Uzasadnienie
W dniu 23 kwietnia 2026r. E. Z. (dalej powoływana jako: "skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do tutejszego sądu administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Siemiatycze w przedmiocie nierozpoznania jej wniosku z dnia 18 marca 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie:
- 1. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na jej przetworzony charakter i brak wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w formie zwykłego pisma, podczas gdy odmowa taka bezwzględnie wymagała wydania decyzji administracyjnej;
- 2. art 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędną, kwalifikację całego żądania wnioskodawczyni jako informacji przetworzonej, w szczególności w zakresie żądania skanów istniejących już aktów normatywnych i regulaminów, które stanowią informację prostą i nie wymagają żadnych procesów intelektualnych ani analitycznych ze strony organu, przy jednoczesnym zaniechaniu wezwania Skarżącej do wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w żądaniu informacji, przed podjęciem decyzji o odmowie jej udostępnienia;
- 3. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione ograniczenie obywatelskiego prawa do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz podmiotów wykonujących zadania publiczne.
Powołując się na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o (-) zobowiązanie organu do niezwłocznego załatwienia wniosku skarżącej z dnia 18 marca 2026 r. i udostępnienia jej żądanej informacji publicznej, (-) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; (-) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym również kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych..
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego w pierwszej kolejności podał, że w dniu 18 marca 2026 r. skarżąca złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
(-) wykazu wszystkich samochodów osobowych posiadanych, a także nowo nabytych przez Miasto Siemiatycze bądź jego jednostki organizacyjne, (w tym na potrzeby Urzędu Miasta Siemiatycze) w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia złożenia wniosku, a także pojazdów posiadanych i użytkowanych przez Urząd Miasta i jednostki organizacyjne w wskazanym okresie na podstawie zaciągniętych innych zobowiązań (w tym m.in. umów leasingu, najmu, dzierżawy lub użyczenia) z podaniem ich marki, modelu, roku produkcji i nr rejestracyjnego;
(-) w odniesieniu do każdego z pojazdów wykazanych w odpowiedzi na pkt 1 wskazanie celu, na jaki pojazd został nabyty lub pozyskany, tytuł prawny przysługujący Miastu Siemiatycze do danego pojazdu, stanowiska lub funkcji osoby na co dzień użytkującej dany pojazd oraz całkowitego kosztu nabycia;
(-) informacji, czy zakup pojazdów lub usługa jego dostawy/finansowania zostały zrealizowane w trybie przewidzianym w ustawie Prawo zamówień publicznych, a w przypadku odpowiedzi przeczącej – wskazania dokładnej podstawy prawnej i faktycznej odstąpienia od stosowania rygorów tejże ustawy;
(-) przesłania kopii zarządzeń organu, regulaminów lub innych aktów normatywnych i wewnętrznych regulujących zasady oraz tryb udzielania zamówień publicznych w Urzędzie Miasta Siemiatycze, które obowiązywały w roku 2023 oraz w latach następnych, aż do dnia złożenia wniosku.
W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z dnia 1 kwietnia 2026 r. odmówił udostępnienia żądanych – informacji, wskazując, że stanowią one informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt.
- 1) u.d.i.p., a skarżąca nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego do ich udostępnienia.
Zdaniem pełnomocnika skarżącej udzielona przez organ odpowiedź jest nieprawidłowa. W tym zakresie autor skargi odwołał się do utrwalonego orzecznictwa i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że jeżeli organ uważa, że żądana informacja jest przetworzona i odmawia jej wydania, musi uczynić to w formie decyzji administracyjnej. Przesłanie skarżącej zwykłego pisma podpisanego przez Burmistrza nie kończy sprawy w sposób prawnie skuteczny, a organ pozostaje w bezczynności, gdyż nie wydał żądanej informacji, ani przewidzianej prawem - decyzji o odmowie.
Dodatkowo pełnomocnik skarżącej wskazał, że brak jest w sprawie podstaw do uznania, że którakolwiek z żądanych informacji może stanowić informację przetworzoną w rozumieniu ustawy. Wykaz pojazdów, koszty, tytuł prawny, użytkownicy czy cel nabycia to elementarne dane ewidencjonowane przez urząd na bieżąco. Urząd posiada ewidencję środków trwałych, ewidencję księgową (koszty, umowy leasingu/najmu) oraz dokument organizacyjne wskazujące, komu przydzielono dany sprzęt. Wyciągnięcie tych danych i ujęcie ich w tabeli to zwykła praca biurowa (kwerenda i kompilacja), która nie generuje nowej myśli, analizy ani oceny zjawisk.
Również żądanie wskazania trybu nabycia dotyczy prostego faktu, tj. wskazania na jakiej podstawie prawnej organ zrealizował dany wydatek publiczny. Dokumentacja każdego zakupu zawiera już te dane. Odpowiedź polega na ich odczytaniu z teczki postępowania, co nie wymaga żadnego wysiłku o charakterze analityczno-twórczym. Skany zaś zarządzeń czy regulaminów to czynność czysto materialno-techniczna. Odnosząc się zaś do rzekomej "czasochłonności" i konieczności "zanonimizowania" akt, autor skargi stwierdził, że stanowi co najwyżej podstawę do przedłużenia terminu udostępnienia informacji w trybie art 13 ust. 2 ustawy, a nie podstawę do zmiany jej kwalifikacji prawnej z prostej na przetworzoną. Zdaniem skarżącej, organ nadużywa w ten sposób instytucji informacji przetworzonej, aby uniknąć transparentności w zakresie ponoszonych nakładów na flotę samochodową miasta i uniemożliwić realizację konstytucyjnego prawa obywateli do kontroli władzy.
Burmistrz Miasta Siemiatycze w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że w ustawowym terminie udzielił skarżącej adekwatnej odpowiedzi na jej wniosek z dnia 18 marca 2026r. Podkreślił, że informacje oraz dokumenty, których udostępnienia zażądała skarżąca stanowią informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a skarżąca nie wykazała w stopniu wystarczającym szczególnej istotności pozyskania tych informacji dla interesu publicznego, co stanowi warunek sine qua non dla przekazania takiej informacji w trybie ustawy.
Organ podkreślił też, że nie można przypisać mu zarzucanej bezczynności, bowiem w granicach określonych w relewantnych przepisach udzielił skarżącej odpowiedzi na jej wniosek. Zakres wniosku skarżącej miał charakter szeroki zarówno pod względem przedmiotowym, jak i podmiotowym oraz czasowym. Obejmował on różne kategorie danych pozostające w dyspozycji organu, a także informacje znajdujące się w zasobach jednostek organizacyjnych, co w konsekwencji wymagało ich uprzedniego zidentyfikowania, zgromadzenia i uporządkowania. Realizacja wniosku nie mogła zatem sprowadzać się do prostego udostępnienia informacji, lecz wymagała podjęcia szeregu czynności, w tym w szczególności: wyszukania informacji w rozproszonych źródłach, dokonania ich selekcji według kryteriów wskazanych przez wnioskodawczynię, zestawienia danych pochodzących z różnych dokumentów i rejestrów, ich ujednolicenia oraz poddania procesowi anonimizacji i eliminacji informacji objętych tajemnicami prawnie chronionymi.
Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że realizacja wniosku wymagałaby znacznego zaangażowania pracowników organu oraz jednostek organizacyjnych, wykraczającego poza zwykłe czynności związane z udostępnianiem informacji publicznej, co dodatkowo potwierdza, że żądana informacja ma charakter przetworzony.
Końcowo organ stwierdził, że zarzuty sformułowane w skardze są nie tylko niezasadne, lecz również stanowią próbę podważenia działań zgodnych z prawem i wykonanych w granicach kompetencji. Ponadto skarżąca nie wykorzystała wszystkich dostępnych środków zaskarżenia przed złożeniem skargi na bezczynność organu zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej powoływana jako: "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taki przypadek ma miejsce w rozpoznawanej sprawie i dlatego orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 120 p.p.s.a.).
Dalej w kontekście stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę co do niewykorzystania przez skarżącą wszystkich dostępnych środków zaskarżenia przed złożeniem skargi w niniejszej sprawie, przypomnieć należy, że w myśl art. 21 in principio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022r., poz. 902, dalej w skrócie: "u.d.i.p.") do skargi rozpatrywanych w postepowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia w drodze administracyjnej, czyli wbrew przekonaniu organu – nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006r., I OSK 601/05; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej w skrócie: "CBOSA").
W konsekwencji w odniesieniu do skarg na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej nie znajduje zastosowania wymóg z art. 53 § 2b p.p.s.a. w postacie uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. np. wyroki NSA: z 28 stycznia 2020 r., I OSK 2433/18; z 24 stycznia 2024 r., III OSK 99/23; z 19 marca 2025 r., III OSK 1937/24, CBOSA). Ponadto do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej (por. wyroki NSA z 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 973/19, z 29 kwietnia 2011r., sygn. akt I FSK 249/10; CBOSA).
Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że w sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Przy czym, stosownie do art. 13 ust. 1 i 2 tej ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Bezczynność organu w sytuacjach określonych ww. przepisami polega zatem na tym, że organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej takiej informacji – nie udostępnia i nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że do dnia wniesienia skargi, a także do dnia orzekania przez sąd wnioskowane przez skarżącą - informacje nie zostały udostępnione, ani nie została wydana decyzja o odmowie ich udostępnienia. Organ w piśmie z dnia 1 kwietnia 2026r. odmówił wprawdzie udostępnienia żądanych – informacji, wskazując, że stanowią one informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p., tym niemniej skarga jest dopuszczalna albowiem skarżąca kwestionuje "prawidłowość" takiej - odpowiedzi.
W sprawie bezsporne pozostaje, że wniosek skarżącej, którego dotyczy rozpoznawana skarga na bezczynność, skierowany został do podmiotu, na którym ciąży obowiązek informacyjny wynikający z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Również przedmiot wniosku skarżącej z dnia 18 marca 2025r. posiada walor informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., gdyż wiąże się z danymi publicznymi, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5 u.d.i.p. Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 u.d.i.p., który w ust. 1 przykładowo wylicza rodzaje informacji publicznej podlegające udostępnieniu. Nie ulega zatem wątpliwości, że informacja o samochodach osobowych posiadanych i nowo nabytych przez Miasto Siemiatycze bądź jego jednostki organizacyjne, jak też zasady i tryb ich nabycia stanowi informację publiczną.
Analogiczne stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, które przyjmuje, że informacja o zasadach używania samochodów służbowych przez organy władzy publicznej i jednostki organizacyjne wykonujące zadania publiczne stanowi informacje podlegającą udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2007 r., II SA/Wa 875/06, Lex nr 338297, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Go 811/10).
W konsekwencji skoro wnioskowane przez skarżącego informacje posiadają walor informacji publicznych, to nie ulega wątpliwości, że organ powinien je udostępnić albo zastosować tryb przewidziany w cytowanym wyżej art. 13 ust. 2 u.d.i.p., co pozwoliłoby mu uwolnić się od zarzutu bezczynności.
W ocenie sądu, rację ma skarżąca, że Burmistrz Miasta Siemiatycze nie działał w niniejszej sprawie w sposób przewidziany w u.d.i.p. i w związku z tym pozostawał w bezczynności w prawidłowym rozpoznaniu jej wniosku z 18 marca 2026r. Jakkolwiek organ wystosował do skarżącej pismo z dnia 1 kwietnia 2026r. o odmowie udostępnienia żądanej informacji wskazując, że ma ona charakter przetworzony, to bezspornie nie była to prawidłowa realizacja ww. wniosku o udzielenie informacji publicznej.
W szczególności skoro organ uznał, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną, to należało wezwać skarżącą, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., do wykazania, że uzyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W sprawie organ zaniechał takiego wezwania przyjmując, że skarżąca nie wykazała powyższej okoliczności we wniosku o udzielenie informacji.
W tym miejscu należy podkreślić, że w judykaturze podnoszono wielokrotnie, że uznanie danej informacji za informację przetworzoną nie pozbawia wnioskodawcy prawa do jej uzyskania. Jednak konieczność przetworzenia informacji i możliwość jej uzyskania została uzależniona od istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego (zob. wyroki NSA z: 17 października 2006r. sygn. akt I OSK 1347/05, Lex nr 281369; 27 stycznia 2011r. sygn. akt I OSK 1870/10, Lex nr 951999; 9 sierpnia 2011r. sygn. akt I OSK 792/11). W związku z tym należy wyjaśnić, że wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej na etapie składania wniosku nie musi wiedzieć (i często nie wie), że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Z tego też względu podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinien poinformować wnioskodawcę, że dana informacja jest w jego ocenie informacją przetworzoną, wobec czego jej udostępnienie jest możliwe w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Wnioskodawca musi mieć bowiem realną możliwość uzyskania informacji, a co za tym idzie – możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, opublikowano WK 2016r.). Wnioskodawca musi mieć bowiem realną możliwość uzyskania informacji, a co za tym idzie – możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany – terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1u.d.i.p. Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika jednoznacznie, że podmiot informacyjnie zainteresowany nie musi wykazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Niewątpliwie ocena tego, czy w konkretnej sprawie występuje szczególnie istotny interes publiczny, należy do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej i to on musi wykazać brak istnienia tej przesłanki ustawowej do wydania decyzji odmownej.
W tym miejscu należy jeszcze raz wyjaśnić, że w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej, co z mocy art. 16 ust. 1 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej, niezwykle istotne jest sporządzenie przez organ prawidłowego i wyczerpującego uzasadnienia. Oznacza to konieczność szczegółowego przedstawienia okoliczności przemawiających za uznaniem informacji publicznej za informację przetworzoną, takich jak choćby ilość prowadzonych przez organ rejestrów i ewidencji, konkretnej ilości koniecznych do przeanalizowania i zanonimizowania dokumentów, dostępne zasoby kadrowe i techniczne, zakres nakładów, jakie musi ponieść, czy też innego rodzaju okoliczności mogących zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań (por. wyroki NSA z: 3 listopada 2022r. sygn. III OSK 3198/21, III OSK 3197/21, CBOSA).
Jak wynika z powołanych regulacji adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w przypadku zakwalifikowania przez niego żądanej informacji jako informacji przetworzonej zobowiązany jest w pierwszej kolejności wezwać podmiot informacyjnie zainteresowany do wykazania dodatkowej przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, względnie zachować się zgodnie z art. 15 u.d.i.p. (pobranie dodatkowej opłaty), a następnie postąpić stosownie do reakcji na żądanie wykazania przesłanki interesu publicznego.
W niniejszej sprawie nic takiego nie miało miejsca. Z akt administracyjnych wynika bezsprzecznie, że organ zaniechał poinformowania skarżącej o kwalifikacji żądanej przez nią informacji jako informacji przetworzonej i jednoczesnego wezwania jej do wykazania interesu publicznego, dla którego szczególnie istotne jest uzyskanie wnioskowanej informacji. Powyższe zaniechanie organu świadczy o nieprawidłowym trybie postępowania w zakresie udostępniania informacji publicznej. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nieprawidłowa była też forma, w jakiej organ odmówił udostępnienia wnioskowanych informacji. Jak wskazano już wyżej odmowa udzielenia informacji publicznej następuje w formie decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) ani w formie pisma – jak uczynił to Burmistrz Miasta Siemiatycze.
Reasumując należy stwierdzić, że organ w terminie 14 dni od złożenia wniosku ani nie udzielił informacji, ani nie wszczął procedury związanej z informacją przetworzoną, ani też nie wydał decyzji odmownej. W tym miejscu dodatkowego podkreślenia wymaga, że w sytuacji gdy nie wydano decyzji administracyjnej, sąd nie ocenia czy zasadnie organ przyjął, że przedmiotem wniosku rzeczywiście była informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zatem argumentacja skargi w tym przedmiocie nie mogła odnieść oczekiwanego rezultatu.
Z tych wszystkich względów należało stwierdzić, że organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z 18 marca 2026r. o czym orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 1 p.p.s.a.).
Stwierdzenie bezczynności skutkowało zobowiązaniem organu do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku skarżącej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt organowi po uprawomocnieniu się orzeczenia, na mocy art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji wyroku).
W pkt 3 sentencji wyroku stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie, w związku z tym dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków (vide: wyrok NSA z 26 marca 2024 r., III OSK 659/23, CBOSA). W orzecznictwie stan rażącego naruszenia prawa odnosi się do wadliwości obciążającej postępowanie o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (vide: wyrok NSA z 8 grudnia 2021 r., II OSK 2024/21, CBOSA). Orzeczenie o rażącej, czyli kwalifikowanej postaci bezczynności jest zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. W sprawie niniejszej organ udzielił odpowiedzi, co prawda w nieprawidłowy sposób, ale uczynił to z zachowaniem 14-dniowego terminu. Nie sposób więc uznać, że doszło do rażącego naruszenia prawa.
O kosztach postępowania (pkt 4 sentencji wyroku) sąd orzekł, działając na podstawie art. 200 zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.). Do kosztów zaliczono wpis od skargi (100 zł), koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru (480 zł) oraz koszt opłaty skarbowej (17 zł).
Anna Bartlomiejczuk Marta Czubkowska Elżbieta Lemańska