Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 24 sierpnia 2026 r., sygn. akt II SAB/Gl 132/26

Uzasadnienie

Wyrokiem z 10 czerwca 2026 r. o sygn. akt II SAB/Gl 132/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi O.B. (dalej "skarżący") na bezczynność Wojewody Śląskiego (dalej "wojewoda" lub "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE

1. 1. zobowiązał Wojewodę Śląskiego do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem,
2. 2. stwierdził, że Wojewoda Śląski dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
3. 3. przyznał od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 500 zł,
4. 4. oddalił skargę w pozostałym zakresie,
5. 5. zasądził od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącego 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W skardze do WSA w Gliwicach skarżący wyjaśnił, że złożył wniosek do organu w dniu 15 czerwca 2023 r. a w dniu 3 marca 2026 r. wniósł ponaglenie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem organu I instancji. Do dnia wniesienia skargi przedmiotowy jego wniosek nie został rozpoznany przez Wojewodę Śląskiego.

Pełnomocnik skarżącego wskazał, że organ nie załatwił sprawy w ustawowym terminie, a nadto nie zawiadomił strony o zwłoce w załatwieniu sprawy, nie podał przyczyn opóźnienia, jak również nie wskazał nowego, realnego terminu jej załatwienia. W jego ocenie zaniechanie to potwierdziło, że organ nie traktował należycie obowiązku sprawnego załatwienia sprawy i nie respektował uprawnień skarżącego do rzetelnej informacji o przebiegu postępowania. Zaistniała więc bezczynność organu administracji publicznej, gdyż mimo istnienia ustawowego obowiązku - w ustawowym terminie nie zakończył on postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu ani nie podjął stosownej czynności rozstrzygającej sprawę.

Dodatkowo przyczyny bezczynności leżały wyłącznie po stronie organu, a termin do załatwienia sprawy - zarówno wynikający z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i przepisów szczególnych - został wielokrotnie i w sposób rażący przekroczony, co uzasadnia przyjęcie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W związku z tak zakreślonymi zarzutami pełnomocnik skarżącego wniósł o zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Od powyższego wyroku organ, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę kasacyjną. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. 1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. c) ust. 3 pkt 1 i ust. 4 ustawy z 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 337, dalej jako: "u.o.p.o.U.") w związku z art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 854, dalej jako: "ustawa zmieniająca z 2024 r.") poprzez niezastosowanie tego przepisu w zakresie, w jakim po 30 czerwca 2024 r. przedłuża obowiązywanie zawieszenia terminu do załatwienia spraw wymienionych w art. 100d ust. 1 u.o.p.o.U. - jako niezgodnego z konstytucyjną zasadą prawa do sądu (art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP), podczas gdy dalsze przedłużenie okresu zawieszenia, o którym mowa w ust. 1 art. 100d u.o.p.o.U. nie wyłącza prawa do sądu, ale wprowadza tylko czasowe ograniczenie tego prawa i to tylko w wąskim zakresie, tj. dotyczącym skarg na bezczynność, a ograniczenie to nie jest dowolne, ale stanowi środek proporcjonalny wobec sytuacji kryzysowej związanej z masowym napływem wysiedleńców z Ukrainy w związku z ciągle trwającym i eskalującym konfliktem zbrojnym w Ukrainie, a w konsekwencji brak było podstawy do odmowy zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy ww. regulacji, co skutkowało wadliwym uznaniem, że Wojewoda Śląski dopuścił się bezczynności.
2. b) art. 100d ust. 1 - 4 u.o.p.o.U. w związku z art. 1 pkt 3 ustawy zmieniającej z 2024 r. w związku z art. 10 pkt 1 ustawy z 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu weryfikacji prawa do świadczeń na rzecz rodziny dla cudzoziemców oraz o warunkach pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz.U. z 2025 r. poz. 1301, dalej jako "ustawa zmieniająca z 2025 r.") oraz w związku z art. 17 pkt 50 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o wygaszeniu rozwiązań wynikających z ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2026 r. poz. 203, dalej jako: "ustawa zmieniająca z 2026 r.") - na mocy których okres zawieszenia, o którym mowa w ust. 1 art. 100d specustawy ukraińskiej został przedłużony do 4 marca 2027 r. – poprzez błędną ocenę zakresu zastosowania tych przepisów skutkującą odmową ich zastosowania na gruncie niniejszej sprawy, polegającą na uznaniu, że ww. regulacje zawarte w ustawach zmieniających z 2024, 2025 i 2026 r. nie stanowią podstawy do przedłużenia obowiązywania art. 100d specustawy ukraińskiej, podczas gdy zarówno na dzień wpływu do organu wniosku cudzoziemca o udzielenie zezwolenia a pobyt rezydenta długoterminowego UE (15 czerwca 2023 r.), jak i na dzień wyrokowania w niniejszej sprawie (10 czerwca 2026 r.) terminy na załatwienie spraw dotyczących udzielenia cudzoziemcom zezwoleń w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie biegły, a zatem w tym kontekście nie można mówić bezczynności, a nadto zgodnie z art. 100d ust. 4 u.o.p.o.U. brak jest podstaw do wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności.
3. c) art. 184, art. 178 ust. 1 i art. 7, art. 2 i art. 8 ust. 2 oraz art. 31 ust. 3 i art. 37 ust. 2 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie zastosowania na gruncie niniejszej sprawy art. 100d u.o.p.o.U. w związku z art. 1 pkt 3 ustawy zmieniającej z 2024 r., art. 10 pkt 1 ustawy zmieniającej z 2025 r. oraz art. 17 pkt 50 ustawy zmieniającej z 2026 r., podczas gdy sądy administracyjne nie są co do zasady sądami powołanymi do oceny zgodności ustaw z Konstytucją RP, a w świetle zasady legalizmu sędziowie sądów administracyjnych są związani Konstytucją i ustawami, sądy powinny dążyć do zapewnienia pewności co do treści obowiązujących norm prawnych, przy czym ewentualne pominięcie określonego przepisu ustawy przez sąd administracyjny w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw musi być ograniczone do sytuacji wyjątkowych i niebudzących wątpliwości interpretacyjnych co do naruszenia przepisów Konstytucji RP, a ponadto ograniczenia dotyczące praw cudzoziemców, w tym te dotyczące prawa do sądu, mogą być dalej idące niż ma to miejsce wobec obywateli polskich.
4. d) art. 100d ust. 1-4 u.o.p.o.U. w związku z art. 47 i art. 52 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że rozwiązanie legislacyjne zawarte w art. 100d specustawy ukraińskiej przestały spełniać przesłankę konieczności wprowadzenia ograniczeń w korzystaniu z prawa do sądu, podczas gdy rozwiązania ustanowione w art. 100d u.o.p.o.U. nadal stanowią proporcjonalne ograniczenie uprawnień cudzoziemców w celu odciążenia służb migracyjnych w aspekcie kryzysu migracyjnego wywołanego napływem do Polski obywateli Ukrainy w związku z ciągle trwającym konfliktem zbrojnym w Ukrainie.
5. 2) na podstawie art. 174 ust. 2 naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
6. a) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. c, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 u.o.p.o.U. poprzez uwzględnienie skargi, co było rezultatem niezastosowania wymienionego przepisu specustawy ukraińskiej, podczas gdy skarga powinna zostać oddalona, albowiem nie było podstaw do stwierdzenia bezczynności Wojewody Śląskiego;
7. b) art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 12 § 1, art. 35 § 4 i 5 i art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej jako: "k.p.a.") w związku z art. 210 ust. 1 i 2 związku z art. 223 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1079 z późn. zm.) - dalej jako: "u.o.c.", w związku z art. 12 ustawy z 21 listopada 2025 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2025 r. poz. 1794) przez błędne przyjęcie, że Wojewoda Śląski dopuścił się bezczynności w sprawie, podczas gdy czas trwania postępowania usprawiedliwiony był okolicznościami niezależnymi od organu oraz charakterem sprawy, tj. znaczną ilością wpływających wniosków pobytowych, konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy, dodatkowymi nowymi zadaniami oraz koniecznością zgromadzenia materiału dowodowego, a wymienione okoliczności stanowiły przyczyny opóźnienia niezależne od organu, co w konsekwencji wyłącza stwierdzenie bezczynności w sprawie;
8. c) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 12 § 1, art. 35 § 1- § 5 i art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. związku z art. 210 ust. 1 i 2 u.o.c. w związku z art. 223 u.o.c. w związku z art. 12 ustawy z dnia 21 listopada 2025 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2025 r. poz. 1794) w związku z art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. c, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 u.o.p.o.U. polegające na nieoddaleniu skargi na bezczynność organu, pomimo, że na gruncie niniejszej sprawy nie upłynął jeszcze termin na załatwienie sprawy, a ponadto czas trwania postępowania spowodowany był okolicznościami niezależnymi od organu, co w konsekwencji oznacza, że organ nie dopuścił się bezczynności w sprawie;
9. d) art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie aktu istotnego dla przeprowadzonej przez Sąd wojewódzki oceny prawnej, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż do dnia rozpoznania skargi wniosek pobytowy cudzoziemca nie został przez organ rozpatrzony, co skutkowało zobowiązaniem Wojewody Śląskiego do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem, podczas gdy na dzień wydania zaskarżonego wyroku w niniejszej sprawie, a to 10 czerwca 2026 r. Wojewoda Śląski wydał decyzję numer [...] z 18 marca 2026 r. o udzieleniu O.B., obywatelowi Ukrainy zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o czym Sąd został poinformowany w toku niniejszej sprawy za pismem z 19 marca 2026 r. przesłanym za pośrednictwem ePUAP, w związku z przedłożeniem przez Wojewodę Śląskiego odpowiedzi na skargę cudzoziemca z 19 marca 2026 r.;
10. e) art. 149 § 1 pkt 3 i§ 1a p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez uznanie bezczynności Wojewody Śląskiego za mające miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa, podczas gdy stan faktyczny i prawny sprawy wskazuje, że nie doszło do wypełnienia warunków pozwalających na stwierdzenie wystąpienia kwalifikowanej formy bezczynności, a na dzień rozpoznania skargi w niniejszej sprawie nastąpiło wydanie przez Wojewodę Śląskiego aktu kończącego postępowanie, a to decyzji zgodnie z wnioskiem cudzoziemca;
11. f) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 149 § 2 p.p.s.a. i art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. w związku z art. 35 § 1-§ 5 i art. 37 § 1 pkt 1 oraz art. 104 § 1 k.p.a., poprzez błędną ocenę działania Wojewody Śląskiego i przekroczenie granic uznania sędziowskiego, co skutkowało wadliwym ustaleniem konsekwencji prawnych wobec organu i przyznaniem na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 500 zł, podczas gdy:
12. - brak jest szczegółowego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z jakich powodów Sąd I instancji zdecydował się na zastosowanie tego środka kompensacyjnego, podczas gdy przyznanie sumy pieniężnej jest fakultatywne i uzależnione od zaistnienia szczególnych okoliczności, co powoduje, że rozstrzygnięcie w tym zakresie wykracza poza granice uznania sędziowskiego przewidzianego w art. 149 § 2 p.p.s.a. i ma charakter arbitralny,
13. - w okolicznościach niniejszej sprawy brak było w ogóle podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w prowadzonym postępowaniu zainicjowanym wnioskiem pobytowym cudzoziemca, co tym samym wyklucza przyznanie od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w myśl art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a.,
14. - na dzień wydania zaskarżonego wyroku, a to 10 czerwca 2026 r. Wojewoda Śląski wydał decyzję numer [...] z 18 marca 2026 r. o udzieleniu O.B., obywatelowi Ukrainy zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o czym Sąd wojewódzki został poinformowany w toku niniejszej sprawy wraz z przekazaniem przez Wojewodę Śląskiego odpowiedzi na skargę z 19 marca 2026 r. pośrednictwem ePUAP.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1. 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w części, tj. co do punktów 1, 2, 3 oraz 5 i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie (art. 188 p.p.s.a.), ewentualnie
2. 2. uchylenie zaskarżonego wyroku w części, tj. co do punktów 1, 2, 3 oraz 5 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach (art. 185 p.p.s.a.), a ponadto uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie 1 i umorzenie postępowania sądowego w zakresie zobowiązania Wojewody Śląskiego do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem (na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.);
3. 3. zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
4. 4. uwzględnienia na mocy art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. jako dowodu:
5. a) decyzji Wojewody Śląskiego numer [...] z 18 marca 2026 r. o udzieleniu O.B., obywatelowi Ukrainy zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wraz z
6. b) wydruku potwierdzenia otrzymania decyzji, wydruku pisma z 19 marca 2026 r. skierowanego przez Wojewodę Śląskiego do WSA w Gliwicach za pośrednictwem ePUAP, z którego treści wynika, że organ wraz z przekazaniem do Sądu I instancji skargi cudzoziemca złożonej w niniejszej sprawie powiadomił o wydaniu rzeczonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący działający przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o:

1. 1. Uwzględnienie skargi kasacyjnej wyłącznie w zakresie pkt 1 zaskarżonego wyroku, uchylenie tego punktu i umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w części dotyczącej zobowiązania organu do rozpoznania wniosku – wobec wydania decyzji z 18 marca 2026 r. – na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.
2. 2. Oddalenie skargi kasacyjnej w pozostałej części tj. w zakresie dotyczącym punktów 2,3 i 5 zaskarżonego wyroku, na podstawie art. 184 p.p.s.a.;
3. 3. Zasądzenie od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, z uwzględnieniem wyniku postepowania – na podstawie norm przepisanych, z uwzględnieniem wyniku postępowania – na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje

Zgodnie z art. 179a ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Powyższa regulacja wprowadzająca wyjątek od zasady dewolutywności skargi kasacyjnej podyktowana jest względami ekonomiki postępowania. W ramach uprawnień autokontrolnych sąd I instancji może uchylić własne, zaskarżone orzeczenie bez przesyłania skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, jeżeli stwierdzi nieważność postępowania albo uzna, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione.

Usprawiedliwione podstawy wywiedzionej skargi kasacyjnej występują w sytuacji, gdy Sąd podziela zarzuty i żądania skargi kasacyjnej, uznając swoją pomyłkę w tym zakresie (por. wyrok WSA z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 269/16; wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie oczywistości mieści się zatem w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że powołane podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, bez dokonywania głębszej analizy tekstu powołanych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia. (por. B. Dauter (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 179a p.p.s.a., tezy 1 i 3, LEX 2019 r.).

Zaznaczyć należy, że zastosowanie autokontroli w istocie prowadzi do ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji w jej całokształcie. Sąd ten bowiem nie rozpoznaje skargi kasacyjnej jak sąd drugiej instancji. Z mocy wyłącznie art. 179a p.p.s.a. ma kompetencje do uchylenia wydanego przez siebie orzeczenia w całości i obowiązek, na tym samym posiedzeniu, rozpoznania sprawy. Zwrot normatywny "ponownie rozpoznaje sprawę", oznacza rozpoznanie sprawy w jej całokształcie, zgodnie z brzmieniem art. 134 § 1 p.p.s.a., a nie rozpoznanie sprawy w rozumieniu art. 183 § 1 p.p.s.a., tzn. w granicach skargi kasacyjnej. (por. wyrok NSA z 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt II FSK 1291/16).

Dokonując oceny wniesionej przez stronę skargi kasacyjnej w świetle art. 179a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie tego przepisu, bowiem podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście uzasadnione. Z tego powodu Sąd uznał, za konieczne uchylenie zaskarżonego wyroku (pkt 1 sentencji).

W sprawie nie ulega wątpliwości, że Wojewoda Śląski decyzją z dnia 10 czerwca 2026 r. wydał decyzję numer [...] z 18 marca 2026 r. o udzieleniu O.B., obywatelowi Ukrainy zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W zaistniałej sytuacji brak było podstaw do orzekania po stronie Sądu w zakresie zobowiązania wojewody do wydania aktu, który już zaistniał w chwili orzekania przez Sąd. Postępowanie sądowe w tym zakresie należało umorzyć (pkt 3 sentencji).

Rozpoznając ponownie sprawę Sąd uznał, że Wojewoda dopuścił się bezczynności (pkt 2 sentencji) pomimo przeciwnej argumentacji organu.

W dniu 15 kwietnia 2022 r. weszły w życie przepisy odnoszące się do biegu terminów załatwiania spraw administracyjnych dotyczących legalizowania pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. ustawa z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 830). Na podstawie jej art. 1 pkt 44 do przepisów u.o.p.o.U. dodano art. 100c. Zgodnie z art. 100c ust. 1 u.o.p.o.U. w okresie do 31 grudnia 2022 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: 1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej;

1. 2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji;
2. 3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej – w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Następnie do u.o.p.o.U. - z mocą wsteczną od 1 stycznia 2023 r. - został wprowadzony art. 100d, będący powieleniem regulacji art. 100c, ale wskazujący nowy graniczny okres zawieszający bieg terminów dotyczących niektórych spraw prowadzonych przez wojewodów, początkowo do 24 sierpnia 2023 r., a kolejnymi zmianami ustawy przedłużono ten termin: do 4 marca 2024 r. (art. 12 pkt 5 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o zmianie nazw uczelni służb państwowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. poz. 1088), następnie do 30 czerwca 2024 r. (art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 lutego 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - Dz. U. poz. 232), następnie do 30 września 2025 r. (art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. poz. 854), następnie do dnia 4 marca 2026 r. (art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu weryfikacji prawa do świadczeń na rzecz rodziny dla cudzoziemców oraz o warunkach pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa – Dz.U. poz. 1301) zaś aktualnie do 4 marca 2027 r. (art. 17 pkt 50 ustawy z dnia 23 stycznia 2026 r. o wygaszeniu rozwiązań wynikających z ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw Dz.U. poz. 203). Przepis art. 100d u.o.p.o.U. przedłużył więc w istocie obowiązywanie określonych w art. 100c u.o.p.o.U. zasad biegu terminów załatwiania spraw prowadzonych od 15 kwietnia 2022 r. do 4 marca 2027 r.

Tut. Sąd popiera argumentację organu, że powołane przepisy art. 100c i art. 100d u.o.p.o.U. odnoszą się do wszystkich cudzoziemców, którzy wnioskują o zalegalizowanie pobytu w oparciu o formy wymienione w tych przepisach, a więc dotyczą także osób niebędących obywatelami Ukrainy, którzy nie przybyli do Polski w związku z agresją Federacji Rosyjskiej na Ukrainę.

W ślad za ugruntowanym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego wymaga podkreślenia, że w art. 100c i art. 100d u.o.p.o.U. mowa o "cudzoziemcu", bez wskazania jego narodowości lub przynależności państwowej. Skoro przepisy u.o.p.o.U. nie wprowadzają odrębnej - na potrzeby tej ustawy - definicji legalnej pojęcia "cudzoziemiec", należy uznać, że jest to pojęcie tożsame z cudzoziemcem, o którym mowa w art. 3 pkt 2 u.o.c., czyli osobą, która nie posiada obywatelstwa polskiego. Uwzględnić należy również fakt, że znaczna część spraw nie ma jakiegokolwiek związku z pomocą udzielaną obywatelom Ukrainy w związku z wojną (np. zezwolenia na pobyt czy cofnięcia posiadanych już zezwoleń). Przykładowo w odniesieniu do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej jednym z warunków udzielenia takiego zezwolenia jest – zgodnie z art. 211 ust. 1 u.o.c. – legalny i nieprzerwany pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku.

Gdyby przyjąć, że przepisy art. 100d u.o.p.o.U. dotyczą wyłącznie osób przybyłych do Polski w związku z działaniami wojennymi w Ukrainie, to żadna z tych osób nie byłaby uprawniona do skutecznego złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, co prowadziłoby do wniosku, że przepisy art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. c u.o.p.o.U. są bezprzedmiotowe. Objęcie zakresem tych unormowań cudzoziemców, którzy z natury rzeczy nie mogą być osobami, o których mowa w art. 2 ust. 1 u.o.p.o.U., świadczy o jasnym zamiarze ustawodawcy objęcia zakresem art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. c u.o.p.o.U. nie tylko osób przybyłych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z konfliktem zbrojnym na Ukrainie, lecz wszystkich cudzoziemców ubiegających się o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zgodnie z literalnym brzmieniem ww. przepisów.

W orzecznictwie NSA przyjmuje się, że przedstawiona powyżej wykładnia art. 100c i 100d u.o.p.o.U. nie narusza zasady proporcjonalności i efektywności. Wymaga podkreślenia jedynie epizodyczny (czasowy) charakter tych regulacji, których wprowadzenie do u.o.p.o.U. spowodowane było kryzysem migracyjnym, związanym z rozpoczęciem przez Federację Rosyjską działań zbrojnych na terytorium Ukrainy, a zatem sytuacją nadzwyczajną. Tym samym czasowe ograniczenie prawa do sądu w wąskim zakresie, tj. dotyczącym skarg na bezczynność oraz przewlekłość w sprawach zezwoleń na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 100c ust. 4 i art. 100d ust. 4 u.o.p.o.U.) trafnie uznawane jest za uzasadnione sytuacją kryzysową związaną z masowym napływem wysiedleńców z Ukrainy w związku z wojną rozpoczętą 24 lutego 2022 r. W konsekwencji zatem każdorazowo należy dokonywać wykładni powyższych przepisów właśnie przez pryzmat tych wyjątkowych okoliczności.

NSA w wielu orzeczeniach zastrzegał jednak, że konieczne jest, aby sformułowane wyżej oceny dotyczące dopuszczalnego, proporcjonalnego ograniczenia prawa do sądu, zostały poczynione z uwzględnieniem nadzwyczajnych okoliczności istniejących w chwili wydania zaskarżonego wyroku (por. np. wyroki NSA z: 18 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1846/24; 21 stycznia 2025 r., sygn. akt 1123/24; 20 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2212/24 i II OSK 2146/24; 27 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2470/24; 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1188/24). Sygnalizowano zatem wprost, że ewentualna istotna zmiana tych okoliczności może doprowadzić do odmiennej oceny spełnienia przesłanki niezbędności wprowadzenia ograniczeń przewidzianych w art. 100d u.o.p.o.U. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż rozwiązania legislacyjne uwarunkowane nadzwyczajnymi okolicznościami mogą być uznane za proporcjonalne tylko wówczas, gdy okoliczności te trwają.

Wymóg niezbędności ograniczeń stanowi zaś, obok przesłanek przydatności i proporcjonalności sensu stricto, nieodzowny element testu proporcjonalności (zob. np. wyrok TK z 22 września 2005 r., sygn. Kp 1/05, OTK-A 2005/8/93).

W rozpoznawanej sprawy przez "istotną zmianę okoliczności" należy rozumieć stan, w którym zwiększona liczba tych wniosków (w porównaniu z wpływem sprzed wybuchu wojny w Ukrainie) stała się normą w dłuższym okresie i nie może być już uznawana za sytuację nadzwyczajną.

Zdaniem NSA, które tut. Sąd aprobuje, ponad dwuletni okres (od 15 kwietnia 2022 r. do 30 czerwca 2024 r.) należy uznać za wystarczający do zapewnienia przez państwo (administrację rządową) rozwiązań pozwalających na terminową obsługę wniosków pobytowych. Problem bezczynności organu administracji lub przewlekłego prowadzenia postępowania w określonej kategorii spraw mający swoje źródło w ilości tych spraw powinien być rozwiązywany przez dostosowanie organizacyjne i kadrowe organów do bieżących potrzeb. Rozwiązanie tej kwestii nie powinno natomiast polegać na wielokrotnym prolongowaniu obowiązywania regulacji ograniczającej przysługujące cudzoziemcom uprawnienia i środki prawne (art. 100d u.o.p.o.U.). Tym bardziej, że chodzi w tym przypadku o regulację szczególną, która w swoim założeniu miała mieć jedynie epizodyczny charakter. Wielokrotne przedłużanie obowiązywania przepisów epizodycznych może jednakże prowadzić do sytuacji, w której w dłuższej perspektywie stanowią one nie tylko "szczególne" (dopuszczalne ze względu na wyjątkowe okoliczności), lecz stałe ograniczenie praw, w tym również prawa do sądu.

Takie rozwiązanie należy zaś ocenić krytycznie nie tylko przez pryzmat art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483), dalej Konstytucja RP, lecz również z punktu widzenia konstytucyjnej zasady pewności prawa wywodzonej z art. 2 Konstytucji RP.

W konsekwencji WSA w składzie rozpoznającym sprawę podzielił pogląd NSA wyrażony m.in. w wyroku z 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 2743/24, w którym NSA wyjaśnił, że nadzwyczajne okoliczności, o których mowa powyżej, nie mogły stanowić podstawy do kolejnego - czwartego z rzędu - przedłużenia obowiązywania art. 100d u.o.p.o.U. po 30 czerwca 2024 r. W związku z tym należało odmówić zastosowania art. 1 pkt 3 ustawy zmieniającej z 2024 r. w zakresie, w jakim przedłużono do 30 września 2025 r. obowiązywanie zawieszenia terminu do załatwienia spraw wymienionych w art. 100d u.o.p.o.U. jako niezgodnego z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Tym samym Sąd zgodził się z argumentacją NSA z ostatnich kilku miesięcy (zob. np. wyroki NSA z dni: 19 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2921/24, 12 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 2942/24, 13 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 2939/24, 10 lipca 2025 r., sygn. akt II OSK 3154/24).

Z uwagi na bezpieczeństwo obrotu prawnego kształtowanego również przez indywidualne akty stosowania prawa, jakimi są orzeczenia sądowe, odmowa zastosowania przepisu ustawy może nastąpić wyłącznie w wypadku, gdy sąd rozpoznający sprawę nie ma wątpliwości co do niezgodności tego przepisu z Konstytucją RP, a sprzeczność ma charakter oczywisty. Sytuacja taka może zachodzić szczególnie wówczas, gdy norma konstytucyjna jest skonkretyzowana w stopniu pozwalającym na jej samoistne zastosowanie.

NSA stanął na stanowisku, że taka właśnie sytuacja, a mianowicie oczywistej sprzeczności przepisu ustawy z przepisem rangi konstytucyjnej, miała miejsce w odniesieniu do art. 100d ust. 1 - 4 u.o.p.o.U. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą z 2024 r. w zestawieniu z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, według którego każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd (zob. wyroki przytaczane powyżej). Prawo do sądowej kontroli działalności administracji publicznej stanowi jeden z fundamentów demokratycznego porządku prawnego (art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP).

W świetle art. 184 Konstytucji RP zasadą jest, że jednostka ma prawo poszukiwania ochrony sądowej przed działaniami administracji publicznej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ewentualne wątpliwości interpretacyjne, czy jednostka może poddać kontroli sądowej określone działania administracji publicznej, należy rozstrzygać na korzyść jednostki. Prawo do sądu administracyjnego nie jest bowiem przywilejem, czy też szczególnym uprawnieniem, ale jednym z podstawowych gwarantów przestrzegania przez organy administracji publicznej porządku prawnego (zob. np. wyrok NSA z 2 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 2869/21).

Tym samym rozwiązanie ustawowe zawarte w art. 100d ust. 1 - 4 u.o.p.o.U., w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą z 2024 r., w świetle którego cudzoziemiec nie może skorzystać z prawa domagania się (realnej) ochrony sądowej w sytuacji istniejącej opieszałości, bezczynności bądź przewlekłego działania organu, jest nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą prawa do sądu.

Takie rozwiązanie, w świetle tego, że odpadła przesłanka konieczności określona w art. 52 ust. 1 Karty Praw Podstawowych (Dz.U.UE.2007.C.303.01), dalej KPP, stanowi oczywistą sprzeczność z art. 47 KPP, zgodnie z którym każdy, kogo prawa i wolności zagwarantowane przez prawo Unii zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem, zgodnie z warunkami przewidzianymi w tym artykule (zdanie pierwsze).

Sąd podziela pogląd, że niezgodność art. 100d u.o.p.o.U. z konstytucyjną zasadą prawa do sądu zaktualizowała się po 30 czerwca 2024 r. Zatem w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy do tego dnia ewentualna bezczynność organu lub przewlekłość postępowania w rozpatrzeniu wniosku podlegała ocenie z uwzględnieniem treści 100d u.o.p.o.U. (w brzmieniu obowiązującym do tego dnia) ze wszystkimi tego konsekwencjami omówionymi szczegółowo w dotychczasowym orzecznictwie NSA zapadłym w podobnych sprawach.

W przedmiotowej sprawie termin wydania decyzji o zezwoleniu pobyt rezydenta długoterminowego UE określa art. 210 ust.1 u.o.c. (obecnie 222d ust.1 u.o.c.). Zgodnie z tym przepisem decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE wydaje się w terminie 6 miesięcy. Jak natomiast stanowi art. 210 ust. 2 (obecnie art. 222d ust.

2) tej ustawy, termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie ze zdarzeń wymienionych w tym przepisie. Powołany przepis wyznacza granice czasowe zakończenia postępowania poprzez wydanie decyzji, nie przesądzając jednocześnie o momencie, w którym to postępowanie zostaje zainicjowane. Kompletność wniosku pozwala jedynie na nadanie dalszego biegu sprawie, celem jej skutecznego zakończenia, ale sama nie przesądza o wszczęciu postępowania. Powyższe oznacza, że art. 210 ust. 1 i 2 u.o.c. nie wprowadził żadnych zmian w zakresie momentu wszczęcia postępowania administracyjnego (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 14 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Po 179/22; wyrok WSA w Gliwicach z 24 maja 2024 r., sygn. akt II SAB/Gl 28/24 - dostępny w CBOSA). Sąd podziela pogląd przedstawiony w orzecznictwie, iż wszczęcie postępowania administracyjnego nie jest uzależnione od woli urzędnika czy uznania organu, gdyż ma miejsce w dniu złożenia żądania, a skutek określony w tym przepisie następuje zasadniczo także wtedy, gdy żądanie to dotknięte jest wymagającymi usunięcia brakami, o ile nie zajdą okoliczności wskazane w art. 61a § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 30 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 234/22 - dostępny w CBOSA).

Skarga na bezczynność lub przewlekłość organu służy zwalczaniu stanu niezałatwienia sprawy administracyjnej mimo upływu terminu. Potwierdza to definicja legalna "bezczynności" zawarta w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1". Natomiast zgodnie z art. 37 § 2 pkt 2 k.p.a. pod pojęciem "przewlekłości postępowania" rozumiemy postępowanie, które jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.

Mając zatem na względzie treść art. 210 ust. 2 u.o.c. oraz datę złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia (15 czerwca 2023 r.), należy stwierdzić, że w postępowaniu wszczętym na skutek tego wniosku Wojewoda dopuścił się bezczynności. Po złożeniu wniosku przez skarżącego organ podjął bowiem czynności zmierzające do jego weryfikacji – pismem z dnia 24 lipca 2023 r. wezwał skarżącego do osobistego stawiennictwa w dniu 25 września 2023 r. (w celu pobrania odcisków linii papilarnych, przedstawienia ważnego dokumentu podróży, okazania oryginałów dokumentów złożonych w kopii z wnioskiem, dostarczenia wszystkich niezbędnych dokumentów a także dostarczenia 3 fotografii), wystąpił pismem z dnia 18 września 2023 r. do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz pismem z dnia 2 grudnia 2012 r. do [...] Oddziału Straży Granicznej w R. w celu przesłania stosownych informacji.

Następnie pismem z dnia 22 kwietnia 2024 r. wezwał skarżącego do dostarczenia dokumentów potwierdzających posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego lub potwierdzenie pokrycia kosztów leczenia na terytorium RP, który je dostarczył w dniu 9 maja 2024 r. Pomimo uzupełnienia przez Skarżącego wymaganych przez organ dokumentów Wojewoda nie podjął żadnych czynności zmierzających do merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącego oraz nie skorzystał z możliwości przedłużenia terminu stosownie do treści art. 36 k.p.a., kiedy o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ miał obowiązek zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1). Ten sam obowiązek ciążył na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn od niego niezależnych (§ 2). Wojewoda tego nie uczynił, tym samym naruszając wymienione powyżej przepisy prawne.

Skoro do dnia złożenia skargi do Sądu organ nie podjął żadnych czynności po 9 maja 2024 r., należało stwierdzić, że zaistniały okoliczności uzasadniające bezczynność Wojewody w prowadzonym postępowaniu (pkt 3 sentencji).

Sąd doszedł do przekonania, że mimo przekroczenia terminu załatwienia sprawy bezczynność Wojewody nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. np. wyroki NSA z: 4 czerwca 2019 r., II OSK 3374/18; 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19; 18 stycznia 2019 r., II OSK 1557/18 - dostępne w CBOSA).

Przy ocenie, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także całokształt okoliczności sprawy i jej charakter, a także zakres czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, których przeprowadzenie nie jest zależne wyłącznie od woli i starań organu. Samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, musi być znaczne i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (por: np. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; wyroki WSA w Gdańsku z: 29 maja 2013 r., II SAB/Gd 29/13 i 27 czerwca 2013 r., SAB/Gd 13/13; wyrok WSA w Łodzi z 17 października 2014 r., II SAB/Łd 124/14 - dostępne w CBOSA).

Oceniając zatem zaistniałą w sprawie bezczynność, Sąd wziął pod uwagę opisane przez Wojewodę w odpowiedzi na skargę oraz w skardze kasacyjnej przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie. Zdaniem Sądu nie można przyjąć, że bezczynność organu administracji była nacechowana jego złą wolą lub lekceważącym podejściem do obowiązków procesowych wynikających z przepisów k.p.a. Z tego też względu Sąd nie uznał występującej bezczynności za taką, która rażąco naruszyła prawo.

Sąd ponownie rozważył z urzędu zastosowanie środka prawnego w postaci grzywny oraz przyznania sumy pieniężnej o zasądzenie której wniósł skarżący. W okolicznościach faktycznych sprawy, zdaniem Sądu, brak podstaw do zastosowania tych środków (pkt 5 sentencji wyroku). Środki prawne z art. 149 § 2 p.p.s.a. powinny być stosowane w szczególnie nagannych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona zamierzonego lub nieuzasadnionego racjonalnie lub prawnie unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 lipca 2021 r., I SAB/Po 29/20; wyrok WSA w Gliwicach z 24 maja 2024 r., sygn. akt III SAB/Gl 28/24 - dostępne w CBOSA). Taki naganny przypadek zwłoki organu nie miał miejsca w rozpoznawanej sprawie z przyczyn opisanych powyżej i dlatego Sąd oddalił skargę w tym zakresie (pkt 4 sentencji).

Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 179a p.p.s.a. uchylił w pkt 1 sentencji zaskarżony wyrok w całości a następnie orzekł dalej jak w sentencji (punkty 2-6). O kosztach postępowania obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.(pkt 5 sentencji) Jednocześnie Sąd na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. postanowił odstąpić od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego na rzecz organu z uwagi na okoliczność, iż skarżący nie miał wpływu na błędne stanowisko sądu pierwszej instancji (pkt 6 sentencji).