Uzasadnienie
B. D. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata podając, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skarżący nie posiada żadnego majątku. Źródło miesięcznego utrzymania skarżącego stanowi dochód uzyskiwany z emerytury otrzymywanej w kwocie 1.623 zł. Wnioskodawca całość uzyskiwanych dochodów przeznacza na bieżące utrzymanie, w tym zakup żywności – 700 zł; zakup lekarstw – 300 zł; ochronę elektroniczna wynajmowanych obiektów – domu i budynku gospodarczego – 200 zł; energię elektryczną, wodę i gaz – 100 zł; zakup środków higienicznych – 125 zł; bilety kolejowe – 80 zł; bilety BKM – 75 zł oraz zakup odzieży – 50 zł (k. 3-4).
Zgodnie z treścią art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 j.t.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego następuje, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Warunkiem przyznania przedmiotowego uprawnienia stronie, jest wykazanie przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy spoczywa zatem ciężar dowodu, w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania.
Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów postępowania bez wywołania uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
Biorąc pod uwagę powyższe, sytuacja materialna skarżącego uzasadnia tezę, iż nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Należy bowiem stwierdzić, iż ze złożonego oświadczenia wynika, że sytuacja materialna skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W tym miejscu należy bowiem stwierdzić, iż stałym źródłem dochodu skarżącego pozostaje obecnie emerytura w kwocie 1.623 zł. Skarżący nie posiada zgromadzonych oszczędności oraz majątku. Bieżące wydatki w całości pochłaniają uzyskiwane dochody.
Powyższe okoliczności, a w szczególności wysokość miesięcznego dochodu skarżącego w zestawieniu z bieżącymi wydatkami oraz brak oszczędności i majątku pozwalają na stwierdzenie, iż wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów w sprawie niniejszej, bez uszczerbku utrzymania koniecznego.
Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 245 § 2 w zw.
z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.