Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] marca 2026 r. E. G. zwróciła się do Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]o udostępnienie informacji publicznej w zakresie informacji oraz dokumentów dotyczących:
- 1) odpowiedzi Burmistrza [...]na pismo PIW z [...] lutego 2026 r.;
- 2) wskazania, czy Burmistrz podał dokładny adres miejsca, w którym znajdują się zwierzęta wnioskodawczyni;
- 3) przeprowadzenia kontroli dobrostanu psa [...] i kota [...];
- 4) stanu zdrowia oraz kondycji psychicznej i fizycznej tych zwierząt;
- 5) pełnej dokumentacji dotyczącej stanu zdrowia i dobrostanu zwierząt oraz dokumentacji dotyczącej dokładnego miejsca ich aktualnego pobytu;
- 6) pełnej dokumentacji dotyczącej postępowania administracyjnego odnoszącego się do miejsca przetrzymywania zwierząt na działce [...], w tym informacji, co zostało ustalone i jakie czynności wykonano w tej sprawie.
Jako sposób udostępnienia informacji wnioskodawczyni wskazała przesłanie jej w formie elektronicznej na podany adres e-mail. Wniosek wpłynął do organu drogą mailową w dniu [...] marca 2026 r. (niedziela).
W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia [...] marca 2026 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...]poinformował wnioskodawczynię, iż na zapytanie Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]o podanie danych dotyczących aktualnego miejsca utrzymywania zwierząt odebranych E. G. i M. G. decyzją Burmistrza [...]z dnia [...] kwietnia 2025 r. wpłynęła odpowiedź z Urzędu Miejskiego w [...], że "na podstawie decyzji nr [...]z dnia [...] kwietnia 2025 r. odbioru zwierząt dokonało [...] i "zwierzęta znajdują się pod opieką w/w Stowarzyszenia". Tym samym Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...]nie uzyskał danych o aktualnym miejscu utrzymywania zwierząt. Burmistrz [...]nie podał adresu, gdzie znajdują się zwierzęta. Ze względu na to, że Powiatowy Lekarz Weterynarii nie posiada wiedzy o adresie przebywania zwierząt (psa [...] i kota [...]) nie może przeprowadzić kontroli dobrostanu i oceny kondycji psychicznej i fizycznej wspomnianych zwierząt. W załączeniu organ przekazał wnioskodawczyni kopię zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie oraz jego zakończeniu.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2026 r. E. G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o:
- 1) stwierdzenie, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...]dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] marca 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej;
- 2) zobowiązanie organu do rozpoznania i załatwienia niezałatwionej części wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi;
- 3) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 4) zasądzenie kosztów postępowania;
- 5) ewentualnie – wymierzenie organowi grzywny albo przyznanie od organu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.).
Jak podniosła w uzasadnieniu skargi, w odpowiedzi z [...] marca 2026 r. organ wskazał jedynie, że zgodnie z informacją Burmistrza odbioru zwierząt dokonało [...], zwierzęta znajdują się pod opieką tego stowarzyszenia, organ nie uzyskał danych o aktualnym miejscu utrzymywania zwierząt, Burmistrz nie podał adresu, pod którym zwierzęta się znajdują, oraz że z tego powodu PIW nie może przeprowadzić kontroli dobrostanu i oceny ich kondycji psychicznej i fizycznej. Organ dołączył również kopię zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia [...] lutego 2026 r. oraz kopię zawiadomienia o zakończeniu postępowania z dnia [...] marca 2026 r. Odpowiedź ta nie załatwia jednak całości wniosku skarżącej. Organ nie udzielił odpowiedzi na pytanie, jakie kroki prawne podjął wobec braku przekazania przez Burmistrza pełnych danych o miejscu przebywania zwierząt, nie udostępnił również żądanej pełnej dokumentacji dotyczącej stanu zdrowia i dobrostanu zwierząt ani dokumentacji dotyczącej dokładnego miejsca ich aktualnego pobytu.
Organ nie udostępnił także pełnej dokumentacji dotyczącej postępowania administracyjnego związanego z działką [...] ani nie wskazał, co konkretnie zostało w tej sprawie ustalone i jakie czynności zostały wykonane. Przekazanie jedynie dwóch pism procesowych nie wyczerpuje żądania "pełnej dokumentacji" ani informacji o poczynionych ustaleniach. Tym samym organ odpowiedział jedynie fragmentarycznie, pozostawiając bez rozpoznania istotną część wniosku. Jeżeli organ uznał, że określone elementy wniosku nie stanowią informacji publicznej albo nie mogą być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, powinien był zająć w tym zakresie jednoznaczne stanowisko procesowe, a nie poprzestać na częściowej odpowiedzi i przemilczeniu pozostałych punktów. Prawo do informacji publicznej obejmuje uzyskanie informacji publicznej jak i wgląd do dokumentów urzędowych, a udostępnienie powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni.
Wniosek został złożony [...] marca 2026 r., natomiast odpowiedź organu pochodzi z [...] marca 2026 r. Nawet przy przyjęciu, że pismo to zostało sporządzone po upływie podstawowego 14- dniowego terminu, co już samo w sobie wymaga oceny, organ do chwili wniesienia niniejszej skargi nie załatwił całego żądania. W konsekwencji bezczynność organu ma charakter co najmniej częściowy, lecz rzeczywisty i nadal trwa. Bezczynność ta powinna zostać uznana za rażące naruszenie prawa. Organ nie wydał bowiem formalnego rozstrzygnięcia co do tej części żądania, której nie uwzględnił, nie wskazał podstaw prawnych odmowy ani nie poinformował w sposób wyczerpujący, dlaczego nie realizuje poszczególnych punktów wniosku. Skarżąca została zatem pozbawiona żądanych informacji i dokumentów oraz możliwości kontroli legalności stanowiska organu w zakresie nieudostępnionej części wniosku. Sama odpowiedź z [...] marca 2026 r. ma istotne znaczenie dowodowe, ponieważ organ wprost przyznaje, iż nie zna aktualnego miejsca przebywania odebranych zwierząt oraz nie może przeprowadzić kontroli ich dobrostanu.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż w odpowiedzi na skierowane do Burmistrza [...] zapytanie o miejsce przebywania wskazanych wyżej zwierząt uzyskał informację, iż odebrało je [...], pod którego opieką przebywają. Burmistrz nie podał miejsca przebywania zwierząt. W związku z tym Powiatowy Lekarz Weterynarii nie miał możliwości przeprowadzenia kontroli ich dobrostanu, ustalenia ich kondycji psychicznej i fizycznej. Jednocześnie organ przekazał skarżącej kopię zawiadomienia o wszczęciu i zakończeniu postępowania w sprawie prowadzonej w stosunku do w/w stowarzyszenia. Protokół kontroli miejsca wskazanego przez skarżącą oraz notatki służbowe pracowników Inspekcji Weterynaryjnej skarżąca uzyskała na skutek wcześniejszych pism.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a.
Skarżąca kierując pod adresem Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]wniosek datowany na [...]marca 2026 r., wniosła o udostępnienie objętej żądaniem informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej u.d.i.p.). Ustawa ta reguluje zakres podmiotowy, przedmiotowy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.).
Dla dopuszczalności skargi w opisywanym przedmiocie nie jest wymagane poprzedzenie jej środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, tzn. nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąca rozwinięcie prawa określonego w art. 61 Konstytucji RP, reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, procedurę oraz tryb udostępniania informacji publicznej. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Udostępnieniu podlega więc informacja o podmiotach zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej i zasadach ich funkcjonowania (art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p.), a także informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść m.in. orzeczeń sądów powszechnych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Wyliczenie zawarte w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera tylko przykładowy katalog. Przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji.
Charakter taki ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile odnosi się do faktów i danych (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2013 r., I OPS 8/13).
Z kolei podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji w świetle u.d.i.p. są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W sprawie niesporne pozostaje, że Powiatowy lekarz Weterynarii jest organem administracji publicznej wykonującym zadania publiczne, tym samym co do zasady jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej następuje m.in. w sposób, o którym mowa w art. 10 i 11 – czyli na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).
W przypadku skierowania pisemnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej podmiot, do którego wniosek taki został skierowany, może: udostępnić tę informację, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udostępnienia w formie czynności materialno-technicznej; poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o którą wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia informacji niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie, w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej. Może również odmówić w drodze decyzji udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art.
3. Przy czym działań tych należy dokonać w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z omawianej ustawy (art. 13 u.d.i.p.). Jednocześnie prawo do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego. Zgodnie bowiem z art. 5 u.d.i.p. podlega ono ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).
Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności w przedmiocie informacji publicznej, takich czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udostępnienia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto gdy nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji lub, że żądanie nie dotyczy informacji publicznej.
W rozpatrywanej sprawie Powiatowy Lekarz Weterynarii, w odpowiedzi na wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej datowany na [...] marca 2026 r. wyjaśnił, iż nie uzyskał od Burmistrza [...]danych o aktualnym miejscu utrzymywania psa i kota czasowo odebranych skarżącej oraz jej małżonkowi na mocy decyzji Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2025 r. W związku z tym za nienaruszającą przepisów u.d.i.p. należy uznać dalszą treść udzielonej skarżącej odpowiedzi, iż w konsekwencji powyższego organ nie miał możliwości przeprowadzenia kontroli dobrostanu, ustalenia kondycji psychicznej i fizycznej tych zwierząt, a także zebrania dokumentacji na ten temat. Zatem odpowiedź udzielona przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w zakresie pkt od 1 do 5 wniosku skarżącej datowanego na [...] marca 2026 r. stanowi odzwierciedlenie informacji znajdujących się w posiadaniu tego organu.
W odniesieniu do zawartych w skardze zarzutów i wywodów kwestionujących prawidłowość odpowiedzi organu w tym zakresie, stwierdzić należy, iż procedura udostępnienia informacji publicznej dotyczy sfery faktów, informacji posiadanych przez organy w związku z wykonywaniem przez nie zadań publicznych. Nie służy natomiast do prowadzenia sporów i polemik na temat objętych wnioskiem okoliczności faktycznych oraz do formułowania oceny prawidłowości podejmowanych przez organy czynności, w tym w prowadzonych postępowaniach administracyjnych, co skarżąca permanentnie czyni w szeregu wniosków o udostępnienie informacji publicznej, składanych zarówno do Powiatowego Lekarza Weterynarii jak i innych organów. Sądowa kontrola dostępu do informacji publicznej nie służy także do tego, by sąd administracyjny rozpoznając sprawy tego rodzaju, oceniał działania organów podejmowane w odrębnych postępowaniach.
Odnosząc się do faktu, że na wniosek skarżącej z [...] marca 2026 r. (który wpłynął do organu pocztą elektroniczną w niedzielę [...] marca 2026 r.) organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] marca 2026 r., a zatem z jednodniowym uchybieniem 14-dniowego terminu biegnącego od poniedziałku [...] marca 2026 r., wskazać należy, iż skarga w niniejszej sprawie została wniesiona pismem z dnia [...] kwietnia 2026 r., a zatem już po udzieleniu powyższej odpowiedzi. Tymczasem w orzecznictwie i piśmiennictwie ugruntowane jest stanowisko, w myśl którego skarga na bezczynność podlega oddaleniu w razie stwierdzenia, że organ nie pozostawał w stanie bezczynności w momencie wniesienia jej do sądu (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, wyd. 5, 2017 r., kom. do art. 149, uwaga II.1; Dauter B., Kabat A., Niezgódka-Medek M. w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, wyd. VI, teza 2 in fine do art. 149, LEX; wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., II OSK 853/17, wyrok WSA w Warszawie z 22 marca 2016 r., IV SAB/Wa 41/16, a także uzasadnienia uchwał składu 7 sędziów NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 oraz z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19). Kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie jej wniesienia aktualny, nie zaś historyczny.
Co do zawartego w pkt 6 wniosku żądania udostępnienia pełnej dokumentacji dotyczącej postępowania administracyjnego odnoszącego się do miejsca przetrzymywania zwierząt na działce [...], wskazać należy, iż w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd (m.in. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 9 grudnia 2013 r., I OPS 7/13), że akta spraw są jako całość zbiorem różnorodnych materiałów usystematyzowanym przez organ, który nadał temu zbiorowi określony kształt i który się nim posługuje w prowadzonym postępowaniu. Akta są więc pewnym przedmiotem, którego dotyczą przepisy szczególne odnoszące się zarówno do jego tworzenia, rejestrowania, przechowywania, jak i udostępniania. Żądanie udostępnienia akt sprawy jako całości nie jest więc wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów. Prawo do informacji dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako takich.
Żądanie udostępnienia pełnej dokumentacji dotyczącej określonego postępowania administracyjnego nie może być zatem zrealizowane w trybie u.d.i.p., gdyż akta sprawy jako całość nie stanowią informacji publicznej (por. wyrok NSA z 7 listopada 2024 r., III OSK 554/24).
Wobec powyższego skarga, w zakresie obejmującym pkt od 1 do 5 wniosku oraz pkt 6 wniosku, w części obejmującej żądanie udostępnienia pełnej dokumentacji dotyczącej postępowania administracyjnego odnoszącego się do miejsca przetrzymywania zwierząt na działce [...], została oddalona, o czym orzeczono w pkt III sentencji wyroku.
Z kolei jeśli chodzi o zawarte w pkt 6 wniosku żądanie udostępnienia informacji, co zostało ustalone i jakie czynności wykonano w w/w sprawie, to skarżąca załączyła do złożonego przez siebie pisma procesowego z [...] maja 2026 r. odpis decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]z dnia [...] kwietnia 2026 r., znak [...], kończącej w/w postępowanie. Opis stanu faktycznego sprawy w uzasadnieniu tej decyzji zawiera wskazanie, co zostało ustalone i jakie czynności organ podjął w sprawie. Zatem pomimo faktu, iż organ nie udzielił wprost odpowiedzi na tę część pkt 6 wniosku to skarżąca, po wniesieniu skargi, otrzymała już dokument (tzn. decyzję z [...] kwietnia 2026 r.) zawierającą odpowiedź w tym właśnie zakresie.
Rozpoznając skargę na bezczynność sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w dacie wydania orzeczenia. Jeżeli po zainicjowaniu postępowania sądowego, przed dniem orzekania, bezczynność ta ustała, nawet jeśli miało to miejsce z przekroczeniem ustawowych terminów, wówczas organ nie pozostaje już w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi w tym zakresie. Nie ma bowiem podstaw do zobowiązania organu do określonego działania, które przed datą orzekania zostało już podjęte. W takiej sytuacji zachodzi przesłanka do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), z którą to sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Postępowanie w zakresie bezczynności (zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej z [...] marca 2026 r. w części obejmującej żądanie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej ustaleń i czynności podjętych w sprawie znak: [...]) podlegało zatem umorzeniu, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Nie zwalnia to jednak sądu z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Stwierdzony stan bezczynności nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Określenie to oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wnioskodawcy, jaskrawego braku woli załatwienia sprawy, ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Jest to naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Stwierdzona bezczynność obejmowała jedynie częściowy zakres tego wniosku (tzn. część jego pkt 6), przy czym bezczynność ta ustała przed datą orzekania przez Sąd.
W tej sytuacji nie było podstaw do przyjęcia, by bezczynność organu w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., orzeczono jak w pkt II sentencji.
Nie było też podstaw do stwierdzenia dotkliwych skutków indywidualnych czy społecznych, uzasadniających wymierzenie organowi grzywny czy też przyznanie skarżącej sumy pieniężnej, dlatego w tym zakresie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona, co również objęte zostało punktem III sentencji wyroku.
Jeśli chodzi o zawarte w pkt IV sentencji rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania, na podstawie art. 200, art. 205 § 1 w związku z art. 206 p.p.s.a. zasądzono od organu na rzecz skarżącej połowę uiszczonego wpisu sądowego od skargi, wynoszącego 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 535), tzn. kwotę 50 zł. Wynikało to z faktu uwzględnienia skargi jedynie częściowo, w wąskim zakresie, zaś co do pozostałej części żądania skarga została oddalona. Przepis art. 206 p.p.s.a. pozwala przy tym sądowi na odstąpienie w uzasadnionych przypadkach od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, przy czym w niniejszej sprawie, z uwagi na jedynie częściowe uwzględnienie skargi, taki uzasadniony przypadek miał miejsce.