Uzasadnienie
R. P. wnioskiem z dnia 7 marca 2026 r. zwróciła się do Zakładu [...] w N. T. sp. z o.o. z siedzibą w N. T. o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 902 – dalej jako: u.d.i.p.), w formie skanów, obejmującej wskazane w tym wniosku dokumenty, tj. uchwały Zakładu [...] w N. T. sp. z o.o. o numerach: [...], [...], [...], [...], [...] oraz wszystkie uchwały z 2026 r.
W treści wniosku wnioskodawczyni wskazała, aby udostępnić jej skany ww. uchwał wraz z ewentualnymi załącznikami oraz uzasadnieniem, jeżeli takie zostały sporządzone. Wnioskodawczyni podniosła przy tym, że uzyskanie informacji leży w interesie publicznym, gdyż dotyczy zasad przyznawania wynagrodzenia zmiennego osobie zarządzającej spółką komunalną gospodarującą mieniem publicznym.
W dniu 23 marca 2026 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność organu w zakresie rozpoznania jej wniosku z dnia 7 marca 2026 r., domagając się stwierdzenia bezczynności organu, zobowiązania organu do rozpatrzenia jej wniosku i udostępnienia informacji publicznej, stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia organowi grzywny oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że podmiot, do którego zwróciła się z ww. wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, że termin na udzielenie jej informacji upłynął w dniu 21 marca 2026 r., a do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił wnioskowanych informacji, nie wydał decyzji odmownej, ani też nie poinformował o przedłużeniu terminu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że pismem z dnia 23 marca 2026 r. udzielił odpowiedzi skarżącej, przesyłając żądane dokumenty, zaś skarżąca pismem z tego samego dnia (23 marca 2026 r.) wniosła skargę na bezczynność organu. Zdaniem organu, nie pozostawał on w bezczynności, gdyż skarżąca złożyła swój wniosek w dniu 7 marca 2026 r., tj. w sobotę, co oznaczało, że organ mógł zapoznać się z wnioskiem najwcześniej dopiero w pierwszym dniu roboczym, a więc w dniu 9 marca 2026 r. (poniedziałek), a tym samym odpowiedź organu wysłana w dniu 23 marca 2026 r. została udzielona w terminie.
Pismem z dnia 19 sierpnia 2026 r. skarżąca cofnęła skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143. tj. – dalej P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd o ile nie zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z kolei zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca w piśmie procesowym z dnia 19 sierpnia 2026 r. złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi. Treść pisma jest jednoznaczna i nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych.
Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne, ponieważ nie zmierza ono do obejścia prawa, ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.
Wobec powyższego i braku merytorycznej przesłanki wymienionej w cytowanym przepisie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.
Orzeczenie z punktu II postanowienia wydano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a, zwracając skarżącej kwotę 100 zł uiszczonego przez nią wpisu od skargi.