Uzasadnienie
Pismem z 1 czerwca 2026 r. D. K. i M. K. (dalej jako skarżący) wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Prezydenta Miasta Torunia, zarzucając organowi, że nie wyznaczył terminu spotkania, nie podjął merytorycznych działań oraz nie poinformował go o przyczynach zwłoki. Skarżący wnieśli przy tym o zobowiązanie organu do wyznaczenia terminu spotkania i załatwienia sprawy oraz o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie o oddalenie jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej. Przedmiotem kontroli sądu może być jednak wyłącznie taka bezczynność, która dotyczy obowiązku podjęcia przez organ czynności lub wydania aktu przewidzianego przepisami prawa.
Oznacza to, że warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest istnienie po stronie organu ustawowego obowiązku załatwienia sprawy przez wydanie aktu administracyjnego, postanowienia albo podjęcie czynności podlegającej kontroli sądu administracyjnego. Sam fakt skierowania do organu pisma nie kreuje jeszcze obowiązku jego merytorycznego rozpoznania w formie przewidzianej prawem.
Z treści pisma skarżących z 4 lutego 2026 r. wynika, że jego zasadniczym przedmiotem było zakwestionowanie braku działań Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w T. oraz jego Dyrektora w związku ze stanem technicznym budynku przy ul. [...] oraz zwrócenie się do Prezydenta Miasta Torunia o podjęcie działań w tej sprawie. Pismo to nie inicjowało postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie dotyczyło sprawy, w której organ byłby zobowiązany do wydania takiego rozstrzygnięcia.
W istocie pismo to mieściło się w zakresie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, w szczególności art. 227 i nast. tej ustawy. Przedmiotem skargi było bowiem wskazywane przez skarżących nienależyte wykonywanie zadań przez jednostkę organizacyjną i jej kierownika oraz brak działań w sprawie dotyczącej warunków bytowych skarżących.
Postępowanie prowadzone na podstawie przepisów działu VIII k.p.a. ma charakter skargowo-wnioskowy i nie jest postępowaniem administracyjnym zmierzającym do władczego rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach strony. Sposób załatwienia skargi następuje w trybie określonym w art. 237 i nast. k.p.a., a nie w formie decyzji administracyjnej lub postanowienia podlegających kontroli sądu administracyjnego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII k.p.a. nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Konsekwentnie również bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.
Powyższe stanowisko znajduje zastosowanie również w niniejszej sprawie. Okoliczność, że skarżący zarzucają organowi przekroczenie terminów określonych w art. 35 k.p.a. oraz brak zawiadomienia o przyczynach zwłoki, nie zmienia charakteru postępowania, którego dotyczy zarzucana bezczynność. Przepisy te nie tworzą bowiem samodzielnej podstawy do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność w sprawie prowadzonej w trybie działu VIII k.p.a.
Bez znaczenia dla dopuszczalności niniejszej skargi pozostaje również zawarte w niej żądanie zobowiązania Prezydenta Miasta Torunia do wyznaczenia terminu spotkania. Z treści pisma z 4 lutego 2026 r. nie wynika bowiem istnienie sprawy administracyjnej, w której organ byłby zobowiązany przepisami prawa do wydania decyzji, postanowienia albo dokonania innej czynności z zakresu administracji publicznej podlegającej kontroli sądu administracyjnego w trybie art. 3 § 2 p.p.s.a.
W konsekwencji uznać należy, że przedmiot niniejszej skargi pozostaje poza zakresem kognicji sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność w zakresie rozpatrzenia pisma stanowiącego skargę w trybie działu VIII k.p.a. jest niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.