Uzasadnienie
P.B. wniósł skargi na bezczynność Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. polegającą na nierozpoznaniu zażalenia na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy W. w przesłaniu jego odwołania od decyzji burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] maja 2009 r. ([...]) oraz polegającą na nierozpoznaniu tego odwołania.
Tak sformułowane skargi podlegają odrzuceniu.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie jest organem administracji, w szczególności nie orzeka on o zażaleniach na bezczynność ani nie rozpoznaje odwołań. Skarga na bezczynność podmiotu niebędącego organem administracji nie jest dopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. ze względów podmiotowych.
Ponadto w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność może dotyczyć jedynie bezczynności w wydaniu aktów bądź dokonaniu czynności, o których mowa w pkt 1 - 4a powołanego przepisu. Rozpoznanie zażalenia na bezczynność nie mieści się w zakresie żadnego z tych punktów. Wprawdzie zażalenie na bezczynność, o którym mowa w art. 37 k.p.a. rozstrzygane jest w drodze postanowienia, jednakże nie jest to postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Innymi słowy niedopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na postanowienie organu wyższego stopnia wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a. Na takim też stanowisku stanął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w postanowieniu z dnia 5 czerwca 2009 r. sygn. IV SAB/Gl 21/09 (LEX nr 504035), stwierdzając: "Skoro na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to tym samym skarga ta nie przysługuje na bezczynność organu polegającą na nierozpoznaniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a., w tym także na niewyrażeniu stanowiska przez ten organ w formie postanowienia".
Z tego względu skarga na bezczynność polegającą na nierozpoznaniu zażalenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. również ze względów przedmiotowych.
W myśl art. 222 p.p.s.a. nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu.
Z treści skarg P.B. wynika, że jako stronę przeciwną wskazał on podmiot niebędący organem administracji, a zatem skargi te podlegają odrzuceniu bez wzywania o wpis. W tych okolicznościach wniosek o przyznanie prawa pomocy okazał się bezprzedmiotowy, a postępowanie wszczęte tym wnioskiem należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.