Uzasadnienie
P. K. - reprezentowany przez radcę prawnego - wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w sprawie udostępnienia informacji publicznej zawierając w niej m. in. wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Burmistrz Miasta i Gminy w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na udostępnienie skarżącemu żądanej informacji.
W piśmie z dnia 3 października 2014 r. skarżący, nie cofając skargi, wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie jako "p.p.s.a." z uwagi na udostępnienie mu żądanej informacji publicznej po wniesieniu skargi. Jednocześnie skarżący podtrzymał żądanie zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Gd 133/14, w punkcie 1. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zaś w punkcie 2. umorzył postępowanie w pozostałym zakresie. W wyroku Sąd nie zawarł rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania.
Wnioskiem z dnia 9 lutego 2015 r. (data stempla pocztowego) skarżący zwrócił się o uzupełnienie ww. wyroku poprzez przyznanie na jego rzecz należnych kosztów postępowania.
Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przy czym wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3).
Jednocześnie - zgodnie z art. 209 p.p.s.a. - wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a.
Stosownie do art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei, zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Według art. 210 § 1 zd. 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów.
W niniejszej sprawie skarżący w postępowaniu przed sądem I instancji był reprezentowany przez radcę prawnego z wyboru, który w skardze zgłosił żądanie zwrotu kosztów postępowania. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów skarżący złożył w ustawowym czternastodniowym terminie liczonym od dnia doręczenia wyroku. Wobec braku orzeczenia o kosztach postępowania w wyroku z dnia 7 stycznia 2015 r., wniosek o uzupełnienie wyroku jest uzasadniony.
O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. z uwagi na fakt, że uwzględnienie skargi, o którym mowa w art. 54 § 3 ww. ustawy, nie pozbawia skarżącego prawa do zwrotu tych kosztów postępowania. Na zasądzone koszty składa się uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego - ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490), wraz z opłatą od pełnomocnictwa, w łącznej wysokości 257 zł.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 157 p.p.s.a. w zw. z art. 200, art. 201 § 1 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.