Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.z 22 lipca 2026 r., sygn. akt II SAB/Go 116/26

Uzasadnienie

Pismem z dnia [...] kwietnia 2026 r. F.z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność [...]Sp. z o.o. w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej. W skardze skarżąca zawarła wnioski o:

1. 1) zobowiązanie [...] Sp. z o.o. do rozpatrzenia wniosku F. i udzielenie informacji publicznej w żądanym zakresie w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku;
2. 2) stwierdzenie, że bezczynność organu [...] Sp. z o.o. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;
3. 3) zasądzenie od organu - [...] Sp. z o.o. na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł;
4. 4) zasądzenie od organu - [...] Sp. z o.o. na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania;

W uzasadnieniu skargi wskazano, że F. skierowała do [...] Sp. z o.o. wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Żądane informacje dotyczą działalności podmiotu publicznego w postaci podmiotu leczniczego, w szczególności sposobu wykonywania świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych. Mają one charakter danych statystycznych i zagregowanych, nieodnoszących się do indywidualnych pacjentów, a zatem mieszczą się w zakresie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. c i d tej ustawy, jako informacje dotyczące sposobu realizacji zadań publicznych oraz organizacji udzielania świadczeń finansowanych ze środków publicznych. Skarżąca wyjaśniła, że informacje o metodach wykonywania zabiegów przerwania ciąży odnoszą się do sposobu organizacji i realizacji świadczeń zdrowotnych przez podmiot publiczny, a nie do danych o stanie zdrowia konkretnych pacjentów. Wniosek zawierał następujące pytania:

"1. liczby świadczeń wykonywanych na podstawie art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, z wyszczególnieniem poszczególnych miesięcy, z podziałem na każdy miesiąc, w których fe świadczenia były dokonywane, począwszy od [...] stycznia 2020r., a skończywszy na [...] grudnia 2025r.,z podziałem według określonych ustawowo przypadków z powodu których podjęto się realizacji świadczenia według ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży art. 4a ust. 1 pkt 1 bądź 3 (oraz 2 i 4 - obecnie uchylone). Wnosimy o wskazanie tygodnia ciąży w momencie wykonania każdego ze świadczeń. Wnosimy również o wskazanie przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy KOD oraz ilość przypadków.

1. 2. Ile świadczeń określonych wart. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 stycznia 1993 roku o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. 2022 poz. 1575) udzielono w Państwa szpitalu w okresie od [...] stycznia 2020r. do [...] grudnia 2025r. ze wskazań psychiatrycznych, z uwagi na zagrożenie zdrowia psychicznego kobiety ciężarnej, z podziałem na poszczególne miesiące od [...] stycznia 2020r. do [...] grudnia 2025r. oraz ze wskazaniem tygodnia ciąży. Wnosimy również o wskazanie przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy KOD oraz ilość przypadków.
2. 3. Jaka była podstawa do wykonania ww. zabiegów ze wskazań psychiatrycznych i w związku z jakim zaburzeniem, z uwagi na zagrożenie zdrowia psychicznego kobiety ciężarnej. Wnosimy również o wskazanie przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy KOD oraz ilość przypadków.
3. 4. Jaką zastosowano metodę wykonania zabiegu przerwania ciąży? Ile razy metodą wykonania zabiegu przerwania ciąży była aborcja próżniowa?
4. 5. Ile razy podano dopłodowo zastrzyk dosercowy z chlorku potasu, aby nie doszło do urodzenia żywego dziecka, w wyniku przerwania ciąży?
5. 6. Jakie wady płodu występowały w zdiagnozowanych przypadkach, w których wykonano zabieg przerwania ciąży z przyczyn psychiatrycznych, z uwagi na zagrożenie zdrowia psychicznego kobiety ciężarnej, ze wskazaniem tygodnia ciąży. Wnosimy również o wskazanie przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy KOD oraz ilość przypadków.
6. 7. Jakie procedury stosowane są w placówce w przypadkach żywych urodzeń będących skutkiem wykonanego w placówce przerwania ciąży? Ile razy doszło do urodzenia żywego i zastosowania tych procedur w okresie od [...] stycznia 2020r. do [...] grudnia 2025r.?"

Dalej skarżąca wskazała, że organ udzielił odpowiedzi jedynie w wąskim zakresie (liczba zabiegów w latach 2020- 2025 oraz przekazanie procedury akredytacyjnej), natomiast w pozostałej, kluczowej części wniosku (metody, kody ICD, wady płodu, procedury), uchylił się od odpowiedzi, twierdząc bezzasadnie, że nie stanowią one informacji publicznej. Organ nie wskazał przy tym, aby nie dysponował żądanymi informacjami. Organ nie poprzedził tych twierdzeń ani wezwaniem wnioskodawcy do udzielenia wyjaśnień, ani do wykazania szczególnego interesu publicznego, lecz jednostronnie stwierdził, że prawie wszystkie żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, co zdaniem skarżącej jest próbą ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej. Organ celowo nie wydał decyzji odmownej, która podlegałaby merytorycznej kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w trybie skargowym.

Skarżąca zauważyła, że organ jednocześnie uznał część żądanych danych za informację publiczną (podając liczbę świadczeń oraz przesłankę ich wykonania), a w pozostałym zakresie - przy identycznym charakterze danych - odmówił ich udostępnienia twierdząc, że nie stanowią informacji publicznej. Takie działanie jest wewnętrznie sprzeczne i prowadzi do sytuacji, w której identyczne co do charakteru dane (statystyczne, dotyczące działalności podmiotu publicznego) są arbitralnie kwalifikowane przez organ raz jako informacja publiczna, a raz jako informacja nią niebędąca, bez wskazania jakiegokolwiek kryterium prawnego tego rozróżnienia. Świadczy to o dowolności działania organu i stanowi naruszenie zasady legalizmu. Skarżąca wyjaśniła, że do dnia wniesienia skargi organ nie wydał merytorycznej decyzji odmownej w zakresie wniosku.

Zdaniem skarżącej żądane informacje mają charakter informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (DZ.U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako - u.d.i.p.). Należy przy tym rozróżnić poszczególne kategorie żądanych informacji:

1. a) dane czysto statystyczne (liczba świadczeń, rozkład miesięczny, metody wykonania zabiegów),
2. b) dane dotyczące organizacji udzielania świadczeń (stosowane procedury),
3. c) dane opisujące przesłanki medyczne w ujęciu zbiorczym (kody ICD, wady płodu).

W odniesieniu do kategorii a) i b) nie może budzić żadnych wątpliwości, że stanowią one informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W odniesieniu do kategorii c) ewentualne wątpliwości mogą dotyczyć wyłącznie zakresu udostępnienia (np. poprzez anonimizację lub agregację), a nie samego charakteru tych informacji jako informacji publicznej.

Nawet gdyby zachodziły przesłanki ograniczenia (np. tajemnica lekarska), to nie eliminuje to charakteru informacji jako publicznej, a jedynie wpływa na sposób jej udostępnienia (np. anonimizacja). Skarżąca zauważyła, że podmioty lecznicze są zobowiązane do bieżącego raportowania danych dotyczących udzielanych świadczeń zdrowotnych do Narodowego Funduszu Zdrowia oraz innych instytucji publicznych, w tym w szczególności w zakresie rodzaju świadczeń, ich liczby oraz przesłanek medycznych. Oznacza to, że żądane informacje istnieją w uporządkowanej formie i są gromadzone w systemach informatycznych co wyklucza możliwość twierdzenia, iż ich udostępnienie wymaga tworzenia nowej jakościowo informacji. Skoro organ gromadzi te dane na potrzeby sprawozdawczości do NFZ (w ramach konkretnych kodów świadczeń i procedur ICD) to ich udostępnienie w formie zbiorczej statystyki jest jedynie czynnością techniczną (wyciągiem z rejestru), a nie procesem intelektualnym tworzącym nową jakość informacji.

Co więcej, organ nie twierdzi, że nie posiada żądanych danych, lecz że ich udostępnienie wymagałoby analizy dokumentacji. Tym samym sam przyznaje, że informacje istnieją w jego zasobach, co wyklucza możliwość traktowania wniosku jako dotyczącego informacji nieistniejącej lub wymagającej wytworzenia nowej jakościowo treści. Nawet gdyby przyjąć, że część żądanych informacji ma charakter informacji przetworzonej, organ zobowiązany był do zastosowania trybu określonego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w szczególności do wezwania wnioskodawcy do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, natomiast organ takiego wezwania nie skierował.

Nawet przy przyjęciu, że w sprawie mogłyby znaleźć zastosowanie przesłanki ograniczenia dostępu do informacji publicznej, w szczególności wynikające z art. 5 ust. 1 u.d.i.p., organ zobowiązany był do ich wykazania oraz wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 16 tej ustawy. Tymczasem organ nie wskazał żadnej konkretnej podstawy ograniczenia, nie przeprowadził stosownej analizy i poprzestał na lakonicznym twierdzeniu, co stanowi naruszenie przepisów postępowania. Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny i orzecznictwa, jeżeli organ stoi na stanowisku, że informacja nie ma charakteru publicznego (co w niniejszej sprawie jest błędne) lub podlega ochronie ze względu na tajemnice ustawowe, ma obowiązek sformalizować swój opór w drodze decyzji administracyjnej.

W ocenie skarżącej błędne jest stanowisko organu jakoby wnioskodawca żądał udostępnienia danych medycznych w indywidulanych przypadkach. Fakt, że dane źródłowe znajdują się w dokumentacji medycznej, nie przesądza o ich charakterze prawnym. Dane zagregowane, statystyczne, pozbawione możliwości identyfikacji konkretnego pacjenta, nie stanowią danych medycznych w rozumieniu przepisów o systemie informacji w ochronie zdrowia, lecz informację o działalności podmiotu publicznego. O kwalifikacji jako informacji publicznej decyduje przedmiot żądania (dane statystyczne dotyczące działalności podmiotu wykonującego zadania publiczne), a nie miejsce ich przechowywania. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do niedopuszczalnego wniosku, że wszelkie informacje o działalności podmiotów leczniczych są wyłączone spod kontroli społecznej wyłącznie dlatego, że ich źródłem jest dokumentacja medyczna.

Zdaniem skarżącej stanowisko organu sprowadza się do próby wyłączenia spod jawności całego obszaru działalności podmiotu leczniczego poprzez utożsamienie informacji statystycznych z dokumentacją medyczną. Taka wykładnia pozostaje w oczywistej sprzeczności z ustawą o dostępie do informacji publicznej oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych.

W ocenie skarżącej bezczynność organu ma charakter rażącego naruszenia prawa, albowiem organ w sposób oczywisty i świadomy pominął obowiązek wynikający z art. 16 u.d.i.p., pomimo że utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje na konieczność wydania decyzji w przypadku odmowy udostępnienia informacji. Organ nie tylko nie zastosował właściwego trybu, lecz również przyjął błędną kwalifikację prawną żądanych informacji, ignorując ich oczywisty publiczny charakter.

W odpowiedzi na skargę Prezes [...]Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...]wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej.

W uzasadnieniu organ podniósł, że w dniu 24 marca 2026r. do organu wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 2 ust.1 oraz art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) w zakresie zabiegów terminacji ciąży w przypadkach określonych w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. z 2022r., poz. 1575), - dalej ustawa o planowaniu rodziny. Wniosek zawierał 8 pytań cyt.:

"1. Czy w kierowanej przez Pana placówce dokonuje się terminacji ciąży w przypadkach określonych w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 1575). Jeśli odpowiedź na powyższe była twierdząca Skarżący wnosił ponadto w tym samym trybie o udzielenie informacji na pozostałe 7 pytań, a to:

1. 1) wskazania liczby świadczeń wykonywanych na podstawie art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, z wyszczególnieniem poszczególnych miesięcy, z podziałem na każdy miesiąc, w których te świadczenia były dokonywane, począwszy od [...] stycznia 2020r., a skończywszy na [...] grudnia 2025r., z podziałem według określonych ustawowo przypadków, z powodu których podjęto się realizacji świadczenia według ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży art. 4a ust. 1 pkt 1 bądź 3 (oraz 2 i 4 - obecnie uchylone). Wnosimy o wskazanie tygodnia ciąży w momencie wykonania każdego ze świadczeń. Wnosimy również o wskazanie przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy kod oraz ilość przypadków.
2. 2) ile świadczeń określonych w art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. 2022 poz. 1575) udzielono w [...]w okresie od dnia [...] stycznia 2020r. Do dnia [...] grudnia 2025r. ze wskazań psychiatrycznych, z uwagi na zagrożenie zdrowia psychicznego kobiety ciężarnej, z podziałem na poszczególne miesiące od dnia [...]stycznia 2020r. do dnia [...] grudnia 2025r. oraz tygodnia ciąży. Wnosimy również o wskazanie przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy kod oraz ilość przypadków.
3. 3) jaka była podstawa do wykonania zabiegów ze wskazań psychiatrycznych w związku z jakim zaburzeniem, z uwagi na zagrożenie zdrowia psychicznego kobiety ciężarnej. Wnosimy również o wskazanie przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującej właściwy kod i ilość przypadków.
4. 4) Jaką zastosowano metodę wykonania zabiegu przerywania ciąży, ile razy metodą wykonania zabiegu była aborcja próżniowa ?
5. 5) Ile razy podano dopłodowo zastrzyk dosercowy z chlorku potasu aby nie doszło do żywego urodzenia dziecka w wyniku przerwania ciąży?
6. 6) Jakie wady płodu występowały w zdiagnozowanych przypadkach, w których wykonano zabieg przerwania ciąży z przyczyn psychiatrycznych, z uwagi na zagrożenie zdrowia psychicznego kobiety ciężarnej, ze wskazaniem tygodnia ciąży. Wnosimy również o wskazanie przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy kod i ilość przypadków.
7. 7) Jakie procedury stosowane są w placówce w przypadkach żywych urodzeń będących skutkiem wykonanego w placówce przerwania ciąży? Ile razy doszło do urodzenia żywego i zastosowania tych procedur w od [...] stycznia 2020 r. do [...] grudnia 2025 r." [...]spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji o których mowa w art. 4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p., pismem z dnia [...]kwietnia 2026 r.- zgodnie z wnioskiem Skarżącej - w dniu [...] kwietnia 2026r., listem poleconym udzielił odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, w zakresie w jakim wnioskowane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Organ podał dane statystyczne dotyczące liczby dokonanych terminacji ciąży w latach 2020 – 2025 r. wraz z podziałam na przesłanki dopuszczalności przerywania ciąży określone w art. 4a ustawy o planowaniu rodziny. Dodatkowo Skarżącej przekazano procedurę akredytacyjną OP2 z dnia [...].03.2025 r., która określa w podmiocie zobowiązanym zasady postępowania w przypadkach terminacji ciąży. Personel udzielający świadczeń zdrowotnych w tym zakresie jest zobowiązany do zapoznania się z przedmiotową procedurą i do jej przestrzegania.

W zakresie pozostałych wnioskowanych informacji zawartych w poszczególnych pytaniach skarżącego organ poinformował skarżącego, że nie stanowią one informacji publicznej, wobec czego nie mogą być udostępnione w trybie u.d.i.p.

Zdaniem organu skarżąca żądała udostępnienia jednostkowych danych medycznych pacjentek, które zawarte są w dokumentacji medycznej a to: wskazania przesłanek z klasyfikacji kodów ICD, wskazując właściwy kod oraz ilość wykonanych zabiegów wg poszczególnych kodów, wskazanie tygodnia ciąży w momencie wykonania każdego z zabiegów - z podziałem na miesiące w którym konkretne zabiegi zostały wykonane czyli de facto wskazanie przybliżonej daty wykonania zabiegu, liczby zabiegów wykonanych ze wskazań psychiatrycznych ze wskazaniem miesiąca, w którym wykonano konkretne zabiegi ze wskazań psychiatrycznych oraz tygodnia ciąży, w którym zabiegu dokonano, z podziałem na poszczególne miesiące oraz wskazanie przesłanek z klasyfikacji ICD wskazującej właściwy kod oraz ilość przypadków, jaka była podstawa do wykonania zabiegów ze wskazań psychiatrycznych i w związku z jakim zaburzeniem, z uwagi na zagrożenie zdrowia psychicznego kobiety ciężarnej, wraz ze wskazaniem przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującej właściwy kod i ilość przypadków, jakimi metodami wykonano zabiegi, ile razy metodą wykonania zabiegu była aborcja próżniowa, ile razy podano dopłodowo zastrzyk dosercowy z chlorku potasu aby nie doszło do żywego urodzenia dziecka w wyniku przerwania ciąży? jakie wady płodu występowały w zdiagnozowanych przypadkach, w których wykonano zabieg przerwania ciąży z przyczyn psychiatrycznych, z uwagi na zagrożenie zdrowia psychicznego kobiety ciężarnej, ze wskazaniem tygodnia ciąży wraz ze wskazaniem przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującej właściwy kod i ilość przypadków ?, jakie procedury stosowane są w placówce w przypadkach żywych urodzeń będących skutkiem wykonanego w placówce przerwania ciąży? Ile razy doszło do urodzenia żywego i zastosowania tych procedur w latach 2020-2025 ?

Organ poinformował skarżącą w odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, że są to szczegółowe informacje dotyczące konkretnych zabiegów terminacji ciąży zawarte w dokumentacji medycznej pacjentek, a dokumentacja medyczna jest zbiorem danych osobowych i o stanie zdrowia, które podlegają szczególnemu rygorowi ochrony prawnej (tajemnica lekarska, ochrona praw pacjenta, przepisy RODO). Wskazano, że informacje te z całą pewnością dotyczą kwestii prywatnych, osobistych i intymnych i stanowią dane wrażliwe, które bez zgody pacjentki mogą być udostępnione jedynie w określonych sytuacjach, na podstawie ściśle określonych przepisów i nie stanowią informacji publicznych podlegających udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. Na poparcie tych twierdzeń organ przywołał stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w wyroku z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1206/17, a także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 14 stycznia 2026r., sygn. akt III OSK 417/25.

Dane o stanie zdrowia kwalifikowane są do danych wrażliwych, o których mowa w art. 9 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 119, str. 1 z późn. zm.) i definiowane są w tym akcie prawnym w art. 4 pkt 15: "dane dotyczące zdrowia oznaczają dane osobowe o zdrowiu fizycznym lub psychicznym osoby fizycznej - w tym o korzystaniu z usług opieki zdrowotnej - ujawniające informacje o stanie jej zdrowia". Ponadto, zdrowie stanowi dobro osobiste człowieka na podstawie art. 23 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145), a zatem pozostaje w sferze spraw prywatnych.

Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 4 ust 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. organ wyjaśnił, że nie kwestionuje, iż jest podmiotem wykonującym zadania publiczne z zakresu ochrony zdrowia i w związku z tym jest obowiązany do udostępnienia informacji stanowiących informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Organ udzielił wnioskowanych informacji stanowiących informację publiczną, wobec czego nie pozostaje w bezczynności. Organ podtrzymał przedstawioną skarżącemu w piśmie z dnia [...] kwietnia 2026r. znak: [...]argumentację prawną.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez nieudzielenie informacji w pełnym żądanym zakresie organ wskazał, że podmiot zobowiązany nie ograniczył w żadnym zakresie uprawnień skarżącej do uzyskania informacji publicznej. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia [...].02.2026 r. organ zakwalifikował informacje stanowiące informacje publiczne jako informację prostą i udzielił w tym zakresie odpowiedzi. Pozostałe informacje, w ocenie organu, nie stanowią informacji publicznej i nie mogły być udostępnione w trybie u.d.i.p., o czym skarżącą poinformowano.

Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 i 2 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p.. organ wskazał, że udzielił informacji stanowiących informację publiczną, a pozostałe informacje zakwalifikował jako nie stanowiące informacji publicznej. Nie było zatem podstaw do wydania decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia informacji publicznej oraz wydania decyzji o umorzeniu postępowania, ponieważ informacja publiczna udostępniona została Skarżącemu w sposób wskazany we wniosku.

Organ wskazał, że dane liczbowe wraz z podziałem na ustawowe przesłanki przerywania ciąży są przedmiotem analiz Ministerstwa Zdrowia i przedkładane corocznie przez Radę Ministrów Sejmowi RP jako sprawozdanie z wykonywania oraz o skutkach stosowania przepisów ustawy o planowaniu rodziny i upubliczniane na stronach Sejmu.

Z powyższego wynika, że dla oceny, czy w zakresie zabiegów przerywania ciąży, regulowanych przepisami ustawy o planowaniu rodziny prawo jest respektowane, wystarczające są dane liczbowe z podziałem na przesłanki prawne dopuszczalności przerywania ciąży - bo to jest zadanie stawiane państwu stanowiące informację publiczną. Minister Zdrowia nie żąda w tym celu ani kodów ICD, ani terminu wykonania zabiegu terminacji ciąży (podział na miesiące, w którym wykonano zabieg stanowi de facto przybliżoną datę zabiegu), ani wskazania tygodnia ciąży, w którym wykonano zabieg, ani wad płodu, ani przesłanek medycznych (jednostek chorobowych) zagrażających zdrowiu lub życiu kobiety bo zapisy ustawy o planowaniu rodziny w zakresie w jakim regulują zabiegi przerywania ciąży nie odnoszą się do jednostkowych danych medycznych. Jednostkowe dane medyczne należą do kompetencji lekarzy specjalistów prowadzących proces terapeutyczny z udziałem pacjentki. Mogą podlegać ocenie odpowiednich instytucji i organów poprzez wykwalifikowane kadry do tego uprawnione, na podstawie regulacji odnoszących się do procesu leczenia.

Takie stanowisko, w ocenie organu, wypełnia również prawo obywateli do kontroli społecznej działalności podmiotów leczniczych wykonujących zadania publiczne, w tym udzielanie świadczeń zdrowotnych jakimi są zabiegi przerywania ciąży. Liczba wykonanych zabiegów w podziale na przesłanki prawne dopuszczalności przerywania ciąży, pozwala "każdemu" na ocenę czy zabiegi wykonywane są zgodnie z zapisami obowiązującego prawa, czy dostęp do tych świadczeń nie jest ograniczony i jaki jest ich koszt, a prawne przesłanki dopuszczalności przerywania ciąży stanowią punkt odniesienia dla tej oceny.

Skarżący twierdząc, że dane medyczne stanowią informację publiczną odwołuje się do raportów obejmujących dane medyczne, składanych przez podmioty lecznicze do Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej NFZ), kwalifikując je jako dane statystyczne. NFZ jako strona umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych, posiada uprawnienia dostępu do jednostkowych danych medycznych wynikające z rozliczania udzielonych świadczeń zdrowotnych i w ramach nadzoru i kontroli z realizacji świadczeń zdrowotnych, jednak prawo to nie jest nieograniczone. Może zbierać i przetwarzać tylko te dane, które służą realizacji celów rozliczeniowych i kontrolnych, z zachowaniem rygorów zawartych w przepisach RODO, w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w ustawie o systemie informacji w ochronie zdrowia czy w ustawie o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

Gdyby jednostkowe dane medyczne stanowiły, jak twierdzi skarżący, informację publiczną, wówczas ustawodawca zapisałby w stanowionych aktach prawnych odnoszących się do danych wrażliwych, że dokumentację medyczną/informacje zawarte w dokumentacji medycznej pacjenta udostępnia się na żądanie każdemu, po zanonimizowaniu danych osobowych. Jednak, w art. 9 RODO, czy w art. 26 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta ustawodawca wskazuje instytucje, osoby, organy i sytuacje, w których dane te podlegają udostępnieniu i katalogów tych nie można traktować rozszerzająco.

Ponadto zapisy o zachowaniu w tajemnicy danych medycznych czyli wrażliwych zawarte są w innych ustawach: o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych ustawie o statystyce publicznej itp. Potwierdza to, że są to dane szczególnie wrażliwe i podlegają szczególnej ochrony prawnej.

Fakt, że szpitale przekazują do NFZ jednostkowe dane medyczne pacjenta zawarte w dokumentacji medycznej nie czyni ich automatycznie informacją publiczną. NFZ otrzymuje dane jednostkowe z dokumentacji medycznej na innej podstawie i w innym celu niż dostęp do informacji publicznej i ma obowiązek chronić je jako dane medyczne.

Raporty z wykonania zabiegów terminacji ciąży publikowane przez NFZ, jeśli oprócz liczby zabiegów i prawnych przesłanek dopuszczalności przerywania ciąży, zawierają dane stricte medyczne jakimi są kody ICD, to stanowią one zbiorcze, zestawienia roczne zagregowanych danych z całego kraju z podziałem na województwa, co całkowicie wyklucza identyfikację bezpośrednią i pośrednią pacjentek. Zdaniem organu jest to sytuacja odmienna od sytuacji, w której wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci jednostkowych danych medycznych kierowany jest do konkretnego szpitala, w niewielkim mieście, wykonującego niewielką liczbę zabiegów terminacji ciąży rocznie. Gdyby w tym stanie faktycznym uznać dane medyczne za informację publiczną podlegającą udostępnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p., po zanonimizowaniu danych osobowych, to powiązanie kodów ICD z datą zabiegu (miesiąc wykonania zabiegu), i z wiekiem płodu, których to informacji żąda skarżący, wiązałoby się z wysokim ryzykiem deanonimizacji danych i tym samym identyfikacji pacjentek, zwłaszcza w mniejszych społecznościach lokalnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W myśl art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1. 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2. 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3. 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Problematyka dostępu do informacji publicznej, której dotyczył wniosek, została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia zaś przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11).

W myśl art. 13 ust. 1 - 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Podkreślenia wymaga, że u.d.i.p. wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy) bądź też w drodze decyzji administracyjnej odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy), albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy). W przypadku, gdy żądana informacja nie posiada charakteru informacji publicznej, formą załatwienia wniosku jest powiadomienie wnioskodawcy o tych fakcie pismem.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności organu w zakresie odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2026 r. (wpływ do organu - [...] marca 2026 r.).

Miedzy stronami bezspornym było, [...] spółka z o ograniczona odpowiedzialnością w [...]jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej jest podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2023 r. poz. 991) i udziela świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych ubezpieczonym oraz innym osobom uprawnionym do tych świadczeń na podstawie przepisów nieodpłatnie, za częściową odpłatnością lub całkowitą odpłatnością. Jest zatem jednostką dysponującą majątkiem publicznym i wykonującą zadania publiczne z zakresu ochrony zdrowia.

Natomiast kwestią sporną, wymagającą rozstrzygnięcia jest okoliczność, czy objęte wnioskiem z dnia [...] lutego 2026 r. informacje, których udostępnienia żąda skarżąca, stanowią informacje publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p.

W ocenie Sądu pytania sformułowane we wniosku skarżącej Fundacji dotyczą informacji publicznej. Odnoszą się one bowiem do przedmiotu działalności podmiotu leczniczego, należącego do katalogu z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., trybu wykonywania przez niego zadań w ramach prowadzonej działalności, z uwzględnieniem poszczególnych rodzajów świadczeń i zabiegów przeprowadzanych w podmiocie leczniczym. Wniosek skarżącej skupia się na świadczeniu terminacji ciąży, które jest jednym z udzielanych przez podmiot świadczeń, finansowanych ze środków publicznych. Dopuszczalność tego zabiegu określa ustawa z 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. z 2022 r. poz. 1575). Ograniczenia ustawowe udzielania tego świadczenia nie zmieniają jego charakteru jako świadczenia zdrowotnego finansowanego ze środków publicznych w oparciu o zasady określone nie w ustawie o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, ale w ustawie z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2561).

Jednocześnie chodzi tu o informacje dotyczące przedmiotu działalności podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., a także sposobu dysponowania jego majątkiem (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i l u.d.i.p.). Tożsamy pogląd, wyrażono w wyrokach: WSA w Kielcach z 20 grudnia 2023 r. sygn. akt II SAB/Ke 111/23, WSA w Lublinie z 26 listopada 2019 r. sygn. akt II SAB/Lu 61/19, WSA w Krakowie z 2 października 2018 r., II SAB/Kr 79/19, WSA w Gdańsku z 13 września 2017 r. sygn. akt II SAB/Gd 57/17 i z dnia 18 lipca 2024 r. sygn.. akt IIISAB/Gd 109/24, WSA w Łodzi z dnia 19 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 117/23.

W sprawie podkreślić należy, iż z treści wniosku Fundacji wynika, że wnosząc o udzielenie informacji w opisanym zakresie skarżąca nie żąda wskazania danych pozwalających na zidentyfikowanie (spersonalizowanie) konkretnych przypadków medycznych (co niewątpliwie stanowiłoby naruszenie tajemnicy lekarskiej i chronionych ustawowo praw pacjenta), ale wnosi o udostępnienie danych statystycznych dotyczących liczby świadczeń udzielonych przez Szpital w poszczególnych latach, z wyodrębnieniem ustawowych przesłanek dopuszczalności przeprowadzenia zabiegu terminacji ciąży i stosowanych przez szpital procedur. Wniosek skarżącej wyraźnie dotyczy danych o charakterze statystycznym, a nie indywidualnych przypadków udokumentowanych w dokumentacji medycznej. Zgodnie z art. 23 ust. 1ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (DZ.U. 2009 r.,76, 641) pacjent ma prawo do dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych (ust. 1).

Dane zawarte w dokumentacji medycznej podlegają ochronie określonej w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych (ust. 2). O tym jakie dane zawiera dokumentacja medyczna stanowi art. 25 w.w. ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu dokumentacja medyczna zawiera co najmniej:

1. 1) oznaczenie pacjenta, pozwalające na ustalenie jego tożsamości:
2. a) nazwisko i imię (imiona),
3. b) datę urodzenia,
4. c) oznaczenie płci,
5. d) adres miejsca zamieszkania,
6. e) numer PESEL, jeżeli został nadany, w przypadku noworodka - numer PESEL matki, a w przypadku osób, które nie mają nadanego numeru PESEL - rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość,
7. f) w przypadku gdy pacjentem jest osoba małoletnia, całkowicie ubezwłasnowolniona lub niezdolna do świadomego wyrażenia zgody - nazwisko i imię (imiona) przedstawiciela ustawowego oraz adres jego miejsca zamieszkania;
8. 2) oznaczenie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych ze wskazaniem komórki organizacyjnej, w której udzielono świadczeń zdrowotnych;
9. 3) opis stanu zdrowia pacjenta lub udzielonych mu świadczeń zdrowotnych;
10. 4) datę sporządzenia.

Analiza żądania zawartego we wniosku [...] z dnia [...] lutego 2026 r. w konfrontacji z treścią przytoczonych powyżej przepisów ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta potwierdza powyższe stanowisko, że wniosek skarżącej nie dotyczy danych indywidualnych zawartych w dokumentacji medycznej - w rozumieniu przepisów w.w. ustawy, a w szczególności - nie dotyczy danych pozwalających na identyfikację poszczególnych sytuacji oraz osób, którym Szpital udzielił świadczenia. Informacje o które wnosi skarżąca mają charakter syntetyczny oraz statystyczny. Zaznaczyć w tym miejscu również wypada, iż Szpital nie jest zobowiązany do zachowania w tym zakresie tzw. tajemnicy statystycznej, o której mowa w art. 10 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 773). Obowiązek ten bowiem, z mocy art. 12 ustawy skierowany jest do konkretnych adresatów, tj. osób wykonujących czynności w imieniu i na rzecz statystyki publicznej.

Pytania zawarte w pkt 2 i 3 wniosku wiążą się ze skutkami orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 października 2020 r. sygn. akt K 1/20, w którym stwierdzono, że art. 4a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży jest niezgodny z art. 38 w związku z art. 30 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten stanowił, że przerwanie ciąży może być dokonane w przypadku gdy badania prenatalne lub inne przesłanki medyczne wskazują na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu. Stwierdzenie niekonstytucyjności tego unormowania doprowadziło do sytuacji, w której podstawy dokonywania aborcji iw takich sytuacjach poszukiwano w przesłance art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, zgodnie z którym przerwanie ciąży może być dokonane w przypadku gdy ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej.

W przypadku, gdy wady embriopatologiczne płodu powodują poważne zagrożenia w sferze psychiki matki, może bowiem zajść przesłanka aborcyjna z art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu rodziny (usunięcie z systemu prawnego przesłanki z pkt 2 w tym przypadku nie wyklucza dokonania aborcji). Przepis art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu rodziny dotyczy nie tylko zdrowia fizycznego, ale też psychicznego kobiety ciężarnej. Diagnoza choroby psychicznej (stwierdzenie jednostki chorobowej) matki, powstałej w związku z faktem ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu, może prowadzić do dokonania aborcji.

Zadane pytania, w tym kontekście zmierzały do uzyskania informacji ile razy w przypadku zdiagnozowanych problemów psychicznych matki - stwierdzono wady u poczętego dziecka i jakie to były wady. Miało ono na celu uzyskanie informacji czy i jak często doszło do aborcji z w takim przypadku. Wskazać należy, że organ nie wskazywał, iż nie posiada żądanej informacji. Informacja, jak często aborcja z uwagi na chorobę psychiczną matki ma swoje źródło w wadach embriopatologicznych płodu, co do zasady, jest informacją publiczną. Dotyczy ona bowiem stosowania przez zakład opieki zdrowotnej przepisów obowiązującego prawa. Fakt, że sytuacja ta nie jest wprost przewidziana w ustawie nie wyklucza takiej oceny, stanowi ona bowiem jedną z odmian tej przesłanki, a powoływanie się na nią jest skutkiem usunięcia poprzednio obowiązującej przesłanki legalnej aborcji, jaką były wady embriopatologiczne płodu.

Odrębną kwestią jest okoliczność, czy informacja ta ma charakter informacji publicznej prostej czy przetworzonej i czy winna podlegać udostępnieniu z uwagi na ograniczenia zawarte w art. 5 u.d.i.p. Odpowiedź na te pytania jest jednak związana z koniecznością podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonych działań (zobowiązanie do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego, wydanie decyzji). Brak tych działań wskazuje na bezczynność organu.

W badanej sprawie w odpowiedzi na wniosek skarżącej w piśmie z dnia [...] kwietnia 2026 r. organ podał ilość zabiegów terminacji ciąży przeprowadzonych w Szpitalu w latach 2020 - 2025 z wyszczególnieniem przypadków wymienionych w art. 4a ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 ustawy o planowaniu rodziny. Do pisma dołączono pismo zatytułowane procedura Akredytacyjna OP 2. Wskazać należy, że udostępnione skarżącej informacje dotyczą pkt 1 wniosku, jednak są to informacje niepełnie, bowiem organ nie uwzględnił wszystkich danych, o które wnosiła skarżąca, czyli tygodnia ciąży oraz klasyfikacji ICD. W pozostałym zakresie organ ocenił, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., czemu dał wyraz w w.w. piśmie z dnia [...] kwietnia 20206 r., a stanowisko to powielił w odpowiedzi na skargę.

Reasumując Sąd stwierdza, iż wobec uznania informacji objętych wnioskiem skarżącej dnia [...] lutego 2026 r. za informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. stawiany w powyższym zakresie [...] sp. z o.o. w [...]zarzut bezczynności uznać należy za uzasadniony. Jednocześnie w przedstawionych okolicznościach sprawy Sąd stwierdza, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13; wyrok WSA w Łodzi z 28 marca 2017 r., II SA/Łd 967/16).

W niniejszej sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ organ zareagował w ustawowym terminie na wniosek Fundacji prezentując określone stanowisko. Brak jest podstaw do przyjęcia, że działanie organu nacechowane było złą wolą, bądź do przypisania organowi lekceważącego stosunku do norm prawa. Z tych też powodów brak było podstaw do zasądzenia od organu na rzecz Fundacji sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z § 1a w zw. z p.p.s.a. zobowiązał [...] sp. z o.o. w [...]do załatwienia wniosku skarżącej [...] z dnia [...] lutego 2026 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzając jednocześnie, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (pkt I -II sentencji wyroku). O oddaleniu skargi w zakresie wniosku o zasądzenie sumy pieniężnej w kwocie 2000 zł Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku).