Uzasadnienie
M. S. (dalej: "skarżąca") wnioskiem z dnia 17 września 2025 r. zwróciła się do Burmistrza Miasta U. (dalej: "organ") o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z wbudowanym garażem, w ramach inwestycji zaplanowanej na terenie części działki oznaczonej nr [...] (obręb [...]), w rejonie ul. [...]. Sprawa została zarejestrowana pod numerem [...].
Następnie w dniu 9 października 2025 r. w biurze podawczym organu zarejestrowano wpływ oryginału pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej w przedmiotowej sprawie.
Organ pismem z dnia 17 listopada 2025 r., działając na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t. jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: "k.p.a.") wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego wniosku, tj. do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Skarżąca w piśmie z dnia 4 grudnia 2025 r. zaprezentowała swoje stanowisko wskazując, że nie jest zobowiązana do przedłożenia takiej decyzji. W konsekwencji organ pismem z dnia 26 stycznia 2026 r. pozostawił powyższy wniosek bez rozpoznania.
W dniu 10 marca 2026 r. skarżąca złożyła, w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: "k.p.a."), ponaglenie na bezczynność organu w związku z nierozpoznaniem jej wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej postanowieniem z dnia 26 marca 2026 r. stwierdziło, że organ nie dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie.
Pismem z dnia 26 marca 2026 r. skarżąca złożyła skargę na bezczynność organu wskazując na naruszenie:
- - art. 35 § 2 w zw. z art. 35 § 4 k.p.a. w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1) lit. a) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie t. jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 538, dalej: "u.p.z.p."), poprzez nierozpatrzenie sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia 17 września 2025 r. w terminie wynikającym z obowiązujących przepisów prawa, tj. w terminie 90 dni liczonych od dnia złożenia wniosku w siedzibie organu;
- - art. 35 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie wniosku skarżącej bez zbędnej zwłoki i odmowę jego rozpatrzenia, pomimo istniejącego zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż organ po otrzymaniu pisma skarżącej z dnia 4 grudnia 2025 r. nie podjął żadnej czynności w postępowaniu przez okres niemal dwóch miesięcy, pozostawiając ostatecznie podanie bez rozpatrzenia;
- - art. 64 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez wystosowanie w dniu 17 listopada 2025 r. wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 17 września 2025 r. w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy poprzez przedłożenie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 52 ust. 2a u.p.z.p. w zw. z przepisem zawartym w § 3 pkt 55 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t. jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), podczas gdy w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uprawniające organ do żądania przedłożenia takiej decyzji przez skarżącą oraz uznanie na skutek otrzymania pisma skarżącej z dnia 4 grudnia 2025 r., iż w niniejszej sprawie zachodzi stan nieuzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 17 września 2025 r. przez skarżącą, podczas gdy w niniejszej sprawie organ na skutek otrzymania pisma skarżącej z dnia 4 grudnia 2025 r. winien był uznać, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych było w całości bezzasadne, a wobec konieczności usunięcia błędnego przekonania organu o istnieniu braku formalnego, pozostawienie podania bez rozpatrzenia pozostaje działaniem pozbawionym podstawy prawnej i bezpośrednio niweczy interes prawny skarżącej w uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy.
W świetle powyższego skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu przedmiotowej sprawy z rażącym naruszeniem prawa oraz o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie wyznaczonym przez Sąd. W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że złożony wniosek był kompletny, tj. zawierał wszystkie wymagane obowiązującymi przepisami prawa oświadczenia, wyjaśnienia oraz informacje. Do wniosku załączono czytelny i przejrzysty załącznik graficzny, obrazujący teren planowanej inwestycji oraz wskazujący precyzyjnie powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia (obejmującą część nieruchomości). Podkreśliła, że dopiero w dniu 27 listopada 2025 r., tj. po upływie ponad dwóch miesięcy od złożenia wniosku, doręczono skarżącej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez przedłożenie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Nadto, organ wskazał w nim lakonicznie, że faktyczna powierzchnia przekształcona będzie obejmowała cały teren wskazany we wniosku skarżącej. Nadmienił przy tym, że skarżąca złożyła również inne wnioski o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w rejonie ul. [...] w U.. W ocenie skarżącej organ pominął jednak kluczową kwestię, tj. w jaki sposób wnioski te miałyby wpływać na rzekomą zmianę sposobu zagospodarowania całej powierzchni terenu, którego dotyczył wniosek. Skarżąca podała także, że wskazany w wezwaniu 7-dniowy termin wyznaczony do uzupełnienia braków formalnych wniosku, z uwagi na termin przewidziany w art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko (obecnie t. jedn. Dz. U. z 2026 poz. 670, dalej: "ustawa środowiskowa"), był zbyt krótkim terminem.
Nie zgodziła się ze stanowiskiem SKO by mogła złożyć wniosek o zawieszenie postępowania celem uzyskania ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ naruszył wobec tego zasadę praworządności (art. 6 k.p.a.). Podkreśliła, że organ podjął próbę formalnego zakończenia sprawy poprzez pozostawienie podania bez rozpoznania dopiero po upływie ok. 5 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Odniosła się również do rozumienia pojęcia "rażące naruszenie prawa".
W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że skarga jest bezpodstawna, gdyż sprawa prowadzona była bez zbędnej zwłoki oraz w terminie określonym w k.p.a. oraz u.p.z.p., a wezwanie z dnia 17 listopada 2025 r. zawierało uzasadnienie do żądania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ uznał, że faktyczna powierzchnia przekształcona będzie obejmowała cały teren wskazany we wniosku skarżącej, a przedmiotowy wniosek wraz z pozostałymi jej wnioskami o warunki zabudowy złożonymi na tym samym obszarze wymaga dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Biorąc pod uwagę treść wezwania, skarżąca była jednoznacznie poinformowana o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych, a informacja organu z dnia 26 stycznia 2026 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania miała charakter porządkujący. Organ wyjaśnił też, że przedmiotowa sprawa należy do skomplikowanych. Na mocy art. 35 § 3 k.p.a. termin na rozpatrzenie sprawy skomplikowanej wynosi dwa miesiące, natomiast zgodnie z u.p.z.p. organ ma 90 dni na wydanie decyzji o warunkach zabudowy (w przypadku kompletnego wniosku). Termin ten wynika z art. 64 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 2 u.p.z.p.. Organ podkreślił, że został on wstrzymany w dniu 9 grudnia 2025 r.
Organ wskazał, że skarżąca została również poinformowana o możliwości złożenia nowego wniosku. Zaznaczył, że niniejsze postępowanie wymaga ochrony przestrzeni publicznej m.in. w zakresie środowiskowym, dlatego wystosowane zostało wezwanie do skarżącej o dołączenie stosownego dokumentu, który nie został przedłożony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") kontrola ta obejmuje bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie).
Zgodnie z brzmieniem art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Sąd uznał również za spełnione formalne wymogi wniesienia skargi na bezczynność organu. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność jest jej poprzedzenie ponagleniem skierowanym do właściwego organu. W niniejszej sprawie wymóg ten został spełniony przez wniesienie przez skarżącego ponaglenia z dnia 10 marca 2026 r.
Wobec powyższego wyjaśnić przyjdzie, że pojęcie bezczynności w postępowaniu administracyjnym zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., które zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt I OSK 1987/18). Tym samym skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane, co skutkowało złożeniem ponaglenia.
W tym kontekście wskazać należy, że w postępowaniu administracyjnym obowiązują terminy załatwienia spraw wskazane w art. 35 § 1 - § 3a bądź w przepisach szczególnych (art. 35 § 4 k.p.a.). Do powyższych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 285), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie (również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu) organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 i 2 k.p.a.).
Niezależnie od powyżej wskazanych terminów, termin na rozpoznanie wniosku o udzielenie warunków zabudowy terenu wynika z art. z art. 64 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Jednak zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 5 listopada 2025 r. w okresie od dnia wejścia w życie tej ustawy do dnia 31 grudnia 2026 r., bieg terminów, o których mowa w art. 51 ust. 2 oraz art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty przerywa się. Terminy biegną na nowo od dnia 1 stycznia 2027 r.
W dniu 15 lipca 2026 r. m.in. w sprawie o sygn. akt II SAB/Gl 196/26 zapadł wyrok, którym zobowiązano Burmistrza Miasta U. do wydania aktu w sprawie w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem oraz stwierdzono, że Burmistrz Miasta U. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Stanowisko Sądu w ww. sprawie, Sąd w pełni podziela i uznaje za swoje, stąd rozważania poniższe stanowią w istocie powtórzenie wywodów zawartych w uzasadnieniu ww. wyroku.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy, wniosek o wymagane pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej w postępowaniu został uzupełniony w dniu 9 października 2025 r. Organ nie skierował do skarżącej w tym zakresie wezwania, pełnomocnik przedłożył dokument samodzielnie. Od tej daty zatem należy rozpocząć bieg 90-dniowego terminu do załatwienia sprawy, który przerwał się z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 5 listopada 2025 r., tj. 9 grudnia 2025 r., a jego bieg rozpocznie się ponownie z dniem 1 stycznia 2027 r.
Zestawienie powyższych dat sugerowałoby, że organ nie dopuścił się bezczynności, tym bardziej, że wniosek skarżącej postawił bez rozpoznania. Działanie takie jednak otworzyło skarżącej możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego na jego bezczynność. Przyjmuje się, że bezpodstawne pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza, że organ administracji publicznej właściwy w sprawie, której dotyczy podanie, pozostaje bezczynny i na tę jego bezczynność służy skarga do sądu administracyjnego stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (por. m.in. uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. I OPS 2/13). Organ administracji publicznej pozostaje zatem w bezczynności nie tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a., ale także wówczas, gdy nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.
Prowadzi to do wniosku, że z bezczynnością organu mamy do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również w przypadkach, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, mylnie sądząc, iż zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia wydaniem decyzji administracyjnej (zob. wyrok NSA z 1 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 1747/22).
Odnieść należy się zatem do podstawy wezwania z dnia 17 listopada 2025 r. i okoliczności pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W myśl art. 52 ust. 2a u.p.z.p. do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dołącza się decyzje, których obowiązek dołączenia wynika z odrębnych przepisów, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy środowiskowej. Na podstawie art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przepisy art. 51 ust. 2-3, art. 52, art. 53 ust. 1a-1d, 3-5a i 5c-5f oraz art. 54-56 (ze wskazanymi w tym przepisie wyjątkami) stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy).
Art. 52 ust. 2a u.p.z.p. został dodany na mocy art. 6 pkt 2 ustawy z 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy środowiskowej z dniem 16 października 2023 r. W uzasadnieniu projektu tej ustawy nowelizującej (druk sejmowy nr IX.3304) wskazano, że dodanie w art. 52 u.p.z.p. ust. 2a ma na celu jednoznaczne wskazanie, że organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy w zakresie obowiązku dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w ramach oceny kompletności wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a w przypadku stwierdzenia zasadności dołączenia tej decyzji do wniosku zobowiązuje wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Proponowana zmiana będzie sprzyjać podniesieniu jakości inwestycji powstających na terenach nieobjętych obowiązującym planem miejscowym i przejrzystości postępowań administracyjnych.
Zatem organ rozpatrujący sprawę o ustalenie warunków zabudowy powinien ustalić czy istnieje - wynikający z odrębnych przepisów - obowiązek dołączenia do wniosku o ustalenie warunków zabudowy pozwolenia, uzgodnienia lub opinii, w szczególności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanej inwestycji. Rozstrzygnięcie tej kwestii wymaga zarówno dokonania ustaleń faktycznych, jak i merytorycznej analizy przepisów prawa materialnego (nieprawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2026 r., sygn. akt VII SAB/Wa 2544/25).
W przedmiotowej sprawie organ uznał, że skarżąca jest zobowiązana do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Stosownie do art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
W tym miejscu, na marginesie, zaznaczyć przyjdzie, że rację ma skarżąca w swoich rozważaniach, że niemożliwym było przedłożenie decyzji środowiskowej w terminie 7 dni od odbioru wezwania wobec dłuższego terminu na rozpoznanie wniosku o udzielenie takiej decyzji.
Z kolei w odniesieniu do zarzutów skargi zaakcentować należy, że przedmiotem zainteresowania Sądu w stanie faktycznym niniejszej sprawy jest bezczynność organu. Przedmiotem sprawy nie jest ustalenie jaka jest powierzchnia zabudowy planowanej inwestycji. Sąd nie zajmie również jednoznacznego stanowiska odnośnie tego czy w przypadku wniosku z dnia 17 września 2025 r. koniecznym jest przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Jednak w sytuacji, w której organ administracji publicznej stoi na stanowisku, że była ona wymagana, jest zobowiązany do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy terenu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 917/21, to że przepisy obowiązującego prawa (art. 72 ust. 3 ustawy środowiskowej) stawiają wymóg dołączenia do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy decyzji środowiskowej nie oznacza, że nieprzedstawienie takiej decyzji stanowi brak formalny wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
Wymóg przedłożenia decyzji środowiskowej jest warunkiem materialnoprawnym wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. To czy dana inwestycja wymaga uzyskania i przedstawienia decyzji środowiskowej to kwestia ocenna. [...] Ocena tego rodzaju kwalifikacji prawnej ma czysto materialnoprawny charakter i w zależności od merytorycznej oceny w tym zakresie (pozytywnej – negatywnej) organ planistyczny jest uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy bądź odmowy ustalenia warunków zabudowy. Na aktualnym etapie postępowania, które dotyczy tylko oceny w zakresie stwierdzenia bezczynności organu, kwestie merytoryczne, do których zalicza się wymóg uzyskania i przedstawienia decyzji środowiskowej, a tym samym kwalifikacji przedmiotowej inwestycji w zakresie oddziaływania na środowisko, nie mogą być przedmiotem oceny sądu administracyjnego, niezależnie od tego, że przedmiotowa inwestycja być może stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym wymaga, stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy.
Oczywiście, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach rozstrzyga merytorycznie, czy jest niezbędne określenie środowiskowych uwarunkowań (nawet przy stwierdzeniu braku oddziaływania na środowisko), a zawarte w niej ustalenia są wiążące dla organu przy rozpatrzeniu wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. O czym już wyżej była mowa, brak przedstawienia takiej decyzji w procedurze o wydanie decyzji o warunkach zabudowy stanowi przedmiot merytorycznej oceny organu planistycznego przy wydaniu decyzji i nie może być uznany na brak formalny wniosku. Powyższe stanowisko potwierdził także NSA w wyroku z 5 czerwca 2025 r., II OSK 111/25.
Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy obowiązany jest uzależnić wydanie zgody na realizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z tego względu postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinno dotyczyć również zagadnień umożliwiających weryfikację potrzeby przedłożenia decyzji środowiskowej, przy czym powinno być ono przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z k.p.a. Organy obowiązane są zatem zgromadzić wyczerpujący materiał dowodowy, a następnie go przeanalizować z uwzględnieniem wskazanej powyżej zasady prawdy obiektywnej i wyjaśnić motywy, dla których uznały, że tego rodzaju decyzja jest wymagana dla badanego przedsięwzięcia.
Strona winna natomiast mieć możliwość dokonania kontroli tego stanowiska w administracyjnym trybie odwoławczym, z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 k.p.a., a także kontroli sądowoadministracyjnej (nieprawomocny wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 maja 2026 r., sygn. akt II SAB/Łd 92/26).
Jednocześnie Sąd nie stwierdził, aby Burmistrz dopuścił się bezczynności, która miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dla stwierdzenia bezczynności mającej charakter rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo tylko przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe, obiektywne naruszenie prawa (niedochowanie terminu). Wspomniane przekroczenie musi być znaczne, niezaprzeczalne, a nadto oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia, czy wręcz nacechowane ewidentnym niedbalstwem organu. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie można mówić o takiej sytuacji, bowiem bezczynność organu była spowodowana wyłącznie błędnym przekonaniem o możliwości zastosowania w sprawie art. 64 § 2 k.p.a.
Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie 149 § 1, § 1a Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Sąd nie orzekł o zwrocie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego z uwagi na brak stosownego wniosku w tym zakresie (art. 210 § 1 p.p.s.a.).