Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. J. – dalej jako "Skarżący" jest bezczynność Kancelarii P. sp. z o.o. z siedzibą w K. – dalej jako "Kancelaria" w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 15 września 2025 roku.
Skarga została złożona w następujących okolicznościach.
Za pismem z dnia 15 września 2025 roku Skarżący złożył do Kancelarii P. sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, to jest o cyt.: "udostępnienie danych kontaktowych, do Pana prof. nadzw. dr hab. W. C. dotyczących bowiem Kontaktu: Mailowego, Telefonicznego i Pocztowego celem nawiązania pilnego kontaktu z Tym Panem w Sprawach Ważnych dla Interesu Prawnego, Trzech (3), Podmiotów Fizyczno - Gospodarczo - Gospodarczych!!!".
W odpowiedzi na ten wniosek Kancelaria udzieliła Skarżącemu odpowiedzi, w której poinformowała, że nie jest podmiotem zobowiązanym do stosowania ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej: "u.d.i.p."), a żądane dane nie stanowią informacji publicznej. Wskazano, że Spółka jest prywatnym podmiotem gospodarczym, a prof. W. C. jest osobą fizyczną, której dane podlegają ochronie prawnej.
Następnie za pismem z dnia 16 października 2025 roku złożył skargę na bezczynność Kancelarii w udostępnieniu informacji publicznej na jego wniosek (k. 26), wnosząc o zobowiązanie Kancelarii do udostępnienia wnioskowanej przez niego informacji.
W odpowiedzi na skargę Kancelaria wniosła o odrzucenie skargi, wskazując że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (dalej: "Ustawa"), a sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Podkreślono, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Katalog ten obejmuje m.in. organy administracji rządowej i samorządowej, państwowe osoby prawne czy podmioty reprezentujące Skarb Państwa. Kancelaria P. Sp. z o.o. jest prywatną spółką prawa handlowego. Tym samym, Spółka nie mieści się w katalogu podmiotów zobowiązanych do stosowania Ustawy. Skoro Spółka nie jest podmiotem zobowiązanym, to nie mogła dopuścić się bezczynności w rozumieniu przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Sprawa niniejsza dotyczy żądania ujawnienia danych w relacji prywatnoprawnej, co wyłącza kognicję sądów administracyjnych.
W związku z powyższym, skarga winna ulec odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego). Niezależnie w odpowiedzi na skargę wskazano, że nawet gdyby hipotetycznie uznać (czemu Spółka zaprzecza), że Spółka mogłaby być adresatem wniosku w trybie u.d.i.p., to żądane przez Skarżącego informacje nie posiadają waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przedmiotem wniosku są dane kontaktowe konkretnej osoby fizycznej - prof. W. C.. Sądy administracyjne konsekwentnie przyjmują, że informacja o danych prywatnych osób fizycznych, niepełniących funkcji publicznych w rozumieniu Ustawy, nie stanowi informacji publicznej. Wniosek Skarżącego jest w istocie próbą uzyskania prywatnych danych kontaktowych przy wykorzystaniu instrumentów prawa administracyjnego, co stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Zgodne z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
W pierwszej kolejności należy poczynić kilka uwag o charakterze ogólnym.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t.j Dz. U. z 2022 roku, poz. 902) – dalej jako "u.d.i.p.", z których wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przemawia to za szerokim rozumieniem informacji publicznej jako informacji o każdym przejawie działania organów władzy publicznej. Tylko wyraźne ograniczenie ustawowe może prowadzić do naruszenia prawa do informacji publicznej. Przy czym art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej w sposób przykładowy, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Z uwagi na sformułowania tych przepisów, informację publiczną stanowi wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.
Pojęcie informacji publicznej jest przy tym bardzo szerokie. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. np. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. I OSK 1561/11).
Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu adresata wniosku oraz to czy znajdują się one w posiadaniu także innego podmiotu. Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez tego adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio. Informacja publiczna obejmuje przy tym swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. I OSK 2215/11).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są (pkt.
- 1) organy władzy publicznej; (pkt.
- 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; (pkt.
- 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; (pkt.
- 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego oraz (pkt.
- 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232, z 2020 r. poz. 568 i 2157 oraz z 2021 r. poz. 2445), oraz partie polityczne ((art. 4 ust. 2 u.d.i.p.).
Definicja ustawowa, wpisująca się w zakres wyznaczony art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, jest zatem bardzo szeroka, a jej granice wyznaczą pojęcia: "władzy publicznej" oraz "innych podmiotów wykonujących zadania publiczne".
W ocenie Sądu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Kancelarii nie można zaliczyć do podmiotów, które obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej. Oznacza to, że Kancaleria (spóka z o.o.) nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, z tym samym warunek podmiotowy obowiązku udostępniania informacji publicznej nie został spełniony.
Niewątpliwie Kancelaria nie jest organem władzy publicznej. Jak wynika z akt sprawy, Kancelaria jest podmiotem prywatnym, co potwierdzają wpisy w KRS (por. KRS nr: [...] Rozważenia wymaga jeszcze, czy organ (Kancelaria) jest pomiotem wykonującym zadania publiczne lub dysponującym majątkiem publicznym, albo osobą prawną, w której Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Ze znajdującej się w aktach informacji z KRS nie wynika, aby wskazane w powołanym przepisie podmioty miały udziały w spółce.
Pozostaje jeszcze ustalenie czy spółka świadczą usługę prawną na rzecz podmiotu publicznego wykonywała zadania publiczne lub dysponowała majątkiem publicznym. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że wykonywanie zadań publicznych (wykonywanie władzy publicznej) przez konkretny podmiot powinno wynikać z wyraźnych unormowań ustawowych lub rozstrzygnięć opartych na unormowaniach ustawowych, które powierzają (zlecają) określone zadania publiczne sprecyzowanym podmiotom. Nie można z góry wykluczyć wykonywania zadań władzy publicznej przez pewne podmioty (...), które nie mają wyraźnego umocowania w przepisach prawa. W każdym wypadku więc konieczna jest wnikliwa ocena stanu prawnego i samej działalności takiego podmiotu w celu ustalenia, czy wykonuje on zadania władzy publicznej/zadania publiczne (uchwała siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OPS 1/05, publ. w ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 63). "Ustalenie czy dany podmiot realizuje własne cele (gospodarcze, biznesowe), czy też wykonuje zadania publiczne wymaga po pierwsze zbadania charakteru wykonywanych czynności, a po drugie wykazania podstawy prawnej, z której będzie wynikała taka ich cecha.
Taką podstawą będzie niewątpliwie regulacja ustawowa, ale także akty władcze organów władzy np. uchwała, decyzja, niekiedy porozumienie zawarte między pomiotem publicznym a podmiotem prywatnym. Przy czym, co niezwykle istotne powierzenie takich zadań bez względu na formę winno mieć zawsze umocowanie ustawowe wskazujące również na sposób finansowania takich zadań" (wyrok WSA we Wrocławiu z 31.01.2023 r., sygn. akt: IV SAB/Wr 309/21). Z kolei, Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 14 maja 1997 r. o sygn. akt W 7/96, publ. OTK 1997/2/27 uznał, że zadania publiczne to zadania dotyczące społeczeństwa lub społeczności lokalnej, służące realizacji interesu publicznego (społecznego, a w tym także interesu jednostki) i wykonywane przede wszystkim w formach działania właściwych dla podmiotów, którym przysługują kompetencje władcze. Wówczas Trybunał uznał, iż nie ma podstaw, by odmówić charakteru zadań publicznych tym zadaniom, które wykonywane są przez inne podmioty w zakresie, w jakim wykonują zlecone im przez ustawy lub na podstawie ustaw zadania o charakterze publicznym.
Stwierdził nadto, że wyraźny podział pomiędzy pojęciami władzy publicznej w znaczeniu podmiotowym i działalnością państwa, a sferą działalności innych podmiotów został nieco zatarty. Stało się tak z powodu dokonujących się przemian przede wszystkim w sferze gospodarki i zarządzania sprawami gospodarczymi państwa. W wyniku owych przemian zarysowała się tendencja zlecania zadań administracji publicznej podmiotom mającym postać organizacyjną także spółek prawa handlowego czy fundacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SAB/Gl 115/17).
Analiza powyższego doprowadziła Sąd do wniosku, że na gruncie niniejszej sprawy nie ma podstawy by twierdzić, że Kancelaria P. sp. z o.o. z siedzibą w K. spełnia wymagania podmiotu zobowiązanego, o którym mowa w art. 4 u.d.i.p. Spółka jest podmiotem prywatnym i komercyjnym. Nie jest organem władzy publicznej ani podmiotem wykonującym czy uczestniczącym w wykonywaniu zadań publicznych. Oznacza to, że w istocie spółka nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Ze względu na powyższe Sąd odrzucił skargę na zasadzie art. 58 § 1pkt. 6 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
O zwrocie wpisu orzeczono na zasadzie art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.