Uzasadnienie
W dniu 15 czerwca 2026 r. M. P. (dalej "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Nagłowicach w przedmiocie zasiłku celowego na pokrycie kosztów zakupu leków na wrzesień 2025 r.
W odpowiedzi na skargę organ podał, że 19 września 2025 r. strona, działając za pośrednictwem systemu e-doręczeń, złożyła do GOPS w Nagłowicach wniosek o sfinansowanie zakupu leków. Po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego została wydana decyzja z 8 października 2025 r., przyznająca zasiłek celowy z przeznaczeniem na pokrycie kosztów zakupu leków za wrzesień 2025 r. w wysokości 150,00 zł, która została tego samego dnia wysłana wnioskodawcy poprzez system e-doręczenia. Wypłata zasiłku nastąpiła 15 października 2025 r. na konto bankowe strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", uprawniony jest do orzekania w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) oraz skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9).
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszym przypadku przeszkodę do merytorycznego rozpoznania sprawy stanowi, zdaniem Sądu, okoliczność wniesienia skargi na bezczynność organu już po załatwieniu przez organ wniosku z 19 września 2025 r.
W uchwale z 22 czerwca 2020 r. o sygn. II OPS 5/19 (dostępnej na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl), podjętej w składzie 7 sędziów, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (tj. stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania).
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 7 marca 2022 r. o sygn. II OPS 1/21 (dostępnej jak wyżej), przesądził, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że za inną przyczynę niedopuszczalności skargi, nawet po uprzednim złożeniu ponaglenia do organu administracji w toku postępowania administracyjnego, należałoby uznać okoliczność braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia, rozumianego jako przewlekłość niedającą się już usunąć ze względu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji w sposób kończący postępowanie administracyjne. Nie jest już bowiem możliwe osiągnięcie celu skargi, którym jest rozstrzygnięcie sprawy, skoro organ dokonał już takiego rozstrzygnięcia.
W obu przywołanych uchwałach jasno wskazano więc, że zakończenie postępowania administracyjnego przed wniesieniem skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) uniemożliwia jej rozpoznanie. Sąd nie może w takiej sytuacji badać, czy przed zakończeniem sprawy organ był bezczynny (prowadził postępowanie w sposób przewlekły).
Stanowisko wyrażone w obu przywołanych wyżej uchwałach Sąd orzekający w sprawie podziela i przyjmuje jako własne.
W rozpatrywanym przypadku przedmiotem skargi jest bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Nagłowicach w przedmiocie zasiłku celowego na pokrycie kosztów zakupu leków na wrzesień 2025 r.
Jak wynika z akt administracyjnych oraz odpowiedzi na skargę, 19 września 2025 r. skarżący za pośrednictwem systemu e-doręczeń złożył do GOPS w Nagłowicach wniosek o sfinansowanie zakupu leków. Ponieważ skarżący przebywał w schronisku dla osób bezdomnych w Kielcach, organ wystąpił do MOPR w Kielcach o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Wywiad ten organ uzyskał 8 października 2025 r. i w tym samym dniu wydał decyzję przyznającą zasiłek celowy z przeznaczeniem na pokrycie kosztów zakupu leków za wrzesień 2025 r. w wysokości 150,00 zł, która to decyzja tego samego dnia została stronie wysłana poprzez system e-doręczenia, a wypłata zasiłku nastąpiła 15 października 2025 r. na jej konto bankowe.
Wobec powyższego mając na uwadze przedstawione na wstępie rozważania prawne należy uznać, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, na datę wniesienia skargi – 15 czerwca 2026 r. – Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Nagłowicach nie był bezczynny, gdyż 8 października 2025 r. wydał decyzję przyznającą żądane świadczenie i je wypłacił.
Tym samym, skoro sprawa z wniosku złożonego 19 września 2025 r. o przyznanie zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów zakupu leków za wrzesień 2025 r. została załatwiona przed wniesieniem skargi, gdyż organ 8 października 2025 r. wydał decyzję w tym przedmiocie, skargę jako niedopuszczalną z powodu braku przedmiotu zaskarżenia należało odrzucić – o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.