Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Wnioskiem z dnia 30 stycznia 2026 r. R.P., wniosła o udzielenie informacji publicznej w postaci informacji dotyczących leczenia zwierząt, w tym wykonanych badań, zastosowanych leków, przeprowadzonych zabiegów oraz dokumentacji z tym związanej, informacji dotyczących eutanazji zwierząt oraz podmiotów weterynaryjnych wskazanych w dokumentach do Powiatowego Inspektora Weterynarii w N..
Wniosek obejmował informacje za okres od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia udzielenia odpowiedzi w zakresie:
- 1. Informacji, czy Powiatowy Inspektorat Weterynarii w N. przeprowadzał kontrole schronisk dla zwierząt znajdujących się na podległym terenie, a jeżeli tak:
- a. dat kontroli,
- b. rodzaju kontroli (planowa, doraźna, interwencyjna),
- c. podstawy przeprowadzenia kontroli.
- 2. Kopii protokołów z przeprowadzonych kontroli, w tym:
- a. zaleceń pokontrolnych
- b. stwierdzonych nieprawidłowości
- c. terminów ich usunięcia.
- 3. Informacji, czy stwierdzono naruszenia przepisów, a jeżeli tak:
- a. jakie naruszenia
- b. jakie działania zostały podjęte.
- 4. Informacji o wydanych decyzjach administracyjnych, zaleceniach, nakazach lub zakazach.
- 5. Informacji dotyczących warunków utrzymania zwierząt, w szczególności:
- a. liczby zwierząt
- b. stanu zdrowia
- c. dostępu do opieki weterynaryjnej
- d. warunków bytowych
- e. znakowania i dokumentacji
- 6. Informacji o skargach i interwencjach dotyczących schroniska.
- 7. Informacji statystycznych dotyczących liczby zwierząt
Organ dnia 13 lutego zawiadomił Wnioskodawczynię o przedłużeniu terminu udostępnienia informacji publicznej do dnia 3 marca 2026 r. ze względu na szeroki zakres dokumentacji i konieczność poszerzonej analizy. Organ zawnioskował także, aby wnioskodawczyni wykazała interes prawny – prawo do informacji przetworzonej przysługuje jedynie przy wykazaniu konkretnego interesu publicznego (art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej; Dz.U.2022.902 t.j.)
Następnie, dnia 3 marca 2026 r. Organ udzielił podanych wyżej informacji w formie udostępnienia dokumentów wskazanych w wniosku. Zawierała ona odpowiedzi na pytania zawarte w wniosku z 30 stycznia 2026 r. Organ przy tym odmówił sporządzenia zbiorczych zestawień lub podsumowań, ponieważ wymagałoby to dodatkowej pracy pracowników Organu, a wnioskodawczyni nie wykazała istnienia przesłanki do udzielenia informacji przetworzonej.
Z takim załatwieniem wniosku jako niewystarczającym nie zgodziła się skarżąca R.P., wg której organ pozostaje w bezczynności. Skarżąca zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieudostępnienie informacji publicznej,
- 2. art. 10 ust, 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudzielenie informacji na wniosek,
- 3. art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niezałatwienie sprawy w terminie,
- 4. art. 28 ust. 3 ustawy o zakładach leczniczych dla zwierząt poprzez jego błędne zastosowanie i nadmierne rozszerzenie zakresu tajemnicy zawodowej.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o:
- 1. stwierdzenie bezczynności organu,
- 2. zobowiązanie organu do udostępnienia informacji w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w szczególności: informacji dotyczących leczenia zwierząt, w tym wykonanych badań, zastosowanych leków, przeprowadzonych zabiegów oraz dokumentacji z tym związanej, informacji dotyczących eutanazji zwierząt oraz podmiotów weterynaryjnych wskazanych w dokumentach
- 3. zasądzenie kosztów postępowania
W uzasadnieniu skargi wskazano, iż udzielone dokumenty zostały zanonimizowane w sposób nieprawidłowy. Skarżąca wskazała, że organ zbyt szeroko potraktował uprawnienia wynikające z tajemnicy zawodowej, jaką objęci są lekarze weterynarii. Skarżąca przytoczyła, w jej ocenie, przykłady zbyt szerokiej anonimizacji poprzez zakreślenie m. in. Danych lekarza weterynarii, informacji o wykonywanych zabiegach, lekach czy przeprowadzonych badaniach. W rezultacie, anonimizacji powinny podlegać jedynie dane pozwalające na identyfikację właściciela zwierzęcia. W ocenie Skarżącej nadmierna anonimizacja powyższych danych doprowadziła do faktycznego nieudostępnienia informacji publicznej, co powoduje bezczynność organu na wniosek z dnia 30 stycznia 2026 r.
W odpowiedzi na skargę na bezczynność Powiatowy Lekarz Weterynarii w N. wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Powiatowy Lekarz Weterynarii w N. wyjaśnił:
- 1. stwierdzone w toku kontroli naruszenia przepisów oraz działania podjęte przez organ znajdują się w udostępnionych skarżącej protokołach i decyzjach, nie zostały one zanonimizowane. Strona może sama przeanalizować treść udostępnionych protokołów.
- 2. treść wydanych zaleceń pokontrolnych oraz konkretne terminy ich usunięcia - znajdują się w udostępnionych skarżącej protokołach, informacje te nie zostały zanonimizowane. Strona może sama przeanalizować treść udostępnionych protokołów.
- 3. podstawy przeprowadzenia kontroli - znajdują się w udostępnionych skarżącej protokołach, treść ta nie została w żaden sposób zanonimizowana. Strona może sama przeanalizować treść udostępnionych protokołów.
- 4. ocena stanu zdrowia zwierząt - dostęp do opieki weterynaryjnej - znajduje się w udostępnionych skarżącej protokołach i decyzjach, informacje te nie zostały zanonimizowane. Strona może sama przeanalizować treść udostępnionych dokumentów.
- 5. przebiegu leczenia, wykonanych przeprowadzonych zabiegów, badań, zastosowanych leków dane te stanowią integralną część dokumentacji lekarsko-weterynaryjnej, która na podstawie art. 28 ust. 3 ustawy o zakładach leczniczych dla zwierząt jest objęta tajemnicą zawodową lekarza weterynarii dotyczącą pacjenta i jego posiadacza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2024.1267 t.j.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 t.j. określanej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP).
W świetle przepisów u.d.i.p. udostępnienie informacji objętej wnioskiem może nastąpić jedynie wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie, należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., oraz gdy żądana informacja ma charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a adresat wniosku jest w jej posiadaniu.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w u.d.i.p. W świetle tej definicji, w orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji.
Tą ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wskazując m.in., że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), o zasadach ich funkcjonowania, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), a także informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Przepis art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, przy czym zawarte w nim wyliczenie nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Określa on przedmiotowo, jakie informacje podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu powołanej ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji" (zob. wyroki NSA z dnia 24 maja 2013 r., I OSK 260/13, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 1835/12, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przepis art. 1 u.d.i.p. łączy pojęcie "informacja publiczna" z podjęciem "sprawa publiczna", a zatem "przedmiotem informacji musi być sprawa publiczna związana z funkcjonowaniem Państwa". Sprawą publiczną jest natomiast działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i wskazanych wcześniej samorządów oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.
Ustawowe pojęcie "sprawy publicznej" rozumiane jest jako sprawa wspólnoty publicznej. W tego względu ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładany w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa. Należy przyjąć, że sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Z tą wykładnią koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p., eksponująca element "wykonywania zadań publicznych", przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów, określonych w Konstytucji i ustawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, LEX nr 737513, wyrok NSA z dnia 8 listopada 2019 r., I OSK 1272/18, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przeciwieństwem "sprawy publicznej" jest "sprawa prywatna" czyli niepubliczna, osobista, indywidualna, dotycząca sfery prywatnej człowieka lub innego podmiotu. Sprawami publicznymi nie są konkretne i indywidualne sprawy osób fizycznych, dotyczące problemu lub kwestii, która nie ma znaczenia dla większej ilości osób czy grup obywateli lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takich indywidualnych spraw jest jedynie realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, którego sprawa dotyczy. Wobec tego informacja odnosząca się do takich kwestii nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinna być udostępniana w trybie u.d.i.p., chociażby znajdowała się w dyspozycji organów. Podobnie, nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać bowiem interes obiektywny, a nie subiektywny (zob. wyroki NSA: z dnia 20 września 2018 r., I OSK 1359/18 oraz z dnia 4 kwietnia 2019 r., I OSK 1889/17, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przepisy u.d.i.p. stanowią wyraz chęci ustawodawcy poddania działania organów władzy publicznej, osób i jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym - kontroli społecznej. Prawo do informacji publicznej jest wynikiem założenia transparentności życia publicznego. Jawność działania struktur publicznych przejawia się także w poddaniu się swoistej kontroli każdego zainteresowanego w zakresie przez niego określonym i mieszczącym się w granicach prawa. Taki stan rzeczy ma zapewnić prawidłowe funkcjonowanie społeczeństwa obywatelskiego w państwie prawa. Niezależnie jednak od tego, prawo, o którym mowa, nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu czy każdej informacji będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podnieść należy, iż z prawa do dostępu do informacji publicznej wynika, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Powiatowy Lekarz Weterynarii jest organem niezespolonej administracji publicznej sprawującym kontrolę nad bezpieczeństwem i zdrowiem zwierząt.
Wnioskodawczyni w badanej sprawie przysługuje legitymacja czynna wynikająca z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., albowiem prawo do informacji publicznej ma każdy, bez obowiązku wykazywania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.).
Definicję informacji publicznej zawiera art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Informacja, jaką chciała uzyskać skarżąca, odnosiła się do informacji na temat kontroli, stanu zdrowia zwierząt, decyzji administracyjnych oraz ewentualnych naruszeń przepisów prawa materialnego. Powiatowy Lekarz Weterynarii jest organem publicznym w rozumieniu art. 5 u.d.i.p., co ma zasadnicze znaczenie dla oceny dopuszczalnego zakresu ingerencji w sferę informacji dotyczących jego funkcjonowania. Organy muszą liczyć się z jawnością swojej działalności. Oczywiście, zakres dostępu do informacji powinien być skorelowany z dziedziną wykonywania powierzonych jemu zadań. Jednak, od organów wymaga się okazania informacji dalej idących niż informacje dotyczące osób prywatnych – wynika to z faktu, że sprawują oni część władzy w demokratycznym państwie.
Zaznaczyć należy, że nawet gdy żądana informacja publiczna zawierała dane osobowe, organ zobowiązany do jej udzielenia dysponuje możliwością pogodzenia ochrony prywatności osoby trzeciej z prawem do informacji, co może zrobić poprzez anonimizację danych osobowych zawartych w żądanym dokumencie. Oczywiście, należy stosować ochronę danych osobowych, jednak powinna ona być stosowana w zakresie nie większym niż jest to niezbędne dla ochrony dobra, któremu ma służyć. Anonimizacja pozwala osiągnąć ten cel bez konieczności całkowitego wyłączenia jawności informacji. W badanej sprawie organ tę możliwość wykorzystał prawidłowo. Aby ochronić dane osobowe lekarzy oraz posiadaczy zwierząt zastosował anonimizację w dokumentach udostępnionych skarżącej. W ocenie sądu dokumenty zostały zanonimizowane prawidłowo, a skarżąca miała możliwość uzyskać informacje o które wnioskowała do organu.
Ponadto organ prawidłowo działając w oparciu o art. 28 ust 1-3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 o zakładach leczniczych dla zwierząt (Dz.U.2019.24 t.j. z dnia 2019.01.07) część żądanych danych potraktował jako tajemnicę zawodową, i uznał, że dokumentację w tym zakresie można jedynie udostępniać na zasadach określonych w powołanym przepisie, który wyłącza w tym zakresie ogólne regulacje u.d.i.p. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem: 1. Zakład leczniczy dla zwierząt prowadzi dokumentację świadczonych usług weterynaryjnych określoną odrębnymi przepisami oraz zapewnia jej ochronę i poufność.
- 2. Dokumentację, o której mowa w ust. 1, udostępnia się:
- 1) okręgowej radzie lekarsko-weterynaryjnej w zakresie niezbędnym do sprawowania nadzoru;
- 2) organom Inspekcji Weterynaryjnej w zakresie zwalczania chorób zakaźnych zwierząt i obrotu produktami leczniczymi, paszami leczniczymi i wyrobami medycznymi stosowanymi wyłącznie u zwierząt;
- 3) sądom i prokuratorom oraz sądom lekarsko-weterynaryjnym i rzecznikom odpowiedzialności zawodowej w związku z prowadzonym postępowaniem;
- 4) posiadaczowi zwierzęcia w zakresie dotyczącym świadczonej usługi weterynaryjnej;
- 5) innemu zakładowi leczniczemu dla zwierząt, jeżeli dokumentacja ta jest niezbędna do zapewnienia ciągłości świadczenia usług weterynaryjnych.
- 3. Wszelkie informacje uzyskane prze w związku ze świadczoną usługą weterynaryjną, dotyczące posiadacza zwierzęcia i jego zwierzęcia, stanowią tajemnicę zawodową.
Powyższe przepisy - zgodnie z art. 5 ust 1 u.d.i.p. stanowiącym, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych – ograniczają prawo do informacji publicznej.
Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności.
W przedstawionej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia bezczynności organu. Dnia 13 lutego 2026 r. organ poinformował Skarżącą o przedłużeniu ustawowego terminu na odpowiedź, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Dnia 3 marca 2026 r., udostępnił skarżącej żądane informacje w postaci ich zestawienia (pismo z dnia 3.03.2026r.), udostępnił dokumenty źródłowe z których dane te wynikały, a częściowo odmówił udostępnienia informacji wydając w tym zakresie w dniu 3 marca 2026r. decyzję nr 01/Inf/26 o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Częściowa anonimizacja danych zawartych w dokumentach, w której skarżąca dopatruje się podstaw uzasadniających jej skargę na bezczynność - znajduje uzasadnienie w prawie, o czym była już wyżej mowa. W tej sytuacji w badanej sprawie nie doszło do bezczynności ze strony organu, albowiem organ wniosek skarżącej z dnia 30 stycznia 2026r. rozpoznał i załatwił w ustawowym w sposób i w terminie zgodnym z regulacjami u.d.i.p.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 p.p.s.a skargę oddalił w całości.