Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2026 r., P.H-P. (dalej: wnioskodawczyni, skarżąca), powołując się na art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej: u.d.i.p.), wystąpiła do Prezesa Zarządu NZOZ [...] (dalej: organ) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznych, dotyczących: 1. Wszystkich umów wraz załącznikami oraz aneksami podpisanych z Panią I.K. w okresie od 1 stycznia 2025 r. do dnia złożenia wniosku, 2. Wszystkich faktur – potwierdzeń zapłaty wystawionych – przelanych Pani I.K. w okresie od 1 stycznia 2025 r. do dnia złożenia wniosku, 3. Wszystkich faktur wystawionych przez Panią I.K. w okresie od 1 stycznia 2025 r. do dnia złożenia wniosku.
Wnioskodawczyni wskazała, że wnosi o przesłanie odpowiedzi w formie elektronicznej na adres e-mail: [...].
Organ pismem z dnia [...] kwietnia 2026 r., nr [...], poinformował wnioskodawczyni, że złożony wniosek zostanie rozpoznany najpóźniej do dnia 2 czerwca 2026 r. włącznie i dlatego działając na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., organ termin na rozpoznanie wniosku przedłużył. Jako przyczynę wyznaczenia terminu organ wskazał znaczne obciążenie personelu administracyjnego organu załatwianiem licznych bieżących spraw i wiążącej się z tym koniecznością wykonania czynności w ustawowych terminach, a nadto konieczność wnikliwych i rzetelnych analiz w sprawie przedmiotowego wniosku – tak aby nie naruszyć rozstrzygnięciem w sprawie obowiązujących przepisów prawa, prawa do informacji oraz praw osób trzecich. W piśmie powyższym organ wezwał także wnioskodawczynię do bezzwłocznego podania adresu do korespondencji – w sytuacji gdyby koniecznym były w sprawie doręczenia na użytek wszczętego wskutek wniosku postępowania.
Następnie organ pismem z dnia [...] kwietnia 2026 r., nr [...], w reakcji na złożoną w sprawie skargę do Sądu na bezczynność organu, o czym mowa będzie poniżej, poinformował wnioskodawczynię, iż w okresie wskazanym we wniosku i nadal jakakolwiek osoba o imieniu i nazwisku I.K. nie wystawiała organowi jakichkolwiek faktur jak również organ nie zawierał w tym okresie z taką osobą jakichkolwiek umów i aneksów do nich i w tej sytuacji nie posiada odnośnie tego okresu jakichkolwiek potwierdzeń zapłaty takiej osobie środków pieniężnych.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2026 r. skarżąca, zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przez nieudostępnienie żądanej informacji w ustawowym 14 -dniowym termie oraz naruszenie art. 13 ust. 2 tej ustawy poprzez pozorne i blankietowe powołanie się na konieczność przedłużenia terminu do 2 miesięcy bez wykazania rzeczywistych i zindywidualizowanych przyczyn uniemożlwiających terminowe załatwienie sprawy, wniosła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z dnia 2 kwietnia 2026 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi, stwierdzenie że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Odpowiadając na skargę organ wyjaśnił, że w sytuacji przeciążenia bieżącymi zadaniami zespołu zajmującego się obsługą wniosków z zakresu informacji publicznej a także przeciążenia bieżącymi zadaniami jednostek organizacyjnych wykonujących zadania "służebne", a z taką sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie, pewnym jest, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie jest w stanie, w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., załatwić wniosek, stąd też – mając na uwadze ustawowe uprawnienie wynikające z art. 13 ust. 2 ww. ustawy - wyznaczono maksymalny 2-misięczny termin załatwienia sprawy. Jednak, jak wskazał organ, wyznaczenie maksymalnego terminu nie zawsze oznacza, że dany wniosek nie zostanie rozpoznany znacząco wcześniej, tak jak w niniejszej sprawie, w której organ odpowiedzi udzielił pismem z dnia 29 kwietnia 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Wskazania wymaga, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z: 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl., dalej: CBOSA). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zaś miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi.
Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (por. wyroki NSA z: 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; 30 września 2015 r., I OSK 2093/14, CBOSA). Ponadto zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej, został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Rozszerzenie tej definicji zawiera art. 6 u.d.i.p. zawierając katalog informacji, które należy kwalifikować jako informację publiczną, która co do zasady podlega udostępnieniu.
Nie jest to katalog zamknięty, gdyż wszelkie informacje spełniające cechy wskazanej już definicji powinny być traktowane jako informacja publiczna. Istotne jest także, że informacja publiczna odnosi się do określonych faktów, obiektywnie istniejącym stanie rzeczy. Nie mieszczą się w tym pojęciu opinie czy oceny, wniosek o udzielenie informacji nie może też zmierzać do inicjowania działań. W trybie u.d.i.p. nie jest też możliwe domaganie się od organu wytłumaczenia podjętych działań czy zaniechań, a tym bardziej wyjaśnienie motywów działania innych organów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 9 maja 2024 r., II SAB/Ol 37/24, CBOSA). W pojęciu informacji publicznej nie będą się mieściły informacje o zamierzeniach, jeśli nie zostały one utrwalone w jakiejkolwiek formie. Zatem pytania dotyczące ewentualnych planów czy zamierzeń przybiorą cechy informacji, jeśli mają umocowanie w dokumentach lub innych utrwalonych nośnikach.
Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.
2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.
Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;
2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.
Z treści przepisów u.d.i.p. wynika zatem, że załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;
- 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;
- 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p;
- 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej;
- 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. stanowi, że zobowiązanymi do udostępnienia takiej informacji są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Ze względu na charakter i zakres, działalność organu jest działalnością w interesie publicznym. Dlatego też należy ten podmiot traktować jako wykonujący zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Niewątpliwie więc organ jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., ponieważ wykonuje zadania publiczne.
Na gruncie kontrolowanej sprawy przedmiotem badania przez Sąd, czy organ dopuścił się bezczynności, było sprawdzenie zasadności i słuszności zastosowania dyspozycji przepisu art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Zaznaczyć bowiem należy, iż instytucja przedłużenia terminu do udostępnienia informacji publicznej, z której skorzystał organ, znajduje swoje zastosowanie jedynie wówczas, gdy zachodzą uzasadnione powody. W odmiennym przypadku przedłużenie terminu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie daje podstawy do przyjęcia, że powiadomienie o wydłużeniu rozpoznania sprawy jest skuteczne i zwalnia organ z zarzutu bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2025 r., III OSK 120/25, CBOSA). Arbitralne stosowanie przez organy art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie może bowiem uwalniać ich od obowiązku terminowego załatwiania sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie niedopuszczalne jest stosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jedynie w celu odroczenia na okres dwóch miesięcy obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2024 r., III OSK 2847/22, CBOSA).
Redakcja art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie daje podstaw, do tego, by organ przedłużając postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej automatycznie stosował termin do 2 miesięcy. Organ zobowiązany jest do miarkowania czasu koniecznego do załatwienia sprawy. Powinien uwzględnić przy tym zakres żądanej informacji, jak i również jej charakter. W sprawach ze skarg na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej chodzi o doprowadzenie do jak najszybszej realizacji przez stronę jej konstytucyjnego prawa do informacji.
Rozważenia zatem wymaga, czy w okolicznościach niniejszej sprawy powiadomienie o niemożności realizacji wniosku w ustawowym terminie z uwagi na znaczne obciążenie personelu administracyjnego organu załatwianiem licznych bieżących spraw i wiążącej się z tym koniecznością wykonania czynności w ustawowych terminach, a nadto konieczność wnikliwych i rzetelnych analiz w sprawie przedmiotowego wniosku, jest usprawiedliwiony.
W judykaturze i literaturze przedmiotu zasadnie wskazuje się, że na gruncie u.d.i.p. wyróżnić możemy informacje proste i przetworzone. Informacje proste to takie, które są w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i mogą być udostępnione niejako "od ręki". Natomiast informacja przetworzona jest zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagającym samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez tenże podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny. Informacja przetworzona jest więc jakościowo nową informacją powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów (por. P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej w praktyce sędziego, LEX/el. 2018, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2016 r., VIII SA/Wa 1122/15, CBOSA).
Ponadto w orzecznictwie podnosi się również, iż liczba żądanych informacji prostych może sprawić, iż w istocie mamy do czynienia z informacją przetworzoną (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2017 r., I OSK 2124/16, CBOSA).
W ocenie Sądu zakres żądanych informacji na gruncie rozpoznawanej sprawy nie był szeroki. Nie sposób zatem uznać, że wymagał ze strony organu dużego nakłady pracy, a w konsekwencji uzasadniał przedłużenie terminu. Potwierdzeniem powyższego jest pismo organu z dnia [...] kwietnia 2026 r., nr [...], w którym organ poinformował skarżącą, że w okresie wskazanym we wniosku i nadal jakakolwiek osoba o imieniu i nazwisku I.K. nie wystawiała organowi jakichkolwiek faktur jak również organ nie zawierał w tym okresie z taką osobą jakichkolwiek umów i aneksów do nich i w tej sytuacji nie posiada odnośnie tego okresu jakichkolwiek potwierdzeń zapłaty takiej osobie środków pieniężnych. Charakter i sposób udzielonej przez organ odpowiedzi wskazuje, że udostępnione informacje nie mogą być traktowane jako wymagające nakładu pracy uzasadniającego wydłużenie terminu, co organ uczynił. Zdaniem Sądu z odpowiedzi udzielonej przez organ nie wynika, że w sprawie konieczne było dokonanie stosownych analiz, co usprawiedliwiałoby przedłużenie terminu w myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p.
Dostrzec przy tym należy, że o ile ustawodawca, co prawda, nie wskazuje, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne w świetle postanowień art. 13 ust. 2 u.d.i.p., to jednak otwarta formuła przepisu "jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie", pozwala na zindywidualizowanie zastosowania tej regulacji do okoliczności konkretnej sprawy. W orzecznictwie sądowym, z którym utożsamia się Sąd orzekający w tej sprawie, zasadnie podnosi się, że podmiot zobowiązany nie może w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu załatwienia żądania. Czynią to jedynie takie powody, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Przedłużenie ustawowego terminu musi opierać się na przesłankach obiektywnych, wynikających z charakteru wniosku (jego skomplikowaniu, obszerności, wielowątkowości, nieprecyzyjność), a nie inne przyczyny (natury ogólnej) leżące po stronie podmiotu zobowiązanego.
Zatem udostępnienie informacji publicznej w odniesieniu wniosku skarżącej nie nastąpiło z zachowaniem ustawowego terminu ustanowionego w art. 13 ust. 1, lecz z wadliwym zastosowaniem art. 13 ust. 2 u.d.i.p. To zaś oznacza, że na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności co do wniosku skarżącej, o czym orzeczono w punkcie II sentencji wyroku, która to bezczynność ustała w dniu 29 kwietnia 2026 r., a więc po wniesieniu niniejszej skargi do Sądu. Podnieść przy tym należy, że przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie jest przepisem prawa materialnego, lecz procesowego. Przepis ten bowiem nie stanowi normy prawnej kształtującej uprawnienia lub obowiązki zewnętrznego w odniesieniu do administracji publicznej podmiotu, lecz określa obowiązki organu w ramach prowadzonego postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem Sądu organ bez wyczerpującego przedstawienia motywów podjął decyzję o przedłużeniu terminu.
Z okoliczności niniejszej sprawy nie wynika, żeby zakres żądanych przez skarżącą informacji uzasadniał brak możliwości dochowania terminu do załatwienia sprawy, tj. 14 dni, co wprost wynika z odpowiedzi organu z dnia [...] kwietnia 2026 r. Należy także wskazać, że wyszukiwanie dokumentów w księgowości opiera się zwykle na prostych filtrach. Zarówno w odniesieniu do faktur jak i zawartych umów, zazwyczaj są one ewidencjonowane według numeru umowy, daty jej zawarcia oraz nazwiska/nazwy klienta.
Analizując ponadto, czy w niniejszej sprawie doszło do zarzucanego przez skarżącą stanu bezczynności oraz dokonując oceny jego charakteru, Sąd miał na uwadze stan faktyczny sprawy na dzień orzekania. Nie można bowiem zobowiązać organu do określonego działania, jeśli zostało ono w dacie orzekania już podjęte (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r., I OSK 1789/16, CBOSA). Skoro jak wynika z akt sprawy ostatecznie wniosek skarżącej został załatwiony, w związku z czym Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w punkcie I sentencji wyroku orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku skarżącej.
Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Tego rodzaju kwalifikacja jest konsekwencją stwierdzenia, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie przejawił złej woli ani lekceważenia strony. W rozpoznawanej sprawie organ załatwił wniosek. Wobec powyższego, nie można dopatrzeć się z jego strony lekceważenia skarżącej, czy też celowego przedłużania postępowania. Zdaniem Sądu dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął też pod uwagę zwłaszcza fakt, że organ udostępnił żądaną informację.
Konsekwencją oceny, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa było oddalenie skargi w zakresie wniosku o wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Orzeczenie organowi grzywny lub przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej ma charakter represyjny (grzywna) oraz kompensacyjny (suma pieniężna) i powinno być zastosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. W ocenie Sądu okoliczności sprawy wskazują, że taka sytuacja w badanej sprawie nie miała miejsca.
O kosztach postępowania sądowego należnych stronie skarżącej od organu Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zasądzona kwota 100 zł stanowi równowartość wpisu od skargi.
Skarga została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.