bowiem w przedmiocie zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu organ nie prowadzi postępowania, o którym mowa w art. 1 k.p.a., to nie obowiązują w nim również terminy, o których mowa w art. 35 k.p.a. Przepisy u.o.l., które niewątpliwe mają zastosowanie w przypadku przyjęcia i aneksowania uproszczonego planu urządzenia lasu, nie nakładają na organ żadnego terminu, w którym miałby on dokonać zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu.
Przepisy u.o.l. wymagają, aby wydanie aneksu do uproszczonego planu urządzenia lasu było poprzedzone przeprowadzeniem procedury zmiany, przewidzianej dla tworzenia uproszczonego planu urządzenia lasu. W niniejszej sprawie organ niewątpliwie takiej procedury nie przeprowadził. Nie oznacza to jednak bezczynności organu, skoro prawo nie ustanawia jakiegokolwiek terminu dla podjęcia i zakończenia tych czynności.
Z powyższych względów skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. ds