Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 kwietnia 2026 r. A. K. (dalej: skarżąca), wniosła do tut. Sądu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego (dalej: organ) w sprawie dotyczącej nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego na okres w latach 2018/2019.
Z nadesłanych akt administracyjnych sprawy oraz informacji udzielonej przez organ wynika, że skarżąca nie poprzedziła skargi złożonej do tut. Sądu ponagleniem do organu wyższego stopnia.
Pismem z dnia 5 czerwca 2026 r. wezwano skarżącą do wskazania, czy przed wniesieniem skargi do sądu wniosła ponaglenie do organu wyższego stopnia pod rygorem uznania, że ponaglenie takie nie zostało złożone. W piśmie z dnia 3 lipca 2026 r. skarżąca wskazała szereg nowych okoliczności, dotyczących przedmiotowej sprawy i załączyła do niego dodatkowe dokumenty, jednakże nie wykazała, że złożyła ponaglenie w niniejszej sprawie.
Ponadto Wojewoda Śląski wydał w przedmiotowej sprawie decyzję z dnia 19 lipca 2019 r. Nr [...] (postępowanie: [...]).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Stosownie do treści art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W zakresie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, powołane przepisy uzupełnia art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowiąc, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Przywołane regulacje kreują obowiązek wyczerpania środka zaskarżenia przewidzianego w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.), który służył skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.) i przewidują ponaglenie, jako właściwy środek zaskarżenia poprzedzający skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 52 § 2 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a.).
Skarżąca składając niniejszą skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpała przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia i nie dochowała wymogu z art. 52 § 2 p.p.s.a. (vide: informacja zawarta w piśmie organu z dnia 2 czerwca 2026 r.).
Ponadto, zgodnie z uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego: sygn. akt II OPS 5/19 z 22 czerwca 2020 r. i II OPS 1/21 z 7 marca 2022 r. (publ. w CBOSA) wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skoro zatem skarżąca pismem z 2 kwietnia 2026 r. wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, co miało miejsce już po wydaniu przez ten organ decyzji z dnia 19 lipca 2019 r. nr [...] i uzyskaniu przez nią przymiotu ostateczności, to należało uznać, że skarga ta była niedopuszczalna.
Uwzględniając powyższe, stosownie do regulacji zawartej art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd, orzekł jak w sentencji postanowienia.
Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.