Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 24 marca 2026 r. (data wpływu) D. S. (dalej powoływana jako "skarżąca") zwróciła się do Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w Białymstoku o udzielenie, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacji dotyczących:
- 1. zanonimizowanych wszelkich notatek służbowych dotyczących zdarzenia z dnia 13.03.2025, o którym mowa w piśmie Dyrektora z dnia 20.03.2026 (w tym kierownictwa DPS Baranowicka filia w Bobrowej, które w godz. 7-15.00 miało dostęp do gabinetu pomocy przedmedycznej gdzie znajdowały się rozdzielone ogólnie dostępne dla osób przebywających w tym pomieszczeniu leki mieszkańców Domu);
- 2. zanonimizowanych wszelkich notatek służbowych dotyczących śmierci podopiecznego DPS Baranowicka filia w Bobrowej D. W. w lutym ubiegłego roku (w tym kierownictwa placówki Filii w Bobrowej), zgodnie z cytatem Dyrektora, który w piśmie z dn. 20.03.2026 napisał, cyt.: "Informuję, że praktyka wyjaśniania zdarzeń, w których mogło dojść do zagrożenia życia lub zdrowia mieszkańca Domu jest rutynową procedurą zawsze stosowaną w takich sytuacjach w Domu Pomocy Społecznej w Białymstoku....aby wszyscy pracownicy uczestniczący w tym zdarzeniu lub będący jego świadkami złożyli stosowne, pisemne wyjaśnienia";
- 3. ilości personelu (pielęgniarek/opiekunów medycznych/opiekunów) pełniących fizycznie dyżur w filii Bobrowa w dniu śmierci podopiecznego D W. w przedziale czasowym 15.00-19.00;
- 4. zanonimizowanej, ręcznej kopii raportu z dyżuru w filii Bobrowa w dniu śmierci podopiecznego D W.;
- 5. informacji, czy w DPS Baranowicka oddział VIII oraz Filia Bobrowa są pracownicy o stażu pracy min. 12 miesięcy (bez nagany lub upomnienia), którym w 2025 r. nie przyznano nagrody okolicznościowej z okazji Dnia Pracownika Socjalnego lub nie wypłacono świadczenia z ZFŚŚ w związku ze zwiększonymi wydatkami w okresie zimowym.
W piśmie z dnia 7 kwietnia 2026 r. Dyrektor DPS udzielił odpowiedzi wskazując, że żądane informacje w części pkt 5 mają charakter informacji publicznej, a tym samym podlegają udostępnieniu, w pozostałej części, tj. pkt 1 – 4 nie mają charakteru publicznego, a niejawny albowiem dotyczą stanu zdrowia mieszkańców lub innych wartości prawem chronionych. Odnosząc się szczegółowo do informacji zażądanych w pkt 1, 2, 3 i 4 organ wyjaśnił, że informacje te dotyczą zdrowia mieszkańców, a co za tym idzie ich treść nie stanowi informacji publicznej rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej w skrócie: "u.d.i.p."), a tym samym nie podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych w tej ustawie. W tym zakresie organ wskazał dodatkowo, że są one objęte ochroną danych osobowych i możliwość przetwarzania ich przez skarżącą jaką było pracownicę DPS wygasła, zgodnie z upoważnieniem nr UP/40/24 z dnia 9.09.2024, z chwilą ustania zatrudnienia na stanowisku opiekun medyczny.
W zakresie natomiast pkt 5 wniosku organ wyjaśnił, że w DPS w Białymstoku przy ul. Baranowickiej 203 nie otrzymało nagród 27 osób zatrudnianych w 2025 r. ze stażem pracy min. 12 miesięcy, w tym 23 osoby nie będące na dzień 8 grudnia 2025 r. pracownikami DPS i 4 osoby nie spełniające innych kryteriów przyznania nagrody. Nie wypłacono świadczenia z ZFŚS w związku ze zwiększonymi wydatkami w okresie zimowym 28 osobom zatrudnianymi w 2025 r., które na dzień 5 grudnia 2025 nie były pracownikami DPS.
W piśmie z 10 kwietnia 2026 r. wnioskodawczyni wskazała organowi, że w związku z niezachowaniem wymaganej formuły prawnej pismo z dnia 7 kwietnia 2026r. traktuje jako nieudzielenie odpowiedzi na jej wniosek z dnia 24 marca 2026r. w formie i terminie przewidzianymi prawem. Wyjaśniła dodatkowo, że informacje, o które wnioskuje nie dotyczą stanu zdrowia żadnego z mieszkańców DPS, a notatki służbowe, o które wnosi w wersji zanonimizowanej mają na celu analizę trendów zachowań w firmie i pokazanie działań pracowników sektora finansów publicznych w określonych sytuacjach a nie wydobycie informacji o stanie zdrowia mieszkańców. Anonimizacja ma pozbawić notatkę potencjalnego charakteru noszącego dane osobowe przy jednoczesnym zachowaniu merytorycznej treści dokumentu. Wskazała też, że zgodnie z motywem 27 RODO ochrona danych osobowych chroni wyłącznie osoby żyjące a nie zmarłych, zatem użycie imienia i pierwszej litery nazwiska oraz czasu kiedy zdarzenie (zgon) miało miejsce - nie narusza prawa. W zakresie pkt 3 wniosku sprecyzowała, że wnosi o podanie ilości personelu i stanowisko personelu pełniącego dyżur w dniu nagłej śmierci mieszkańca D W. w przedziale czasowym 15.00-19.00.
Analizując z kolei odpowiedź na pytanie z pkt 5 wskazała, że jest nieprecyzyjna dlatego wniosła o podanie, ilu pracowników na stanowisku opiekun medyczny o stażu pracy min. 12 miesięcy zatrudnionych w DPS Baranowicka 203 oddz. VIII oraz filia Bobrowa nie dostało nagrody uznaniowej z okazji Dnia Pracownika Socjalnego w 2025r.
Następnie skarżąca wywiodła do tut. sądu administracyjnego skargę na bezczynność Dyrektora DPS zarzucając mu naruszenie:
- 1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem łub drukiem, w postaci dzida sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;
- 2. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawną do uzyskania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;
- 3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji publicznej, lub portalu danych, jest udostępniona na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie.
Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, oraz zasądzenia od organu na moją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że skarżąca otrzymała odpowiedź na swoje pismo z dnia 24 marca 2026 r. o udzielenie informacji publicznej, a mianowicie w dniu 7 kwietnia 2026 r. DPS poinformował ją, iż żądane przez nią informacje w części pkt 5 mają charakter informacji publicznej i podlegają udostępnieniu, a w pozostałej (pkt 1 -4) nie mają charakteru informacji publicznej, a tym samym nie podlegają udostępnieniu w trybie określonym ustawą o dostępie do informacji publicznej. W ocenie organu żądane notatki służbowe oraz wpisy do księgi raportów dotyczące okoliczności zdarzenia z udziałem konkretnej mieszkanki DPS - dobrze znanej skarżącej oraz wszystkim mieszkańcom i pracownikom Filii DPS w Bobrowej, mają charakter roboczy i są dokumentami wewnętrznymi (nieoficjalnymi) i dotyczą sfery prywatnej mieszkańców, związane są z ich zdrowiem i życiem, danymi medycznymi, z tego też powodu nie podlegają udostępnieniu.
Organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych i wywiódł, że co prawda u.d.i.p. uprawnia do uzyskania informacji o sprawach publicznych, ale nie przyznaje uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku.
Zdaniem organu również zażądanie skarżącej udostępnienia informacji dotyczących okoliczności zgonu konkretnej osoby wymienionej z imienia i z pierwszej litery nazwiska, z podaniem tego, że był on podopiecznym DPS Filia w Bobrowej oraz czasu kiedy to zdarzenie miało miejsce, nie jest możliwe albowiem mają one charakter prywatny i nie są informacją publiczną. Są one bardzo szczegółowe i faktycznie noszą znamiona raczej pytań zadawanych przez śledczych w toku przesłuchania, niż zapytań w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W zakresie natomiast odpowiedzi udzielonej przez organ na pkt 5 wniosku skarżącej organ dodatkowo wyjaśnił, że skarżąca w swoim wniosku zażądała informacji o przyznaniu nagród okolicznościowych oraz wypłaceniu świadczenia z ZFŚS pracownikom dwóch komórek organizacyjnych DPS, w których wcześniej pracowała. Organ udzielił jej informacji dokładnie takich, o jakie prosiła, tylko z danymi dotyczącymi całego zakładu pracy, a nie określonych komórek organizacyjnych. Taka forma odpowiedzi wynikała z zamiaru uniknięcia podejrzeń, domysłów i pretensji wobec konkretnych fizycznych osób oraz ryzyka mimowolnego ujawnienia danych wrażliwych pracowników.
Końcowo organ stwierdził, że skarżąca występując z żądaniem dostępu do danych nie kieruje się interesem publicznym, lecz własnym. W ocenie organu najprawdopodobniej chodzi jej o pozyskanie informacji niezbędnych do jej prywatnej sprawy sądowej albowiem w dniu 10 marca 2026 r. wezwała DPS do wypłaty świadczeń finansowych po wygaśnięciu umowy o pracę, którą świadczyła na rzecz DPS do 30 listopada 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga podlega oddaleniu.
W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie skierowano do podmiotu zobowiązanego w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 z późn. zm., dalej: u.d.i.p.) do udostępnienia informacji publicznych, a także czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Poza tym sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jak wynika z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej, przy czym w myśl art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt 4).
W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że skarżąca była - zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. - podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei Dyrektor Domu Pomocy Społecznej, jako podmiot kierujący samorządową jednostką organizacyjną (gminną) realizującą zadania w zakresie pomocy społecznej, jest także podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a także art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej).
Powyższe okoliczności nie są kwestionowane w niniejszej sprawie, a rzeczywisty spór sprowadza się do tego, czy informacje żądane przez skarżącą w pkt 1-4 wniosku z dnia 24 marca 2026 r. stanowią informację publiczną.
W zakresie pkt 5 wniosku organ udzielił skarżącej wnioskowanej informacji w piśmie z dnia 7 kwietnia 2026r., stąd też powyższa kwestia nie wymaga szczegółowych rozważań. Wprawdzie skarżąca w piśmie z dnia 9 kwietnia 2026r. wyraziła pogląd, że udzielenie informacji w zakresie pkt 5 nie jest precyzyjne, tym niemniej należy przypomnieć, że skuteczne zarzucenie organowi udzielenia niewyczerpujących informacji publicznej wymaga sprecyzowania, które odpowiedzi są niepełne (niejasne) oraz w jakim zakresie wymagają – zdaniem strony – uzupełnienia. Ogólne zaś wskazanie, że organ udzielił niewystarczającej odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku nie pozwala na zweryfikowanie stanowiska strony (por. wyroki WSA w Poznaniu z 24 listopada 2022 r., II SAB/Po 162/22 i II SAB/Po 163/22, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej w skrócie: "CBOSA"). Skoro skarżąca w złożonej skardze nie wskazała dokładnie w jakim zakresie udzielona przez organ odpowiedź na pkt 5 wniosku jest niepełna dlatego też brak jest aktualnie podstaw do zarzucenia organowi bezczynności w udostępnieniu żądanej w tym zakresie - informacji publicznej.
Dokonując z kolei analizy wniosku skarżącej w części dotyczącej pytań zawartych pkt 1-4 w pierwszej kolejności przypomnieć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że pojęcie informacji publicznej zawarte w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej jest bardzo szerokie, o czym przekonuje otwarty katalog przedmiotowy podany w art. 6 u.d.i.p. wykładany zgodnie z art. 61 Konstytucji RP, a więc informacją publiczną jest w istocie wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p W szczególności informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.
W rozpoznawanej sprawie, dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia, należy więc w pierwszej kolejności rozważyć, czy faktycznie żądana informacja – w zakresie "zanonimizowanych wszelkich notatek służbowych dotyczących zdarzenia z dnia 13.05.2025" oraz ""zanonimizowanych wszelkich notatek służbowych dotyczących śmierci podopiecznego DPS Baranowicka filia w Bobrowej D W. w lutym ubiegłego roku" oraz "zanonimizowanej, ręcznej kopii raportu z dyżuru w filii Bobrowa w dniu śmierci podopiecznego D W." - stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Jest to o tyle istotne, że jeżeli taka kwalifikacja informacji się potwierdzi, a podmiot obowiązany jest w jej posiadaniu, to powinien udzielić informacji publicznej, albo wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji lub umorzeniu postępowania, jeżeli zaistniały przesłanki do wydania takich rozstrzygnięć. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy przyjmuje formę pisma skierowanego do wnioskodawcy, w którym należy zawiadomić, że adresat wniosku nie jest zobowiązany do udostępnienia żądanych danych, gdyż nie jest to informacja publiczna lub nie dysponuje on przedmiotową informacją, ewentualnie w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.
Co do zasady notatki służbowe wytworzone przez organy władzy publicznej są informacją publiczną, której ujawnienia i udostępnienia może żądać obywatel. Z orzecznictwa wynika, że przymiot informacji publicznej posiadają także dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem zadań w ramach realizacji zadań publicznych czy też konkretnych spraw (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2118/11, CBOSA). Tym niemniej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwracano uwagę, że zasadniczo dokumentacja o charakterze wewnętrznym bądź też aktywność o charakterze technicznym stanowią taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej. Waloru takiej informacji nie mają zatem np: wewnętrzna korespondencja, która służy wymianie informacji, a także gromadzeniu niezbędnych materiałów do rozstrzygnięcia sprawy, nie zawiera jednak ani informacji, co do sposobu załatwienia sprawy, ani takich, które można byłoby uznać za wyrażenie stanowiska organu (wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., I OSK 2320/13); jak też korespondencja osoby wykonującej zadania publiczne, z jej współpracownikami, nawet jeżeli w jakiejś części dotyczy wykonywanych przez tę osobę zadań publicznych; korespondencja taka nie ma jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawiera propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, to mieści się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia (wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., I OSK 2320/13; z dnia 31 lipca 2014 r., I OSK 2770/13).
W orzecznictwie NSA podnosi się ponadto, że dokumentem wewnętrznym jest "dokument, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu" (wyrok NSA z dnia 15 lipca 2021r., III OSK 3335/21 oraz z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, CBOSA).
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że informacja objęta wnioskiem skarżącej dotycząca wszelkich notatek służbowych dotyczących "zdarzenia z dnia 13.05.2025", "śmierci podopiecznego DPS Baranowicka filia w Bobrowej D W. w lutym ubiegłego roku" oraz "raportu z dyżuru w filii Bobrowa w dniu śmierci podopiecznego D W." nie jest informacją o sprawach publicznych, a to z tego względu, że po pierwsze dotyczy konkretnej osoby zidentyfikowanej przez wnioskodawczynię z imienia i przez wskazanie pierwszej litery nazwiska oraz skonkretyzowana przez wskazanie czasu "nagłego zgonu" tej osoby, a po drugie dotyczy konkretnych działań, jakie zostały podjęte w związku ze "zdarzeniem z dnia 13 marca 2025r." Wprawdzie informacja te w jakiejś mierze dotyczą sposobu działania organu (kierownika jednostki organizacyjnej gminy), realizowania procedur czy wypełniania ustawowych obowiązków, ale przede wszystkim dotyczy zastosowania określonej procedury odnośnie wskazywanych przez skarżącą okoliczności zgonu indywidualnej, skonkretyzowanej osoby.
Dotyczą więc informacji o sposobie działania organu w okolicznościach ściśle jednostkowych, zindywidualizowanych, precyzyjnie odnoszących się do konkretnej osoby, co pozbawia tę informację charakteru publicznego.
W tym miejscu należy podkreślić, że wbrew przekonaniu strony skarżącej wyróżnikiem dokumentów zawierających informację publiczną nie jest kryterium osoby czy podmiotu wytwarzającego dany dokument, lecz jego zawartość merytoryczna. Jeśli dokument odnosi się do spraw publicznych, należy uznać, że jako zawierający informację publiczną podlega udostępnieniu w trybie wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznych przez podmiot będący w jego posiadaniu, bez względu na jego autora. W rozpoznawanej sprawie nie sposób jednak uznać, aby notatki służbowe, o których udostępnienie wniosła skarżąca, zawierały informacje o sprawach publicznych. Jak już powyżej wskazano, sprawami publicznymi nie są bowiem informacje medyczne czy dotyczące sfery prywatnej konkretnej osoby. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny.
Tymczasem, jak wskazuje treść wniosku skarżącej (pytania zawarte w pkt 1- 4) w sprawie niniejszej mamy do czynienia z zapytaniem w sprawie indywidualnej (co do konkretnej, zidentyfikowanej osoby) a nie co do sposobu działania organu w ogólności. Można nawet rzec, że pytania te nie dotyczyły tego, czy i jak organ realizuje procedury na wypadek śmierci podopiecznego, ale czy i jak zrealizował te procedury w przypadku "śmierci podopiecznego D W. w lutym ubiegłego roku".
W ocenie sądu, wyraźne zatem powiązanie zapytania skarżącej z indywidualną osobą jest informacją ad personam, identyfikującą – wbrew temu, co twierdzi skarżąca – okoliczności zgonu konkretnej osoby. Udzielenie odpowiedzi na zadane w pkt 1-4 pytania prowadziłoby de facto nie tylko do udostępnienia informacji o zachowaniu/zaniechaniu organu, ale prowadziłoby do potwierdzenia bądź zaprzeczenia informacji odnoszących się do pobytu tej osoby w placówce (jeśli miał miejsce), jej ewentualnego zgonu (jeśli miał miejsce, bowiem organ tego nie potwierdził), o charakterze tego zgonu (skarżąca twierdzi, że nagłego), o dacie wystąpienia tego zdarzenia. Jeszcze inaczej rzecz ujmując byłyby to de facto dane dotyczące konkretnej osoby fizycznej, które stanowią sferę jej prywatności. Tymczasem informacje te nie stanowią wiedzy powszechnej, a bezsporne jest, iż w lutym 2025 r. skarżąca nie była już pracownikiem zapytanego DPS i - jak powtórzyć należy za organem - skarżąca nie może wykorzystywać swojej prywatnej wiedzy do weryfikowania działań organów w konkretnych sprawach indywidualnych osób, bowiem nie jest to przedmiot informacji publicznej zdefiniowanej w art. 1 i następne u.d.i.p.
Na uwzględnienie nie zasługuje też argumentacja skarżącej odwołująca się do ochrony RODO niedotyczącej osób zmarłych (motyw 27 rozporządzenia RODO, tj. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych).
Jak podkreślił już tut. sąd w wyroku z 18 czerwca 2026r. sygn. akt II SAB/Bk 65/25, którego rozważania sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, dane osobowe są jedną z informacji prawnie chronionych, z powodu której to ochrony informacja publiczna nie może być udostępniona – ale tylko w przypadku, gdy wnioskowana informacja jest informacją publiczną zawierającą w sobie dane osobowe. Taki jest sens art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., z którego należy wyprowadzić, w związku z art. 16 tej ustawy, zobowiązanie organu do odmowy udostępnienia informacji publicznej w formie decyzji administracyjnej, jeśli mamy do czynienia z informacją publiczną, ale z uwagi na przesłanki szczególne (objęcie tajemnicą prawnie chronioną) nie może być ona udostępniona.
Natomiast w ocenie sądu w sprawie niniejszej w ogóle nie można mówić o informacji publicznej, bowiem treścią zawnioskowanych informacji ma być opis zachowania bądź zaniechania organu w odniesieniu do konkretnej osoby zmarłej i okoliczności jej zgonu.
Reasumując wskazać należy, że z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej mamy do czynienia w przypadku, gdy podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje bądź nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia. Skoro jednak w przypadku pytań zawartych w pkt 1-4 wniosku skarżącej nie mamy do czynienia z informacją publiczną, wystarczyło poinformowanie skarżącej o tym fakcie w ustawowym terminie wynikającym z art. 13 ust 1 u.d.i.p., co też organ uczynił.
Mając na względzie powyższe sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Małgorzata Roleder Anna Bartłomiejczuk Marta Czubkowska