Uzasadnienie
M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Domaga się w niej zobowiązania Starosty do doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji z 17 czerwca 2015 r. każdemu z członków Wspólnoty Mieszkaniowej na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Za wadliwe uznaje skarżący dokonanie takiego zawiadomienia na ręce administratora nieruchomości z zobowiązaniem o poinformowaniu o wydaniu decyzji każdego mieszkańca.
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie wskazując, że dokonał zawiadomienia o wydaniu decyzji wysyłając je do Zarządu Wspólnoty. Przesyłka odebrana została przez A. Ponadto Starosta dokonał obwieszczenia o wydaniu decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Tym samym zostały spełnione wymogi art. 11 f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może bowiem toczyć się wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi.
Zgodnie z art. 3 § 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a p.p.s.a.) oraz sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Z przepisów tych wynika, że wniesienie skargi na bezczynność (przewlekłość) organu administracji publicznej jest możliwe, gdy przepis prawa obliguje organ do wydania jednego z wymienionych rozstrzygnięć, a mimo to uchyla się on od tego obowiązku.
W stanie sprawy, gdy skarżący jasno sprecyzował przedmiot skargi, Sąd uznał, że jest ona niedopuszczalna w rozumieniu art. 3 § 2 p.p.s.a. Zaskarżona bowiem została bezczynność Starosty w zakresie doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji zezwalającej na realizacje inwestycji drogowej. Natomiast doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji, jak również doręczenie decyzji, niezależnie od wybranej formy, o której mowa w art. 109 k.p.a., jest czynnością materialno-techniczną o skutkach procesowych, której istotą jest umożliwienie stronie zapoznania się z rozstrzygnięciem. Obowiązek uzewnętrznienia decyzji przez jej doręczenie lub ogłoszenie stronom spoczywa na organie, co wynika z treści art. 109 i art. 110 k.p.a. Nie oznacza to jednak, że samo doręczenie może być poczytane za opieszałość lub tym bardziej bezczynność organu w wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Innymi słowy, okoliczność niedoręczenia decyzji stronie nie stanowi podstawy do żądania stwierdzenia bezczynności (przewlekłości) organu i nakazania mu podjęcia czynności zmierzających do rzeczywistego doręczenia jej rozstrzygnięcia.
W orzecznictwie przyjmuje się natomiast, że czynność doręczenia stronie decyzji nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a p.p.s.a. Nie stanowi też czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., który ten odnosi się do działań materialno-technicznych organu, wywołujących określone tam skutki prawne. Czynność doręczenia ani nie przyznaje, ani nie stwierdza, ani nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Nie stanowi ona również załatwienia sprawy administracyjnej. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia. Prawidłowość doręczenia decyzji oceniana jest w toku postępowania odwoławczego, ewentualnie także przez Sąd przy kontroli legalności danego aktu. Tym samym, kwestia doręczenia decyzji nie podlega kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi (por. postanowienie NSA z 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2269/19).
Niemniej, w odpowiedzi na skargę Starosta wyjaśnił, że zawiadomienie o wydaniu decyzji zostało wysłane na adres Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej i odebrane przez administratora budynku.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucił skargę w pkt 1 niniejszego postanowienia.
Stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie strona skarżąca uiściła wpis, natomiast z powodu uznania skargi za niedopuszczalną skardze nie można nadać dalszego biegu, zasadne jest zatem orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu, o czym stanowi pkt 2 niniejszego postanowienia.