Uzasadnienie
Pismem z 29 kwietnia 2026 r. J. R. złożył skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o:
- - stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania;
- - zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku i udostępnienia informacji w terminie 14 dni;
- - zasądzenie kosztów postępowania.
Z załączonego do skargi wniosku z 25 marca 2026 r. wynika, że skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: "1. Czy w ramach postępowań administracyjnych wszczętych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Kielcach (w szczególności postępowań wskazanych w piśmie z 25 lutego 2026 r., znak [...]) zostały wydane decyzje administracyjne kończące postępowania?
- 2. Dla każdego z ww. postępowań proszę o wskazanie:
aktualnego etapu postępowania (w toku/zakończone), daty wszczęcia oraz - jeśli zakończone - daty wydania decyzji, czy stwierdzono naruszenie przepisów w zakresie gospodarowania odpadami.
- 3. Czy w wyniku przeprowadzonych kontroli i postępowań:
ustalono podmioty odpowiedzialne za nielegalne przemieszczanie lub składowanie odpadów, jeśli tak - ile podmiotów oraz jakiego rodzaju (np. wykonawcy, inwestorzy, podwykonawcy).
- 4. Czy zostały wydane decyzje:
o nałożeniu administracyjnych kar pieniężnych - jeśli tak, w jakiej liczbie i w jakiej łącznej wysokości, nakazujące usunięcie odpadów lub przywrócenie środowiska do stanu właściwego, wstrzymujące działalność w zakresie gospodarowania odpadami.
- 5. Czy w toku postępowań ustalono:
ilość odpadów, które zostały nielegalnie przemieszczone (szacunkowo lub dokładnie), rodzaj tych odpadów (w szczególności czy obejmowały odpady inne niż deklarowane, w tym potencjalnie niebezpieczne), miejsca ich zdeponowania (liczbę lokalizacji lub ich wykaz).
- 6. Czy w związku z ustaleniami dokonanymi w toku kontroli:
skierowano zawiadomienia do organów ścigania (w szczególności w zakresie art. 183 § 1 Kodeksu karnego), jeśli tak - kiedy, do jakich organów oraz w odniesieniu do jakich ustaleń, jeśli nie jakie są przyczyny braku skierowania takich zawiadomień.
- 7. Czy w toku prowadzonych postępowań WIOŚ w Kielcach współpracował z innymi organami (np. organami samorządu terytorialnego, GIOŚ, Policją, Prokuraturą), a jeśli tak - w jakim zakresie.
- 8. Czy w związku z prowadzonymi postępowaniami:
wydano zalecenia pokontrolne - jeśli tak, czego dotyczyły, sprawdzono wykonanie tych zaleceń.
- 9. Czy WIOŚ w Kielcach posiada wiedzę o dalszym przemieszczaniu odpadów po przeprowadzonych kontrolach, a jeśli tak - jakie działania zostały podjęte w celu jego powstrzymania.
- 10. Czy zakończenie prowadzonych postępowań jest planowane w określonym terminie - jeśli tak, w jakim.
- 11. Kto (jakie stanowisko lub komórka organizacyjna) w strukturze Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Kielcach jest odpowiedzialny za:
podejmowanie decyzji o skierowaniu zawiadomień do organów ścigania, wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach naruszeń w zakresie gospodarowania odpadami, nakładanie administracyjnych kar pieniężnych oraz obowiązków usunięcia odpadów.
- 12. Czy w przedmiotowej sprawie były sporządzane analizy, notatki służbowe, opinie prawne lub inne dokumenty dotyczące:
zasadności skierowania zawiadomienia do organów ścigania, zasadności nałożenia kar administracyjnych, oceny skali naruszeń oraz zagrożeń dla środowiska.
- 13. W przypadku istnienia dokumentów, o których mowa w pkt 12 - wnoszę o:
- a) ich udostępnienie,
- 14. Czy w toku prowadzonych postępowań lub analiz wystąpiły rozbieżności stanowisk pomiędzy pracownikami lub komórkami organizacyjnymi WIOŚ w Kielcach co do:
konieczności skierowania sprawy do organów ścigania, zasadności nałożenia kar administracyjnych.
- 15. Czy w przedmiotowej sprawie wydawane były polecenia służbowe, wytyczne lub rekomendacje dotyczące sposobu prowadzenia postępowań - jeśli tak, proszę o wskazanie ich charakteru.
- 16. Czy w toku prowadzonych postępowań zidentyfikowano przeszkody prawne lub faktyczne uniemożliwiające szybkie wydanie decyzji administracyjnych - jeśli tak, jakie.
- 17. Czy do dnia udzielenia odpowiedzi podjęto decyzję o skierowaniu zawiadomienia do organów ścigania - jeśli nie, proszę o wskazanie przyczyn takiej decyzji.
- 18. W przypadku wydania decyzji administracyjnych - wnoszę o ich udostępnienie w formie skanów za pośrednictwem ePUAP."
W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w odpowiedzi z 7 kwietnia 2026 r. organ nie udzielił informacji merytorycznych, ograniczając się do wskazania trybu postępowania i terminów ustawowych, a następnie pismem z 24 kwietnia 2026 r. przedłużył termin załatwienia sprawy, powołując się na złożony charakter sprawy i konieczność analizy dokumentacji.
Zdaniem skarżącego, przedłużenie terminu miało charakter wyłącznie formalny, gdyż organ nie podjął działań zmierzających do choćby częściowego udostępnienia informacji, mimo że znaczna część żądanych danych miała charakter prosty i ewidencyjny oraz mogła zostać udostępniona niezwłocznie.
Skarżący podniósł, że zasadnicza część wniosku dotyczy informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.",wobec czego powinna zostać udostępniona w terminie przewidzianym w tej ustawie. W jego ocenie, zastosowanie wyłącznie trybu określonego w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 670), dalej "ustawa środowiskowa", prowadzi do nieuzasadnionego wydłużenia postępowania. Nawet przy przyjęciu właściwości ustawy środowiskowej organ był obowiązany działać bez zbędnej zwłoki i udostępnić niezwłocznie informacje niewymagające dodatkowych czynności, a nie obejmować przedłużeniem całego wniosku.
Skarżący wskazał ponadto, że działanie organu pozostaje w sprzeczności z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 23 lipca 2025 r., sygn. akt II SAB/Ke 46/25, wydanym w sprawie pomiędzy tymi samymi stronami, w którym przyjęto, że informacje dotyczące dokumentów z kontroli, decyzji administracyjnych oraz działań organu stanowią informację publiczną, a samo informowanie o przebiegu czynności nie oznacza załatwienia wniosku. W ocenie skarżącego, organ ponownie ograniczył się do czynności formalnych, nie podejmując realnych działań zmierzających do zakończenia sprawy, co uzasadnia stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania oraz zobowiązanie organu do jego niezwłocznego zakończenia.
W odpowiedzi na skargę organ potwierdził, że 25 marca 2026 r. otrzymał drogą elektroniczną wniosek skarżącego o udostępnienie informacji. Wskazał, że po analizie jego treści uznał, iż żądane informacje stanowią informacje o środowisku w rozumieniu ustawy środowiskowej, która jako przepis szczególny wyłącza zastosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślił, że także informacje mające charakter informacji publicznej pozostają związane z głównym przedmiotem wniosku, co uzasadniało rozpoznanie całości sprawy w jednym trybie.
Organ podał, że pismem z 7 kwietnia 2026 r. poinformował skarżącego o rozpoznaniu wniosku na podstawie ustawy środowiskowej, obowiązku uiszczenia opłaty oraz możliwości przedłużenia terminu załatwienia sprawy, a następnie pismem z 24 kwietnia 2026 r. przedłużył termin do dwóch miesięcy z uwagi na konieczność analizy obszernej dokumentacji, weryfikacji zakresu żądanych informacji oraz anonimizacji danych. W ocenie organu wyklucza to przypisanie mu bezczynności lub przewlekłości.
27 maja 2026 r. organ złożył pismo z 25 maja 2025 r., skierowane drogą elektroniczną do pełnomocnika skarżącego, zawierające odpowiedź na pytania zawarte w pkt. 1 do 18 wniosku z 25 marca 2026 r.
W kolejnym piśmie z 5 czerwca 2026 r. organ podniósł, że skarżący nadużywa prawa do informacji publicznej i informacji o środowisku, wykorzystując je do realizacji prywatnych celów gospodarczych związanych z planowaną inwestycją konkurencyjną. Wskazał, że liczne wnioski i środki zaskarżenia składane przez skarżącego znacząco obciążają pracę urzędu i przedstawił chronologiczne zestawienie "masowej korespondencji w przedmiotowej sprawie."
W piśmie z 16 czerwca 2026 r. skarżący podtrzymał w całości skargę i zarzucił, że odpowiedź organu w znacznej części nie odnosi się do przedmiotu sprawy, lecz zawiera nieudowodnione twierdzenia o nadużywaniu prawa do informacji. Podkreślił, że motywy wnioskodawcy pozostają bez znaczenia dla prawa dostępu do informacji. Wskazał również, że mimo prowadzenia licznych czynności kontrolnych od ponad roku organ nie zakończył postępowań, co uzasadnia zainteresowanie skarżącego sprawą. Zdaniem autora skargi, organ nie wykazał rzeczywistych przeszkód uzasadniających przedłużenie postępowania ani nie wyjaśnił, dlaczego wniosek nie został rozpoznany sprawniej lub częściowo załatwiony w ustawowym terminie.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje
Oceny, czy Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (ŚWIOŚ) dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania Sąd dokonał w oparciu o przepisy ustawy środowiskowej, która miała zastosowanie w tej sprawie.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy, władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów - działalności orzeczniczej.
Jak wynika z akt sprawy, opisanym na wstępie wnioskiem z 25 marca 2026 r., złożonym drogą elektroniczną, skarżący J. R. zwrócił się do organu o udostępnienie informacji, o jakich mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 w zw. z pkt 1 ustawy środowiskowej. Jak wskazuje skarżący w uzasadnieniu wniosku, żądanie udostępnienia informacji dotyczyło stanu postępowań administracyjnych, a także podjętych przez organ działań kontrolnych mających na celu ochronę środowiska w związku z nielegalnym przemieszczeniem i składowaniem odpadów pochodzących z inwestycji budowlanej polegającej na budowie galerii handlowej we W..
Zgodnie z tymi przepisami, udostępnieniu, o którym mowa w art. 8, podlegają informacje dotyczące środków, takich jak: środki administracyjne, polityki, przepisy prawne dotyczące środowiska i gospodarki wodnej, plany, programy oraz porozumienia w sprawie ochrony środowiska, a także działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1, oraz na emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów (art. 9 ust. 1 pkt 3).
Stosownie zaś do art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, informacja o środowisku podlegająca udostępnieniu dotyczy:
- 1) stanu elementów środowiska, takich jak: powietrze, woda, powierzchnia ziemi, kopaliny, klimat, krajobraz i obszary naturalne, w tym bagna, obszary nadmorskie i morskie, a także rośliny, zwierzęta i grzyby oraz inne elementy różnorodności biologicznej, w tym organizmy genetycznie zmodyfikowane, oraz wzajemnych oddziaływań między tymi elementami;
- 2) emisji, w tym odpadów promieniotwórczych, a także zanieczyszczeń, które wpływają lub mogą wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1.
Nie ulega zatem wątpliwości, że żądane przez skarżącego informacje dotyczyły informacji wymienionych w art. 9 ust. 1 pkt 3 w zw. z pkt 1 ustawy środowiskowej, co prawidłowo przyjął organ.
Należy wskazać, że Inspekcja Ochrony Środowiska została powołana do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska (art. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287 z późn. zm.). Tym samym organ ten mieści się w pojęciu władz publicznych zdefiniowanych w art. 3 ust. 1 pkt 15a ustawy środowiskowej.
Żądane przez skarżącego informacje dotyczące przeprowadzonych przez ŚWIOŚ kontroli i ich wyników, wydanych decyzji administracyjnych i innych rozstrzygnięć dotyczących środowiska (nielegalnie przemieszczanych i składowanych odpadów pochodzących z budowy galerii handlowej we W.), zawierają się w środkach administracyjnych oraz działaniach wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej.
Tym samym, wnioskowane przez skarżącego informacje powinny zostać udostępnione na zasadach i w trybie ustawy środowiskowej.
Art. 14 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że władze publiczne udostępniają informację o środowisku i jego ochronie bez zbędnej zwłoki, niepóźniej niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku.
Termin, o którym mowa w ust. 1, może zostać przedłużony do 2 miesięcy ze względu na stopień skomplikowania sprawy. W tym przypadku przepisy art. 35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio (art. 14 ust. 2).
Odpowiednie zastosowanie art. 35 § 5 i art. 36 k.p.a. oznacza w tym przypadku, że:
- - do terminów określonych w art. 14 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 i 1841), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.);
- - o każdym przypadku niezałatwienia wniosku o udostępnienie informacji o środowisku w ww. terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić stronę, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a. stosowany odpowiednio; obowiązek pouczenia o prawie wniesienia ponaglenia nie ciąży na organie w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, w tym także informacji o środowisku, gdyż ponaglenie nie jest w tym przypadku wymogiem formalnym, koniecznym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu wniosku z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).
W stanie faktycznym sprawy odpowiednie zastosowanie miał jedynie art. 36 § 1 k.p.a. Nie były bowiem podejmowane czynności,o jakich mowa w art. 35 § 5 k.p.a., postępowanie nie było zawieszone, nie była prowadzona mediacja, nie wystąpiły też okresy opóźnienia spowodowane z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Wszystkie doręczenia dokonywane były z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej, a organ nie stosował publicznej usługi hybrydowej, o jakiej mowa w art. 2 pkt 8 ustawy o doręczeniach elektronicznych.
Przedstawiona Sądowi dokumentacja wskazuje, że pismem z 7 kwietnia 2026 r. ŚWIOŚ udzielił skarżącemu informacji, że jego wniosek z 25 marca 2026 r. zostanie rozpatrzony w trybie ustawy środowiskowej, pouczył o treści art. 14 ust. 1 i 2 tej ustawy oraz zawiadomił, że zostanie naliczona opłata za wyszukanie informacji oraz ich przekształcenie w sposób i formę określoną we wniosku.
Pismem z 20 kwietnia 2026 r. J. R. nawiązując do ww. informacji wskazał, że "do chwili obecnej organ nie udostępnił żądanych informacji", podkreślił, że mają one charakter podstawowy i nie wymagają przeprowadzenia skomplikowanych analiz oraz wezwał do udzielenia pełnej, konkretnej i wyczerpującej odpowiedzi na wniosek w terminie 7 dni od doręczenia niniejszego pisma.
Pismem z 24 kwietnia 2026 r. organ w odpowiedzi na wniosek z 25 marca 2026 r. oraz w nawiązaniu do pisma z 20 kwietnia 2026 r. poinformował skarżącego o konieczności przedłużenia czasu w zakresie udostępnienia żądanych informacji o środowisku do 2 miesięcy od otrzymania wniosku. Jako przyczynę przedłużenia terminu ŚWIOŚ wskazał na złożony charakter sprawy, konieczność przejrzenia wielu dokumentów, w tym protokołów kontroli, notatek służbowych i dokumentacji dotyczącej działań pokontrolnych. Jednocześnie organ zawiadomił skarżącego, że wnioskowane informacje zostaną udostępnione w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od złożenia wniosku.
Pismem z 25 maja 2026 r. organ udostępnił żądane informacje, co nie jest kwestionowane przez skarżącego (pismo procesowe J. R. z 16 czerwca 2026 r. skierowane do Sądu).
Należy wskazać, że organ rozpatrzył wniosek skarżącego z 25 marca 2026 r. w terminie przewidzianym w ustawie środowiskowej. W 13. dniu od daty wpływu wniosku, a więc w terminie, o jakim mowa w art. 14 ust. 1 tej ustawy, przedłużył termin udostępnienia informacji o środowisku, informując skarżącego o przyczynach przedłużenia i wskazując nowy termin załatwienia wniosku, który wyznaczył zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. Termin ten upływał organowi 25 maja 2026 r. i tego właśnie dnia informacja o środowisku została udostępniona.
Skarga w tej sprawie złożona została 29 kwietnia 2026 r., a więc przed upływem terminu wyznaczonego przez organ do rozpatrzenia wniosku zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy środowiskowej.
Skarżący zarzuca organowi przewlekłość postępowania, z którą mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Z uzasadnienia skargi wynika, że - zdaniem skarżącego – zasadnicza część wniosku dotyczy informacji publicznej tj. informacji o działalności organu, jego rozstrzygnięciach i podejmowanych działaniach, z zatem informacja powinna zostać udostępniona w terminie 14 dni w trybie u.d.i.p.
Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w całości i przyjmuje jako własne stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2267/14 (dostępnym na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej CBOSA), że:
"1. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że istnieje dualizm prawny w zakresie udostępniania informacji publicznej, objętych dyspozycją art. 8 i art. 9 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Nie ma podstaw, by wskazywać na jakieś elementy podlegające powołanej ustawie z 2008 r., a pozostałe udostępniane w oparciu o przepisy u.d.i.p.
- 2. Jeżeli materia decyzji dotyczy informacji o środowisku i jego ochrony, to informacji publicznej o tej decyzji udziela się w oparciu o ustawę z 2008 r.".
Skoro – jak wywiedziono już na wstępie rozważań – żądana informacja mieści się w katalogu wymienionym w art. 9 ust. 1 pkt 3 w zw. z pkt. 1 ustawy środowiskowej, to powinna zostać udostępniona w trybie tej ustawy, a nie w trybie u.d.i.p., jak zarzuca autor skargi (por. także wyrok NSA z 13.11.2025 r., III OSK 1409/24, dostępny w CBOSA). W takim przypadku organ nie miał więc podstaw do dzielenia informacji zawartych we wniosku i udostępnienia części z nich wcześniej w trybie u.d.i.p., a innych w późniejszym terminie w trybie ustawy środowiskowej. Nie było również naruszeniem prawa objęcie przedłużeniem terminu do udostępnienia informacji całego wniosku, gdyż dotyczył on udostępnienia informacji o środowisku i należało go traktować jako jednolitą całość podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy środowiskowej.
W konsekwencji, w stanie sprawy nie miał zastosowania termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia jego złożenia.
Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej, która w piśmie procesowym z 16 czerwca 2026 r. podnosi, że organ nie przedstawił "żadnych konkretnych argumentów pozwalających uznać, że wniosek z dnia 25 marca 2026 r. nie mógł zostać rozpoznany sprawniej lub częściowo załatwiony w ustawowym terminie." Wręcz przeciwnie, należy przyznać rację organowi, że obszerny zakres zażądanych informacji, zawartych w 18 rozbudowanych punktach, wymagał przeprowadzenia szeregu czynności, takich jak przejrzenie dokumentów, w tym protokołów kontroli, notatek służbowych, dokumentacji dotyczących działań pokontrolnych, a także ich analizy i przetworzenia celem zebrania zawartych w nich informacji w jeden zbiór podlegający udostępnieniu. Pismo z 25 maja 2026 r., stanowiące szczegółowe udostępnienie żądanych przez skarżącego informacji, liczy 11 stron, co potwierdza, że wskazane przez organ powody leżące u podstaw przedłużenia terminu udostępnienia informacji do dwóch miesięcy od daty wpływu wniosku, były uzasadnione.
Ponieważ żądana we wniosku z 25 marca 2026 r. informacja o środowisku została udostępniona w terminie wynikającym z przepisów ustawy środowiskowej, organ dopełnił wszystkich wymogów wynikających z art. 14 ust. 2 ustawy środowiskowej wskazując uzasadnione powody przedłużenia terminu, a skarga wniesiona została jeszcze przed jego upływem, Sąd uznał, że zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania przez ŚWIOŚ nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż postępowanie nie było prowadzone dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy.
W tym stanie rzeczy bezprzedmiotowym było merytoryczne odnoszenie się do zarzutu organu, że skarżący nadużywa prawa do informacji publicznej, w tym informacji o środowisku.
Jeśli chodzi o stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 23 lipca 2025 r. sygn. akt II SAB/Ke 46/25, na który powołuje się skarga, wskazać należy, że w ww. sprawie strony nie kwestionowały, że żądana informacja powinna zostać udostępniona w trybie u.d.i.p., w przeciwieństwie do przypadku kontrolowanego w niniejszym postępowaniu. W stanie tej sprawy, do udostępnienia informacji zawartych we wniosku skarżącego z 25 marca 2026 r. ŚWIOŚ zastosował przepisy ustawy środowiskowej i taką procedurę Sąd oceniał, uznając ją za prawidłową z przyczyn wskazanych wyżej.
Należy wskazać, że każde rozstrzygnięcie sądu administracyjnego podejmowane jest w konkretnych, indywidualnych okolicznościach danej sprawy i przez to nie można stanowisk zaprezentowanych w tych rozstrzygnięciach przenosić automatycznie na grunt innych spraw, rozpoznawanych w odmiennych stanach faktycznych i prawnych.
Z tych przyczyn Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.