Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 30 marca 2026 r. (data wpływu) H. O. (dalej powoływana jako "skarżąca") zwróciła się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku (dalej w skrócie: "PPIS") o udzielenie informacji publicznej związanej z przeprowadzonym naborem na stanowisko młodszego asystenta w Oddziale Epidemiologii PSSE w Białymstoku, tj.:
- 1) ogłoszenia wyników naboru, w tym podania do publicznej wiadomości imienia i nazwiska wybranej osoby (z uwagi brak umieszczenia tej informacji w Biuletynie Informacji Publicznej organu oraz Kancelarii Prezesa Rady Ministrów - zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej);
- 2) treści protokołu z przeprowadzonego naboru, a zwłaszcza: (-) imiona i nazwiska wyłonionych kandydatów, którzy spełnili wymogi formalne w postępowaniu rekrutacyjnym; (-) danych odnoszących się do poziomu spełnienia stawianych wymagań niezbędnych, dodatkowych i preferowanych; (-) informacji o zastosowanych metodach i technikach rekrutacyjnych; (-) uzasadnienia dokonanego wyboru; (-) określenia składu komisji przeprowadzającej nabór.
PPIS pismem z dnia 13 kwietnia 2026r. odpowiedział na ww. wniosek wskazując w zakresie pkt 1 żądania, że tryb prawa do informacji publicznej nie jest właściwy do składania żądań o przeprowadzenie przez organ dodatkowych czynności. W tym zakresie organ przywołał wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018r. I OSK 452/16, zgodnie z którym "wnioskiem o udzielenie informacji może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi. Wniosek taki nie może zmierzać do inicjowania działań". Dodatkowo PPIS wyjaśnił, że żądanie publikacji wyników przeprowadzonego konkursu nie znajduje oparcia w przywołanym przez skarżącą art. 31 ustawy o służbie cywilnej, bowiem pracownicy powiatowej stacji sanitarno-epidemiologicznej nie są tą ustawą - objęci.
W zakresie żądania z pkt 2 wniosku PPIS przedstawił treść Protokołu z przeprowadzenia procedury naboru kandydatów na wolne stanowiska pracy w PSSE w Białymstoku wskazując, że protokół został sporządzony zgodnie z załącznikiem nr 1 do Zarządzenia nr 18/2018 Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia 24 października 2018 r. w sprawie Regulaminu naboru na wolne stanowiska pracy w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Białymstoku. Organ wyjaśnił też, że dołączony Protokół zawiera (1) określenie składu Komisji; (2) skład Komisji rekrutacyjnej; (3) listę kandydatów spełniających wymagania formalne; (4) datę przeprowadzenia rozmowy kwalifikacyjnej; (5) imiona i nazwiska kandydatów wyłonionych przez Komisję; (6) imię i nazwisko kandydata wybranego przez PPIS. Końcowo organ wyjaśnił, że do postępowania w sprawie wyłonienia kandydata, w tym formy protokołu, nie stosuje się przepisów ustawy o służbie cywilnej.
Pismem z dnia 20 kwietnia 2026r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o udostępnienie uzupełniającej informacji publicznej polemizując z organem w zakresie statusu pracowników zatrudnionych w powiatowej stacji sanitarno-epidemiologicznej. Wniosła też o wskazanie czy i jakie działania zostały podjęte, aby informacja o rozstrzygnięciu publicznie ogłoszonego naboru na wolne stanowisko pracy została podana do publicznej wiadomości. W zakresie pkt 2 wniosku skarżąca zwróciła się o przekazanie pełnych danych odnoszących się do zastosowanej metody i techniki rekrutacyjnej, uzasadnienia dokonanego wyboru, a także przekazania pełnego tekstu Zarządzenia nr 18/2018 Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku wraz ze wszystkimi załącznikami.
PPIS w piśmie z dnia 28 kwietnia 2026r. przedstawił swoje stanowisko w zakresie braku ciążącego na organie obowiązku ogłaszania wyników naboru na wolne stanowisko pracy, w tym do udostępniania wyników na naborów w Biuletynie Informacji Publicznej. W tym zakresie, powołując się na art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g i art. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r., poz. 902, dalej w skrócie: "u.d.i.p."), organ wskazał, że obowiązek dokonania ogłoszenia o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska nie dotyczy PPIS albowiem nie podlegają oni ani przepisom ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, ani ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych. Organ poinformował również skarżącą, że polemika natury prawnej czy też próby interpretacji przepisów prawa nie stanowią wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W zakresie uzupełniającego pytania skarżącej, co do zastosowanej metody i techniki rekrutacyjnej, uzasadnienia dokonanego wyboru, PPIS wyjaśnił, że zgodnie z § 9 pkt 2 Regulaminu, metodą selekcji kandydatów jest rozmowa kwalifikacyjna podczas której Komisja Rekrutacyjna ocenia kandydatów według ustalonych w Regulaminie i ogłoszeniu rekrutacyjnym kryteriów, a także wskazał, że przy uwzględnieniu wymienionych w piśmie kryteriów dokonano wyboru jednego pośród innych kandydatów kierując się przy tym całościową oceną dopasowania kandydata do potrzeb organizacyjnych jednostki. Do tak sporządzonej odpowiedzi organ załączył pełny tekst Zarządzenia nr 18/2018 PPIS w Białymstoku wraz z załącznikiem nr 1 do Zarządzenia oraz załącznikiem do Regulaminu.
W dniu 20 maja 2026 r. skarżąca skierowała kolejny wniosek o uzupełnienie informacji publicznej, wskazując na kolejne wątpliwości, jakie powzięła na podstawie stanowiska wyrażonego w skierowanym do niej piśmie PPIS z 28 kwietnia 2026 r.. Wniosła o uzasadnienie i wykazanie przyczyn nieuwzględnienia jej kandydatury i wykazania na czym polegała oferta osoby ostatecznie zatrudnionej oraz o udostępnienie wszystkich dokumentów dotyczących kandydatów biorących udział w naborze. Końcowo skarżąca oświadczyła, że brak udzielenia odpowiedzi do dnia 26 maja 2026 r. skutkować będzie podjęciem stosownych kroków prawnych.
W odpowiedzi na powyższy wniosek PPIS w Białymstoku pismem z dnia 22 maja 2026r. poinformował skarżącą, że udzielenie odpowiedzi nastąpi w formie i terminie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
W dniu 3 czerwca 2026r. skarżąca wywiodła do tut. sądu administracyjnego skargę na bezczynność PPIS zarzucając mu naruszenie:
- 1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem łub drukiem, w postaci dzida sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;
- 2. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawną do uzyskania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;
- 3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji publicznej, jest udostępniona na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji.
Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do niezwłocznego załatwienia wniosku zawierającego żądaną informację publiczną oraz nałożenia na organ grzywny w celu przymuszenia do wykonania tej czynności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga podlega oddaleniu.
W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie skierowano do podmiotu zobowiązanego w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 z późn. zm., dalej: u.d.i.p.) do udostępnienia informacji publicznych, a także czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Poza tym sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jak wynika z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej, przy czym w myśl art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt 4).
W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że skarżąca jest - zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. - podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei PPIS, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Powyższe okoliczności nie są kwestionowane w niniejszej sprawie, a rzeczywisty spór sprowadza się do tego, czy informacje – jakie wystąpiła skarżąca w trybie u.d.i.p. - we wniosku z dnia 30 marca 2026r. stanowią informację publiczną i czy zostały jej udostępnione przez organ w wymaganej przez ww. ustawę – formie.
W pierwszej kolejności przypomnieć, że u.d.i.p. przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. Na złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ ma obowiązek zareagować w sposób prawem przewidziany. Ustawa stanowi, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, winien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia.
Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.
Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji.
Przechodząc natomiast do analizy charakteru żądanej we wniosku informacji wyjaśnienia wymaga, że na mocy art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznych zawiera art. 6 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: polityce wewnętrznej i zagranicznej (pkt 1), podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 (pkt 2), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (pkt 3), danych publicznych, w tym treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (pkt 4) i majątku publicznym (pkt 5).
Na podstawie wskazanych przepisów przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Innymi słowy rzecz ujmując pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności, a oceny w tym zakresie należy dokonywać każdorazowo na tle konkretnej sprawy. Wyjaśnienia, motywacje i tłumaczenia organu nie są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie jej przepisów.
Ponadto informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany i tylko w takiej formie może być udostępniona. Natomiast sam wniosek nie może służyć wytworzeniu takiej informacji, tak więc wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, należy zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej. Ponadto realizacja wniosku o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest możliwa, gdy wnioskodawca domaga się informacji nieistniejących w dniu złożenia wniosku czy wręcz abstrakcyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z 11 kwietnia 2014 r., II SA/Wa 2385/13, CBOSA).
Oznacza to, że jeżeli adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie dysponuje żądaną informacją publiczną, jest zwolniony z obowiązku jej udzielenia. Dysponent informacji publicznej jest bowiem zobowiązany do jej udostępnienia tylko wówczas, gdy informacja fizycznie istnieje, nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy, nie funkcjonuje w obiegu publicznym, a zainteresowany nie ma do niej innego trybu dostępu (zob. wyrok NSA z 10 października 2012r., I OSK 1499/12, CBOSA). W konsekwencji jeżeli adresat wniosku nie jest w posiadaniu żądanej informacji, powinien poinformować o tym wnioskodawcę w drodze zwykłego pisma i nie spoczywa na nim obowiązek "wytworzenia"; lub "poszukiwania" informacji na użytek przedmiotowego wniosku.
Analizując w tym kontekście wniosek skarżącej z dnia 30 marca 2026r., który - co należy przypomnieć - dotyczył udzielenia informacji związanej z przeprowadzonym naborem na stanowisko młodszego asystenta w Oddziale Epidemiologii PSSE w Białymstoku, a dokładnie podania do publicznej wiadomości imienia i nazwiska wybranej osoby (z uwagi brak umieszczenia tej informacji w BIP) oraz udostępnienia treści protokołu z przeprowadzonego naboru, a zwłaszcza: (-) imiona i nazwiska wyłonionych kandydatów, którzy spełnili wymogi formalne w postępowaniu rekrutacyjnym; (-) danych odnoszących się do poziomu spełnienia stawianych wymagań niezbędnych, dodatkowych i preferowanych; (-) informacji o zastosowanych metodach i technikach rekrutacyjnych; (-) uzasadnienia dokonanego wyboru; (-) określenia składu komisji przeprowadzającej nabór.
W reakcji na powyższy wniosek PPIS, w przewidzianym ustawą terminie poinformował skarżącą, że żądanie podania do publicznej wiadomości (BIP) imienia i nazwiska wybranej osoby stanowiłoby faktyczne żądanie podjęcia (przeprowadzenia) przez organ dodatkowych czynności, których faktycznie nie przeprowadzono w postępowaniu będącym przedmiotem zainteresowania skarżącej. PPIS wyjaśnił przy tym, że żądanie publikacji wyników przeprowadzonego konkursu nie znajduje oparcia w przywołanym przez skarżącą art. 31 ustawy o służbie cywilnej, bowiem pracownicy powiatowej stacji sanitarno-epidemiologicznej nie są tą ustawą - objęci. W ocenie sądu skoro organ nie ujawnił do publicznej wiadomości (w BIP) wyników przeprowadzonego konkursu, to żądanie przez skarżącą takiego "publicznego" ujawnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie znajduje aktualnie - uzasadnienia.
W zakresie natomiast żądania z pkt 2 wniosku PPIS przedstawił skarżącej treść Protokołu z przeprowadzenia procedury naboru kandydatów na wolne stanowiska pracy w PSSE w Białymstoku wskazując, że protokół został sporządzony zgodnie z załącznikiem nr 1 do Zarządzenia nr 18/2018 Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia 24 października 2018 r. w sprawie Regulaminu naboru na wolne stanowiska pracy w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Białymstoku. Organ wyjaśnił przy tym, że dołączony Protokół zawiera: skład Komisji; skład Komisji rekrutacyjnej; listę kandydatów spełniających wymagania formalne; datę przeprowadzenia rozmowy kwalifikacyjnej; imiona i nazwiska kandydatów wyłonionych przez Komisję; imię i nazwisko kandydata wybranego przez PPIS. Końcowo organ wyjaśnił, że do postępowania w sprawie wyłonienia kandydata, w tym formy protokołu, nie stosuje się przepisów ustawy o służbie cywilnej.
Skarżąca uznała powyższą odpowiedź za niewystarczającą i pismem z dnia 20 kwietnia 2026r. wystąpiła z wnioskiem o udostępnienie uzupełniającej informacji publicznej polemizując z organem w zakresie statusu pracowników zatrudnionych w powiatowej stacji sanitarno-epidemiologicznej. Wniosła też o wskazanie czy i jakie działania zostały podjęte, aby informacja o rozstrzygnięciu publicznie ogłoszonego naboru na wolne stanowisko pracy została podana do publicznej wiadomości oraz zwróciła się o przekazanie pełnych danych odnoszących się do zastosowanej metody i techniki rekrutacyjnej, uzasadnienia dokonanego wyboru, a także przekazania pełnego tekstu Zarządzenia nr 18/2018 Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku wraz ze wszystkimi załącznikami.
Również na ten wniosek PPIS odpowiedział, informując skarżącą w przewidzianym ustawą terminie, o braku ciążącego na organie obowiązku ogłaszania wyników naboru na wolne stanowisko pracy, w tym do udostępniania wyników na naborów w BIP. W zakresie natomiast żądania co do zastosowanej metody i techniki rekrutacyjnej, uzasadnienia dokonanego wyboru, PPIS wskazał na § 9 pkt 2 Regulaminu, wyjaśniając, że metodą selekcji kandydatów jest rozmowa kwalifikacyjna podczas której Komisja Rekrutacyjna ocenia kandydatów według ustalonych w Regulaminie i ogłoszeniu rekrutacyjnym kryteriów, a także wskazał, że przy uwzględnieniu wymienionych w piśmie kryteriów dokonano wyboru jednego pośród innych kandydatów kierując się przy tym całościową oceną dopasowania kandydata do potrzeb organizacyjnych jednostki. Dodatkowo do tak sporządzonej odpowiedzi organ załączył pełny tekst Zarządzenia nr 18/2018 PPIS w Białymstoku wraz z załącznikiem nr 1 do Zarządzenia oraz załącznikiem do Regulaminu.
Z zestawienia powyższych informacji jasno wynika, że organ nie pozostaje w zarzucanej mu bezczynności, bowiem udzielił skarżącej odpowiedzi na jej wniosek z dnia 30 marca 2026r. oraz żądanie z dnia 20 kwietnia 2026r. udostępnienia uzupełniającej informacji publicznej. Jak już zaś wskazano wyżej, bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej ma miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi.
Wobec tego, że organ udzielił skarżącej odpowiedzi na jej wnioski z 30 marca 2026r. oraz z 20 kwietnia 2026r., dołączając dokumenty w postaci: Protokołu z przeprowadzenia procedury naboru kandydatów na wolne stanowiska pracy w PSSE w Białymstoku oraz zarządzenia nr 18/2018 PPIS w Białymstoku wraz z załącznikiem nr 1 do Zarządzenia oraz załącznikiem do Regulaminu, a w pozostałym zakresie, wskazując, że organ nie poda do publicznej wiadomości (w BIP) wyników przeprowadzonego konkursu albowiem takiej czynności nie wykonał w ramach przeprowadzonego postępowania, a ponadto pracownicy powiatowej stacji sanitarno-epidemiologicznej nie są objęci art. 31 ustawy o służbie cywilnej, brak jest podstaw do uznania, że organ pozostaje bezczynny w udostępnieniu żądanych przez skarżącą informacji.
W tym miejscu należy przypomnieć, że informacja publiczna dotyczy wyłącznie sfery faktów i stanów istniejących w chwili udzielenia informacji, a nie interpretacji, ocen czy wykładni prawa (vide: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28-29). Chodzi przy tym wyłącznie o stan faktów zarejestrowanych, a więc istniejących w prowadzonych w rejestrach, czy zgromadzonej dokumentacji (vide: wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., I OSK 452/16; wyrok NSA z dnia 14 września 2012 r., I OSK 1177/12, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). O ile zatem informacją publiczną może być treść określonego dokumentu lub informacji wynikających z dokumentu, to w trybie przepisów u.d.i.p. nie można już domagać się wyrażenia opinii, przeprowadzenia oceny lub dokonania interpretacji dokumentu. Informacja publiczna nie jest informacją abstrakcyjną, w szczególności rodzajem dokonanego przez organ ustalenia, jak powinien wyglądać i jaką powinien mieć treść określony dokument wydany na podstawie przepisów prawa.
Informacją publiczną jest dokument w takim kształcie i o takiej treści jaki został wytworzony i pozostaje w dyspozycji organu. Okoliczność, iż dokument ma – w ocenie strony skarżącej – treść lub formę niezgodną z prawem, nie oznacza, iż strona w trybie dostępu do informacji publicznej może domagać się od organu jego zakwestionowania, "naprawienia" albo wyjaśnienia przyczyn określonej treści lub formy dokumentu. W ramach obowiązków organu uregulowanych w przepisach u.d.i.p. pozostaje udostępnienie informacji publicznej, w kształcie i treści aktualnej w dacie udzielenia informacji.
Bez wpływu na powyższą konkluzję pozostaje niezadowolenie skarżącej z uzyskanych informacji, jaki też jej indywidualna i subiektywna ocena, że odpowiedź organu jest nieprzekonująca i niewystarczająca.
Mając na względzie powyższe sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Końcowo wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Małgorzata Roleder Anna Bartłomiejczuk Elżbieta Lemańska